Follow by Email

Τρίτη, 10 Αυγούστου 2010

ΠΑΣΙΓΝΩΣΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΜΕ ΡΙΖΕΣ ΙΝΔΙΚΕΣ

Η  ΠΑΝΕΜΟΡΦΗ   ΙΝΔΗ   ΗΘΟΠΟΙΟΣ  Η   ΜΠΑΝΤΟΥΜΠΑΛΑ 


Eίναι κάποια πράγματα,γύρω απο το Ελληνικό τραγούδι, που ίσως αρκετοί να μην


γνωρίζουν :

Πολλά Ινδικά τραγούδια τις 10ετίες 50 και 60 έγιναν στην χώρα μας πολύ μεγάλες

επιτυχίες , τεράστιες θα έλεγα , αφού " πολιτογραφήθηκαν" Ελληνικά,αποκτώντας ξαφνικά

΄Ελληνες μουσικούς "ως θετούς γονείς ".Συνήθως δεν αναφέρονταν η Ινδική τους

καταγωγή και προβάλλονταν ως συνθέσεις δικών μας μουσικών.

Κάποια απο τα τα τραγούδια που προανέφερα είναι : "΄Oσο αξίζεις εσύ ", " Μπαντουμπάλα",

"Aυτή η νύχτα μένει ","Μου λένε να μην κλαίω ","Λίγο -λίγο θα με συνηθίσεις","Γύρισε κοντά μου".

Η Μαντουμπάλα μάλιστα είναι Ινδή ηθοποιός απο τις πιό διάσημες.

Τα παραπάνω δεν μειώνουν καθόλου φυσικά την αξία των τραγουδιών αυτών αφού

τραγουδήθηκαν και τραγουδιούνται απο τους ΄Ελληνες , γίναμε ένα με αυτά ,ειδικά σε

ώρες διασκέδασής μας και το σημαντικότερο τα ερμήνευσαν μεγάλοι λαικοί βάρδοι.

ΑΜΦΙΛΟΧΙΚΟ ΑΡΓΟΣ

ΤΟ  ΑΜΦΙΛΟΧΙΚΟ   ΑΡΓΟΣ ΑΝΗΚΕΙ  ΣΤΑ  ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΑ ΟΡΙΑ  ΤΟΥ  ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ
ΔΙΑΜΕΡΙΣΜΑΤΟΣ  ΑΜΠΕΛΑΚΙΟΥ  ΑΜΦΙΛΟΧΙΑΣ  ΚΑΙ  ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΗΝ  ΘΕΣΗ  ΚΑΙΝΟΥΡΙΟ  ΤΟΥ  ΕΝ  ΛΟΓΩ  ΔΙΑΜΕΡΙΣΜΑΤΟΣ
Πρωτεύουσα του αρχαίου κράτους της Αμφιλοχίας ήταν το Αμφιλοχικό Άργος και βρισκόταν πάνω από το Ν.Α. τμήμα του μυχού του Αμβρακικού κόλπου στις όχθες του ποταμού Ινάχου. Κατά την μυθική παράδοση ήταν αποικία του Πελοποννησιακού Άργους, που ιδρύθηκε μετά την άλωση του Ιλίου από φυγάδες Αργείους υπο τον Αμφίλοχο, γιο του Αμφιαράου, ο οποίος έδωσε το όνομα της ιδιαίτερης πατρίδας του στην πόλη (Θουκυδ. Β΄ 68. Παυς. Β΄ 18,5 *. Απολλόδ. Γ΄ 7,7. Σέφ. Βυζ. Εν.λ. «Αμφιλοχίοι») ή από τον αδερφό του Αμφιλόχου Αλκμαίωνα («Έφορος» Στράβ. Ζ΄ 325κ. εξ.). Πιθανώς όμως επειδή η πεδιάδα ήταν από αρχαιοτάτων χρόνων παραθαλάσσια να καλείται Άργος και να κατοικήθηκε για πρώτη φορά από κατοίκους της γειτονικής Αμβρακίας, αποικίας των Κορινθίων. Αυτό συμπεραίνεται και από την μαρτυρία του Θουκυδίδη σύμφωνα με την οποία, πολλές γενιές μετά την ίδρυση του Αμφιλοχικού Άργους εγκαταστάθηκαν εκεί και αναμίχτηκαν με τους κατοίκους του, Αμβρακιώτες, που προσκλήθηκαν απ’ τους Αμφιλόχους σαν «συγκάτοικοι» για την αντιμετώπιση προφανώς εχθρικού κινδύνου κατά του κράτους. Οι νέοι άποικοι όμως νωρίς έδιωξαν τους Αργείους, τους παλαιούς κατοίκους της πόλης οι οποίοι έθεσαν τους εαυτούς τους κάτω από την προστασία των Ακαρνάνων και ζήτησαν την βοήθεια των Αθηναίων. Οι τελευταίοι έστειλαν ναυτικές δυνάμεις υπό τον Φορμίωνα που κατέκτησε το Άργος και πούλησε τους Αμβρακιώτες κατοίκους σαν δούλους. Στην περιοχή εγκαταστάθηκαν Αμφίλοχοι και Ακαρνάνες με αρκετά στενές σχέσεις μεταξύ τους. Πιθανόν τότε να ορίστηκε να συνέρχονται σε κοινό δικαστήριο που έδρευε στις Όλπες(αρχαία πόλη κοντά στον σημερινό οικισμό Μπούκα, θέση Αγριλοβούνι) για την επίλυση των διαφορών τους (πρβλ. Θουκυδ. Γ. 105, 1).



Το καλοκαίρι του 430 π.Χ. οι Αβρακιώτες βοηθούμενοι από Χάονες και άλλους Βάρβαρους, εισέβαλαν στην Αμφιλοχία και έγιναν κύριοι της υπαίθρου φτάνοντας μέχρι το Άργος. Δεν μπόρεσαν όμως να καταλάβουν την πόλη και επέστρεψαν στην πατρίδα τους. (Θουκυδ. Β’ 68,9)

ο ίδιο επαναλήφθηκε λίγα χρόνια αργότερα το 426 π.Χ. οπου οι Αμβρακιώτες εκστράτευσαν εναντίον του Άργους και κατέλαβαν τις οχυρωμένες Όλπες των οποίων οι δυνάμεις ενισχύθηκαν από τον στρατηγό των Λακεδαιμονίων Ευρύλοχο. Τους Ακαρνάνες και Αμφιλόχους έσωσε τότε η επέμβαση του Αθηναίου στρατηγού Δημοσθένη στον οποίο ανατέθηκε και η αρχηγία του στρατού. Ο τελευταίος νίκησε πρώτα τους ενωμένους αντιπάλους στις Όλπες - όπου σκοτώθηκε ο Ευρύλοχος - και ακολούθως τους Αμβρακιώτες στο στενό τις Ιδομένης. Κατά τον Θυκυδίδη, που περιγράφει τα γεγονότα, θα επιτυγχάνονταν από τον Δημοσθένη και αυτή η άλωση της Αμβρακίας όμως οι Ακαρνάνες και οι Αμφίλοχοι φοβούμενοι τυχόν εγκατάσταση σε αυτήν των ισχυρών Αθηνάιων, υπόγραψαν συμφωνία, μετά τη λήξη των εχθροπραξιών, με τους Αμβρακιώτες τους οποίους και θεωρούσαν λιγότερο επικίνδυνους γείτονες (πρβλ. Θουκυδ. Γ’ 114, 3).


Οι γνώσεις για την ιστορία του Αμφιλοχικού Άργους και της Αμφιλοχίας κατά τους δύο επόμενους αιώνες (4ο και 3ο π.Χ.) είναι λίγες. Γύρω στο 390 π.Χ. αναφέρεται συμμαχία Ακαρνάνων, Αιτωλών και Αργείων (Αμφιλόχων) με την Σπάρτη (πρβλ. Ξενοφ. Αγης. Β’ 20).


Ακολούθως φαίνεται πως ο εκ των διαδόχων του Μ. Αλεξάνδρου, Βασιλιάς της Μακεδονίας Κάσσανδρος, υπόταξε τους Αμφιλόχους και τους Αμβρακιώτες, ενώ μερικά χρόνια αργότερα ο γιος του Κάσσανδρου, Αλέξανδρος, επειδή ήρθε σε σύγκρουση με τον αδερφό του Αντίπατρο, ζήτησε την βοήθεια του Βασιλιά της Ηπείρου Πύρρου ο οποίος πήρε σαν «μισθό» τις Στυμφαία και Παραναία της Μακεδονίας και «των επικτήτων εθνών Αμβρακίαν, Ακαρνανίαν, Αμφιλοχίαν» (Πλουτ. Πύρρ. 6). Τους τελευταίους χρόνους του 3ου π.Χ. αιώνα οι Αργείοι μαζί με τους Αμφιλόχους ανήκουν στην Αιτωλική Συμμαχία.



Γύρω στο 190 π.Χ. η Αμφιλοχία καταλαμβάνεται από τον Φίλλιπο τον Γ΄ αλλά παρέμεινε Μακεδονική για ελάχιστο διάστημα, καθότι τον επόμενο χρόνο (189 π.Χ) απελευθερώνεται από τον στρατηγό των Αιτωλών Νίκανδρο και επανασυνδέεται με την Αιτωλική Συμμαχία (Πολύβ. ΚΑ΄ 25, 3 Λίβ. ΧΧΧΧΙΙΙ 3,3 Κ. εξ.)



Συγχρόνως μνημονεύεται λεηλασία της χώρας από τον Περσέα, ενώ την ίδια χρονιά (189 π.Χ) ο Ρωμαίος ύπατος, Φούλβιος Νοβιλιώρ, μετά την κατάληψη της Αμβρακίας έφτασε μέχρι το Αμφιλοχικό Άργος και στρατοπέδευσε κοντά σ’ αυτό, τελικά όμως άφησε την πόλη και την υπόλοιπη χώρα στους Αιτωλούς - οι οποίοι στο μεταξύ είχαν αποδεχτεί τους όρους ειρήνης των Ρωμαίων - και επέστρεψε στην Αμβρακία. Οι Αργείοι και άλλοι Αμφίλοχοι παρέμειναν στην Αιτωλική μέχρι το 167 π.Χ. οπότε και αποσκίρτησαν, αφού πιθανώς συγκρότησαν δική τους αυτόνομη πολιτική κοινότητα (πρβλ. Διόδ. ΧΧΧΙ 8,6 εκδ. Dind.). Με την ίδρυση της Νικόπολης από τον Οκταβιανό Αύγουστο - σε ανάμνηση της νίκης τους το 31 π.Χ. στο Άκτιο - το Αμφιλοχικό Άργος παρακμάζει και ερημώνεται, επειδή οι κάτοικοι του καθώς και άλλων περιοχών της Β.Δ. Ελλάδας μετοίκησαν στη νέα πόλη. (Παλαί. Ανθολ. Ζ΄ 553). Παρ’ όλα αυτά η πρωτεύουσα των Αμφιλόχων Άργος, μνημονεύεται και από μερικούς μεταγενέστερους συγγραφείς (Πλιν. Nat. Hist IX, 5΄ Πτολεμ. Γεωργ. Γ΄ 14, 6).



Η θέση του Αμφιλοχικού Άργους πρέπει να αναζητηθεί κοντά στη μοναδική πεδιάδα της Αμφιλοχίας, στη θέση Καινούργιο (του Δημοτικού Διαμερίσματος Αμπελακίου) όπου σώζονται ερείπια αρχαίας πόλης. Η άποψη αυτή συμφωνεί και με την πληροφορία του Πολύβιου, κατά την οποία το Άργος απείχε απ’ την αρχαία Αμβρακία 180 στάδια, δηλαδή όση ακριβώς είναι η απόσταση αυτή απ’ τη θέση των ερειπίων στο Καινούργιο. Δημιουργεί όμως αντιρρήσεις το γεγονός ότι τα ερείπια αυτά βρίσκονται σε απόσταση 2 χλμ. από τη θάλασσα, ενώ από τον Θουκυδίδη (Γ’ 105, 1) η πόλη αναφέρεται σαν επιθαλάσσια. Ίσως όμως αυτό να σημαίνει πως το Αμφιλοχικό Άργος ήταν στην περιοχή της θάλασσας και πιθανώς η χωρίζουσα την πόλη από την παραλία μικρή προσχωσιγενής πεδιάδα να αποτελούσε όρμο αυτής (βλ. L. Henzey “Le mont Olympe et l’ Acarnanie” 6.287 Κ. εξ.). Πιθανόν στους χρόνους του Πελοποννησιακού πολέμου το Αμφιλοχικό Άργος ήταν πλησιέστερα προς τη θάλασσα απ’ ότι αργότερα - κατά την Ελληνιστική εποχή - όταν το εγκατέλειψαν οι κάτοικοι του.



Το Αμφιλοχικό Άργος προστατευόταν από ισχυρά τείχη ενισχυμένα με πύργους, ερείπια τους σώζονται σε πολλά σημεία, όπως στο λόφο της Λίμπας, όπου ο Leake τοποθετεί την Ακρόπολη της πόλης. Είναι όπως και του Στράτου, μόνο ψευδοϊσοδομικά και δεν παρουσιάζουν πουθενά, ούτε στη βάση, λείψανα πολυγωνικού τρόπου. Φαίνεται πως δεν ανήκουν σε πολύ παλιά εποχή, οπωσδήποτε όμως είναι προϋφιστάμενα του Ε’ π.Χ. αιώνα.



Οι κατά καιρούς ερευνήσαντες την περιοχή αναφέρουν θεμέλια οικοδομημάτων, κατάλοιπα περιβόλου ναού πιθανώς, καθώς και θεάτρου, από την αρχαία πόλη προέρχονται, επίσης, πολλά αρχιτεκτονικά μέλη (όπως σπόνδυλοι δωρικών κιόνων και κομμάτια πεσσών) τα οποία βρίσκουμε και στο Ηρώο της Καλυδώνας και στην Απολλωνία της Ηπείρου. Κατά μήκος των δρόμων της πόλης αποκαλύφθηκαν πολυάριθμοι τάφοι απλής κατασκευής αλλά επιμελημένοι.



Συνάμα σώζονται αρκετά νομίσματα από το Αμφιλοχικό Άργος, τα παλαιότερα χρονολογούνται γύρω στον 4ο π.Χ. αιώνα και είναι στατήρες Κορινθιακού τύπου, των μεταξύ 360 και 250 π.Χ. χρόνων, με παράσταση Πηγάσου και τις επιγραφές Α, ΑΡ, ΑΡΓΕΩΝ, ΑΡΓΕΙΩΝ, αργότερα δε ΑΜΦΙ, ΑΜΦΙΛΟΧΩΝ. Συχνά πάνω στα νομίσματα απαντώνται παραστάσεις πολεμικών εμβλημάτων (αιχμή λόγχης, ακόντιο, μεσάγκυλο, κ.α.). Έχουν βρεθεί επίσης χάλκινα δύο τύπων, όπου στο πρώτο εικονίζεται στην μπροστινή όψη κεφάλι νέου (ίσως ο Ερμής) με κοντά μαλλιά και στην πίσω σκύλο, ενώ στο δεύτερο κεφάλι Αθηνάς και κουκουβάγια.

ΠΑΡΑΔΟΣΕΙΣ- ΗΘΗ ΚΑΙ ΕΘΙΜΑ


ΒΕΓΓΕΡΑ

:Η βεγγέρα δεν ήταν τίποτα άλλο απο ένα έθμο , μιά κοινωνική εκδήλωση θα έλεγα,


όπου συνδέονταν περισσότερο οι άνθρωποι μεταξύ τους,ανέπτυσαν δηλαδή την κοινωνικότητά

τους.Το κυριότερο όμως στοιχείο που χαρακτήριζε τις ευχάριστες αυτές οικογενειακές

συγκεντρώσεις ήταν η συνύπαρξη και των τριών γενεών που χαίρονταν στο μεγάλο ζεστό και ευχάριστο οικογενειακό περιβάλλον.

Σε όλα τα σπίτια που διοργανώνονταν οι βεγγέρες υπήρχαν πάντα τα απαραίτητα

κεραστικά (λουκάνικα,πίττες διάφορες(γλυκές αλμυρές κ.λ.π),ξηροί καρποί,γλυκίσματα,

μπακλαβάδες,χαλβάς, ραβανί , κ.λ.π, κρασί, τσίπουρο, ρακί ,ανάλογα την κάθε περιοχή.

Ξεκινούσαν λοιπόν όλοι μαζί απο το σπίτι τους , γονείς παιδιά,γιαγιάδες,παππούδες και

με το λυχνάρι αναμμένο για να φωτίζει τον δρόμο έφταναν στο φιλικό ή το συγγενικό

σπίτι.Το αντάμωμα αυτό μπορούσε να είναι προκαθορισμένο , αλλά αρκετές φορές

και όχι .Τα παιδιά έπαιζαν μεταξύ τους στην αυλή του σπιτιού και οι μεγάλοι συζητούσαν

γιά διάφορα θέματα της καθημερινότητάς τους.Η νοικοκυρά πρόσφερε τα κεράσματα

που προανέφερα.Πολλές φορές αν τα παιδιά κουράζονταν απο το παιγνίδι, το λόγο

είχαν η γιαγιά και ο παππούς γιά κάποιο παραμύθι.

"Ο ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟΣ ΧΟΡΟΣ " ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙ' ΑΥΤΟΝ



Οι Ζεϊμπέκηδες ήταν ΄΄Ελληνες απο την Θράκη που μετανάστευσαν στην Προύσα και το


Αϊδίνι.Ο Ζεϊμπέκικος αρχικά,ήταν καθαρά αντρικός χορός αργός και βαρύς, αποκαλούμενος

και μοναχικός θρήνος. Δεν έχει βήματα,χορός με εσωτερική ένταση και νόημα που ο χορευτής

οφείλει να το γνωρίζει και να το σέβεται.Χορός αντρίκιος , λοιπόν , χορός μοναχικός,

χορός πόνου και καημού,χορός " μάγκικος".Ο ' Μάγκας" είναι άντρας σεμνός, καλοντυμένος

και μοναχικός.Δεν είναι επιδεικτικό κουτσαβάκι και αλανιάρης.<<μάγκας: ΄Εξυπνος και με

συμπεριφορά που ταιριάζει σε άντρα >>.Το ζεϊμπέκικο δεν σε κάνει μάγκα χορεύοντάς

το πρέπει να είσαι γιά να το χορέψεις.Τα παλαμάκια που κτυπάνε οι άλλοι (φίλοι κ.λ.π)

καλύτερα να λείπουν.Ο πόνος του άλλου δεν αποθεώνεται.Το σωστότερο είναι να περιμένουν

τον χορευτή γιά να τον κεράσουν.Να πιούνε παρέα γιά να γιάνει ο καημός του που τον

έκανε να χορέψει.Είπαμε πως είναι μοναχικός χορός.Πολλές φορές παρατηρούμε

"ψευτόμαγκες " στις πίστες να χορεύουν ομαδικά ζειμπέκικο λες και πατάνε σταφύλια.

Το ζεϊμπέκικο δεν είναι γυναικείος χορός .Απαγορεύονταν αυστηρώς σε γυναίκα να

εκδηλώσει καημούς ενώπιον τρίτων , είναι προσβολή γι' αυτόν που την συνοδεύει.

Μιά γυναίκα δεν είναι " μάγκας " είναι θηλυκό.Του κανόνα αυτού εξαιρούνται οι

γυναίκες μεγάλης ηλικίας που μπορεί να έχουν προσωπικά βάσανα,χηρεία ή πένθος

γιά παιδιά κ.λ.π.

Κλείνοντας το σχόλιό μου γιά τον ζεϊμπέκικο χορό να πώ πως αυτά που προανέφερα

έθεταν τα όρια της εποχής και δεν θεοποιείται κανένας ,ούτε και αποκλείεται κανένας.

Στον πόνο και τον προβληματισμό δικαίωμα έχουν όλοι αρκεί να γίνεται χωρίς

υπερβολές.΄Εχουμε δεί γυναίκες να χορέυουν αντρίκια και άντρες να χορεύουν

γυναικεία.

Προσωπικά θα προτιμούσα να μείνει και ένας χορός καθαρά αντρικός και αυτός

γιατί να μην είναι ο ζεϊμπέκικος!!



Ο "ΕΘΕΛΟΝΤΙΣΜΟΣ" ΤΟ ΕΤΟΣ 2011 ΟΡΙΣΤΗΚΕ ΩΣ ΕΤΟΣ ΕΘΕΛΟΝΤΙΣΜΟΥ.

" Ο ΕΘΕΛΟΝΤΙΣΜΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΑ , ΑΛΛΑ ΜΙΑ ΕΜΠΡΑΚΤΗ ΕΚΦΡΑΣΗ ΤΗΣ


ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ"



ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΘΕΛΟΝΤΙΣΜΟ ΤΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΑΥΤΟ ΚΟΜΜΑΤΙ ΠΡΟΣΦΟΡΑΣ

ΣΤΗ ΦΥΣΗ, ΣΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ, ΣΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ:

Ο ΕΘΕΛΟΝΤΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΔΙΑΔΕΔΟΜΕΝΟΣ ΟΠΩΣ

ΣΤΙΣ ΥΠΟΛΟΙΠΕΣ ΑΝΑΠΤΥΓΜΕΝΕΣ ΧΩΡΕΣ ΜΕ ΕΞΑΙΡΕΣΗ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΔΟ ΤΩΝ

ΟΛΥΜΠΙΑΚΩΝ ΑΓΩΝΩΝ ΠΟΥ ΘΕΩΡΗΘΗΚΕ ΕΘΝΙΚΗ ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΓΟΗΤΡΟΥ.
Σε γενικές γραμμές, ο όρος εθελοντισμός αναφέρεται στην ηθελημένη παροχή υπηρεσιών για κάποιο κοινοφελή σκοπό.

Μορφές εθελοντισμού

Συχνά θεωρείται πως ο εθελοντισμός δεν έχει υλικά ανταλλάγματα, όμως μάλλον δεν υπάρχει απόλυτη συμφωνία πάνω στο ζήτημα αυτό: αρκετοί εκτιμούν πως, για λόγους που εξυπηρετούν τη βιωσιμότητά της, η εθελοντική εργασία θα πρέπει να αμοίβεται. Αρκετές φορές η αμοιβή πραγματοποιείται με έμμεσο τρόπο, παρέχοντας για παράδειγμα στον εθελοντή δωρεάν διαμονή, διατροφή ή άλλες διευκολύνσεις. Η έννοια 'εθελοντισμός' είναι αρκετά ευρεία, καθώς συμπεριλαμβάνει μέχρι και την εθελοντική αιμοδοσία ή τη μετά θάνατο προσφορά μελών του ανθρώπινου σώματος για επιστημονικούς σκοπούς.

Αρκετοί διαχωρίζουν τον εθελοντισμό σε επίσημο και ανεπίσημο. Ο επίσημος εθελοντισμός αφορά την προσφορά, για παράδειγμα, προς μία μη κυβερνητική οργάνωση ή ένα ίδρυμα. Ο ανεπίσημος εθελοντισμός αφορά την προσφορά σε περισσότερο προσωπικό επίπεδο, βοηθώντας για παράδειγμα κάποιον ηλικιωμένο στο δρόμο.

Ιδιαίτερη απήχηση στις μέρες μας έχει μία συγκεκριμένη μορφή εθελοντισμού. Αυτός ο εθελοντισμός συνήθως απευθύνεται σε νέους και συσχετίζεται με τις μη κυβερνητικές οργανώσεις, για θέματα όπως είναι η οικολογία, ο αθλητισμός ή βοήθεια κοινωνικών ομάδων που αντιμετωπίζουν κάποια μορφή δυσκολίας (τοξικομανείς, άτομα με ειδικές ανάγκες κ.α.). Αρκετοί θεωρούν ότι αυτή η μορφή εθελοντισμού πραγματοποιείται με ουσιαστικό και μακροπρόθεσμο στόχο την ομαλή ένταξη των νέων στο κοινωνικό σύστημα, και όχι τόσο την ανάπτυξη κάποιου αισθήματος αλληλεγγύης.

Κριτική του εθελοντισμού

Συχνά ο εθελοντισμός καλλιεργείται σε παγκόσμια γεγονότα, όπως για παράδειγμα στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Τέτοιου είδους 'χρήσεις' του εθελοντισμού έχουν στο παρελθόν προκαλέσει αντιδράσεις, καθώς αρκετοί μιλούν για εκμετάλλευση του και αντιμετώπιση των εθελοντών ως 'δωρεάν εργατικά χέρια'.

Το έτος 2001 ονομάστηκε από τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών 'Διεθνές Ετος Εθελοντισμού'. Επίσης, ο ίδιος φορέας έχει κατοχυρώσει την 5η Δεκεμβρίου κάθε έτους ως 'Διεθνή Ημέρα Εθελοντισμού'.

Το παραπάνω άρθρο βρήκα στον ιστιόχωρο:http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%95%CE%B8%CE%B5%CE%BB%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82

TI EINAI ΑΚΡΙΒΩΣ Ο ΕΘΕΛΟΝΤΙΣΜΟΣ

Ο εθελοντισμός είναι μια πράξη μέσα από την οποία οι άνθρωποι αποκτούν νέες δεξιότητες και βοηθούνται να είναι ενεργοί πολίτες στην κοινότητα τους. Ο εθελοντισμός δεν έχει πλαίσια και όρια, είναι ένα κοινωνικό φαινόμενο που μπορεί να πάρει διάφορες μορφές και διαστάσεις με βάσει τις αξίες, αρχές και την κοινωνικό -οικονομική και πολιτισμική πραγματικότητα της κοινωνίας.



Οι εθελοντές προέρχονται από οποιοδήποτε κοινωνικό-οικονομικό στρώμα της κοινωνίας. Αν λάβουμε υπόψη ότι ένας εθελοντής μπορεί να είναι οποιασδήποτε ηλικίας, οικονομικής κατάστασης, ακαδημαϊκού υπόβαθρου, τότε μπορούμε εύκολα να ισχυριστούμε ότι σχεδόν όλοι οι πολίτες μπορούν να είναι υποψήφιοι εθελοντές.



Εθελοντής είναι ο πολίτης εκείνος που προσφέρει ανιδιοτελώς τον ελεύθερο του χρόνο ή τη γνώση του για χρήσιμες δράσεις προς όφελος άλλων, χωρίς να περιμένει αντάλλαγμα. Με αυτή την έννοια ο εθελοντισμός ταυτίζεται με τη φιλανθρωπία, όπως χρησιμοποιήθηκε κατά την κλασική εποχή κυρίως για να αποδώσει μια καινούργια αρετή, την αγάπη για το συνάνθρωπο. Η διαφορά ανάμεσα στον εκπαιδευμένο εθελοντή και στην παλιά έννοια της φιλανθρωπίας είναι ότι ο εθελοντής αντιμετωπίζει τα άτομα στα οποία προσφέρει εθελοντική εργασία, όχι με οίκτο αλλά σαν άτομα ισότιμα τα οποία περνούν δυσκολίες και στα οποία μπορεί να προσφέρει.



Εθελοντισμός είναι η μη αμειβόμενη και δίχως επαγγελματική εξέλιξη δραστηριοποίηση των πολιτών που αποβλέπει στην ευημερία του συνανθρώπου, της κοινότητας και της κοινωνίας γενικότερα. Δεν περιορίζεται μόνο στην παροχή ανιδιοτελούς κοινωνικού έργου, αλλά περισσότερο αφορά μια στάση ζωής με ιδιαίτερες αξίες, όπως η φιλανθρωπία, η αλληλεγγύη, η κοινωνική δικαιοσύνη και η κοινωνική συμμετοχή.



Oι εθελοντές προσεγγίζονται και θεωρούνται περισσότερο συνεργάτες παρά φιλάνθρωποι. Εντάσσονται στη λειτουργία των υπηρεσιών και των προγραμμάτων κάποιου οργανισμού, αναλαμβάνουν εξειδικευμένους ρόλους, συναλλάσσονται με τα μέλη του προσωπικού και τα άτομα.



Η προσφορά εθελοντικής υπηρεσίας, έχει πολλές μορφές δράσης: συνοδεία, βοήθεια στο σπίτι, εμψύχωση, πρόληψη, δωρεά αίματος, μεταφορά ασθενών, επανένταξη, τηλεφωνική ακρόαση, εξειδικευμένες και επαγγελματικές παροχές, υγειονομικές φροντίδες, ψυχαγωγία, κοινωνική γραμματεία, νομική βοήθεια κ.λ.π.



Υπάρχει, επίσης, ο διεθνής εθελοντισμός: ως προσφορά αλληλεγγύης και γνώσης στις χώρες του Τρίτου κόσμου ή ανθρωπιστικών υπηρεσιών στις ζώνες πολεμικών συγκρούσεων. Σε ανάπτυξη βρίσκεται επίσης, ο περιβαλλοντικός εθελοντισμός, μέσω της ανάπτυξης πρωτοβουλιών για την καθαριότητα των δασών και των παραθαλάσσιων περιοχών, της οργάνωσης προγραμμάτων περιβαλλοντικής εκπαίδευσης των παιδιών και των νέων κ.λπ. Τέλος, υπάρχει ο πολιτιστικός εθελοντισμός, η οργάνωση από νεανικές ιδίως εθελοντικές οργανώσεις πολιτιστικών θεατρικών, μουσικών και κοινωνικών δραστηριοτήτων που εκφράζουν τη νεανική φαντασία και δημιουργικότητα , πέρα από τη λογική της αγοράς και του κέρδους.



H εθελοντική δράση αποτελεί μαθησιακή-μορφωτική λειτουργία. Eνισχύει την απόκτηση κοινωνικών, επικοινωνιακών και επαγγελματικών δεξιοτήτων και αναπτύσσει νέες ικανότητες. Eνδυναμώνει και δίνει νέο περιεχόμενο στη ζωή των ατόμων. Aυξάνει τη δυνατότητα ενεργού συμμετοχής των νέων στη ζωή και την εργασία. Aποτελεί εν δυνάμει χώρο ανάπτυξης νέων κοινωνικών υπηρεσιών αυξάνοντας την απασχόληση. Η εθελοντική δράση μπορεί να διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στη μάχη της ανεργίας και αποτελεί πηγή θέσεων εργασίας.

Το σχόλιο τι είναι εθελοντισμός βρήκα στον ιστιόχωρο :http://www.cyfamplan.org/FamPlan/page.php?pageID=18

O EΘΕΛΟΝΤΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

ΔΟΤΕΣ ΜΥΕΛΟΥ ΤΩΝ ΟΣΤΩΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Μόλις 22.000 οι δότες μυελού στην Ελλάδα

Ο εθελοντισμός δεν είναι φιλανθρωπία, αλλά μία έμπρακτη έκφραση της κοινωνικής αλληλεγγύης.

Ο εθελοντισμός δεν είναι φιλανθρωπία, αλλά μία έμπρακτη έκφραση της κοινωνικής αλληλεγγύης.

Μίας έννοιας, που στους σημερινούς χαλεπούς καιρούς γίνεται ιδιαίτερα επίκαιρη.

Ελάχιστο είναι στην Ελλάδα το ενδιαφέρον για προσφορά μυελού των οστών και αίματος από τον ομφάλιο λώρο.

Η χώρα μας έχει μόλις 22.000 δότες μυελού, όταν ο αντίστοιχος αριθμός στην Κύπρο ανέρχεται σε 110.000. Η μεταμόσχευση αιμοποιητικών κυττάρων μπορεί κυριολεκτικά να σώσει τη ζωή ασθενών, οι οποίοι πάσχουν από σοβαρές ασθένειες, όπως λευχαιμία, απλαστική αναιμία και μεσογειακή αναιμία.

Τα παραπάνω ανακοίνωσαν χθες οι εκπρόσωποι της Ελληνικής Αιματολογικής Εταιρείας, η οποίοι ξεκινούν ενημερωτική εκστρατεία με στόχο την ευαισθητοποίηση των Ελλήνων για δωρεά αίματος, μυελού και ομφάλιου αίματος.

Οι επιστήμονες τόνισαν ότι κάθε χρόνο πραγματοποιούνται στη χώρα μας 350 μεταμοσχεύσεις αιμοποιητικών κυττάρων.

Από αυτές, οι 200 είναι αυτόλογες, δηλαδή δότης και λήπτης είναι το ίδιο άτομο. Οι 150 είναι αλλογενείς, δηλαδή ο δότης είναι τρίτο πρόσωπο. Λόγω της πολύ μικρής προσφοράς, ωστόσο, σχεδόν το σύνολο των αλλογενών μεταμοσχεύσεων γίνεται χάρη σε δότες από την οικογένεια του λήπτη ή από το εξωτερικό.

«Δεξαμενή» δοτών

Σύμφωνα με τους αιματολόγους, η δημιουργία μιας μεγάλης «δεξαμενής» δοτών μπορεί να σώσει ζωές, καθώς θα αυξήσει σημαντικά την πιθανότητα εύρεσης συμβατού μοσχεύματος.

Η πιθανότητα εύρεσης συμβατού με τον ασθενή αδελφού είναι μόλις 30%, γεγονός το οποίο καθιστά επιτακτική την ανάγκη ύπαρξης της «δεξαμενής».

ΑΠΟ ΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΚΑΛΛΙΣΤΑ ΝΑ ΜΑΘΟΥΜΕ ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΘΕΛΟΝΤΙΣΜΟ,

ΤΙΣ ΟΜΑΔΕΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΕΙ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΝΤΑΙ , ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΠΕΥΘΥΝΘΟΥΜΕ Κ.Λ.Π .

Η ΑΙΜΟΔΟΣΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

http://www.aima.gr/

http://www.youtube.com/watch?v=OdgQJ6Ppmks

ΕΥΧΗ , ΚΑΘΕ ΠΟΛΗ ΜΑΣ ΝΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕΙ ΤΡΑΠΕΖΑ ΑΙΜΑΤΟΣ ,ΑΡΚΕΤΕΣ ΠΟΛΕΙΣ ΜΑΣ

ΤΟ ΕΧΟΥΝ ΗΔΗ ΠΡΑΞΕΙ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΝ ΤΙΜΗΝ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΠΟΥ ΤΟ ΟΡΓΑΝΩΣΑΝ

ΚΑΙ ΦΥΣΙΚΑ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΑΙΜΟΔΟΤΩΝ .



Ουραγός η Ελλάδα σε εθελοντές αιμοδότες

Την πλάτη τους γυρίζουν οι Έλληνες στην εθελοντική αιμοδοσία: είναι ενδεικτικό πως μόλις τέσσερις στις δέκα μονάδες αίματος που χρησιμοποιούνται καθημερινά στα νοσοκομεία προέρχονται από εθελοντές αιμοδότες. Αντίθετα, ο κύριος όγκος αίματος προέρχεται από συγγενείς και φίλους του ασθενούς που βρίσκεται σε ανάγκη!



Ειδικότερα και σύμφωνα με στοιχεία που ανακοίνωσε ο αντιπρόεδρος της Εταιρίας και διευθυντής Αιμοδοσίας στο «Τζάνειο» κ. Λουκάς Λαδιώτης, οι ετήσιες ανάγκες της χώρα μας ανέρχονται στις 650.000 μονάδες αίματος . Όμως από αυτές, μόλις οι 285.000 προέρχονται από οργανωμένους εθελοντές αιμοδότες μέσω τραπεζών αίματος, οι 324.000 μονάδες αίματος από το συγγενικό και φιλικό περιβάλλον των ασθενών, οι 23.000 από τις ένοπλες δυνάμεις και οι υπόλοιπες28.000 μονάδες αίματος εισάγονται από την Ελβετία.



Όπως ωστόσο, ο ίδιος τόνισε, η κατάσταση αυτή οδηγεί μοιραία σε ζητήματα ασφάλειας του αίματος, δεδομένου πως «η ασφυκτική πίεση που ασκείται στον περίγυρο ενός ασθενούς για να εξασφαλιστεί το αίμα δεν επιτρέπει τον σωστό έλεγχο»

Ίδιο είναι το σκηνικό και σε ό,τι αφορά στην εθελοντικήπροσφορά μυελού των οστών: στην χώρα μας είναι εγγεγραμμένοι μόνο 22.000 εθελοντές δότες, όταν στην Κύπρο ο αριθμός δοτών αγγίζει τους 110.000.



«Με το απόθεμα που διαθέτει η Κύπρος σε μονάδες αίματος καλύπτει το 100% των δικών της αναγκών σε αίμα αλλά και των ταξιδιωτών που την επισκέπτονται, όπως συμβαίνει σε όλα τα προηγμένα ευρωπαϊκά κράτη» ανέφερε ο κ. Ιωάννης Μπαλταδάκης, επιμελητής της Αιματολιγικής Κλινικής και της Μονάδας Μεταμόσχευσης Μυελού των Οστών στον «Ευαγγελισμό».



Αντίθετα στην χώρα μας, εκείνοι οι ασθενείς που πρέπει να υποβληθούν σε μεταμόσχευση αγωνιούν έως ότου να βρεθεί συμβατό μόσχευμα, που θα τους χαρίσει την ζωή.



Το παράδοξο, σύμφωνα με τους ειδικούς είναι πως η χώρα μας αναδεικνύεται «πρωταθλήτρια» στην φύλαξη ομφάλιου αίματος (βλαστοκυττάρων) σε ιδιωτικές τράπεζες. Έτσι, άλλωστε εξηγείται και το γεγονός πως στην Ελλάδα λειτουργούν 20 από τις 150 τράπεζες, που υπάρχουν σε όλο τον κόσμο.

Το σχόλιο γιά την αομοδοσία στην Eλλάδα βρήκα στον ιστιόχωρο :

http://ygeia.tanea.gr/default.asp?pid=8&ct=1&articleID=9650&la=1



MEΡΙΚΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΡΗΓΟΡΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΕΘΕΛΟΝΤΙΣΜΟ

7η Πανελλήνια Εκπαίδευση Διάσωσης και Αντιμετώπισης Καταστροφών

24 Ιουνίου 2010: Η μεγαλύτερη εκπαιδευτική διοργάνωση του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού, στην Πάτρα.



Την παραπάνω ημερομηνία Ξεκίνησε στο Κατασκηνωτικό - Εκπαιδευτικό Κέντρο του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού, στον Ψαθόπυργο Αχαΐας, η 7η Πανελλήνια Εκπαίδευση του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού, με την συνεργασία και υποστήριξη του Γερμανικού Ερυθρού Σταυρού.



Η 7η Πανελλήνια Εκπαίδευση Διάσωσης και Αντιμετώπισης Καταστροφών, με 210 Εθελοντές Σαμαρείτες, Διασώστες, Ναυαγοσώστες, Εκτιμητές Επικινδυνότητας, Οδηγούς Διασωστικών Μέσων και 25 Εκπαιδευτές του Ελληνικού και Γερμανικού Ερυθρού Σταυρού, είναι η μεγαλύτερη σε συμμετοχή εκπαίδευση που υλοποιήθηκε ποτέ από το Τμήμα Εκπαίδευσης της Διεύθυνσης Σώματος Σαμαρειτών, Διασωστών και Ναυαγοσωστών του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού, από το 1998, τότε που ξεκίνησε ο θεσμός.



Παράλληλα, η πραγματοποίηση αυτής της τεράστιας δραστηριότητας, αποτελεί και τον καλύτερο τρόπο να εορτασθούν τα 30 χρόνια Αδελφοποίησης του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού με τον Γερμανικό Ερυθρό Σταυρό. ¨Ένα γεγονός, το οποίο έφερε επανάσταση στην Ελλάδα, στο πεδίο των εθελοντικών οργανώσεων, προκαλώντας την δημιουργία του αυστηρότερου και πληρέστερου συστήματος εκπαίδευσης Εθελοντών Πρώτων Βοηθειών και Διάσωσης στην Ελλάδα. Μάλιστα ο επικεφαλής από πλευράς Γερμανικού Ερυθρού Σταυρού και πρωτεργάτης της Αδελφοποίησης κύριος THEODOR HERBERT BRANT (Εκπαιδευτής Εκπαιδευτών του Γερμανικού Ερυθρού Σταυρού και Αρχηγός Περιφερειακής Ετοιμότητας του κρατιδίου της Έσσης), στην ομιλία του τόνισε χαρακτηριστικά "ο Ελληνικός Ερυθρός Σταυρός, μέσα από αυτή την αδελφοποίηση, ξεπέρασε τα όρια των στόχων που είχαν τεθεί 30 χρόνια πρίν. Το Σώμα Εθελοντών Σαμαρειτών, Διασωστών και Ναυαγοσωστών του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού, με το υψηλό επίπεδο και σύστημα εκπαίδευσης που διαθέτει, πρέπει πλέον να βγει από τα σύνορα της Ελλάδας και να αναπτύξει γειτονικούς Εθνικούς Συλλόγους στην περιοχή των Βαλκανίων και όχι μόνο, ώστε και αυτοί να αποκτήσουν Εθελοντές Πρώτων Βοηθειών και Διάσωσης υψηλού επιπέδου".



Ο κ. Αναστάσιος Γ. Γερασιμάτος (Διασώστης - Εκπαιδευτής Εκπαιδευτών - Προϊστάμενος του Τμήματος Εκπαίδευσης του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού) εστίασε στο ότι "μπορούμε να είμαστε υπερήφανοι για το ότι διαθέτουμε την μεγαλύτερη Εθελοντική δύναμη Διάσωσης και Πρώτων Βοηθειών στην Ελλάδα. Αυτό επιτεύχθει χάρη στην Αδελφοποίηση με τον Γερμανικό Ερυθρό Σταυρό και την σκληρή δουλειά όλων των Εθελοντών Σαμαρειτών, Διασωστών και Ναυαγοσωστών σε ολόκληρη την επικράτεια της χώρας. Προκαλέσαμε μια επανάσταση για τα Ελληνικά δεδομένα, δημιουργώντας ένα σύστημα εκπαίδευσης που παράγει αυτάρκης μονάδες έτοιμες να σώσουν ανθρώπινες ζωές και περιουσίες όταν χρειαστεί."



Τα αντικείμενα εκπαίδευσης της 7ης Πανελλήνιας Εκπαίδευσης Διάσωσης και Αντιμετώπισης Καταστροφών είναι η Προνοσοκομειακή υποστήριξη Ζωής, η Ασφαλής Οδήγηση Διασωστικής Μοτοσυκλέτας, η Αστική Πυρόσβεση, η Αστική Έρευνα και Διάσωσης και η Διάσωση από περιορισμένους χώρους. Το πρόγραμμα εκπαίδευσης υλοποιείται σε όλη την διάρκεια του 24ωρου και οι εκπαιδευόμενοι μετά από εξετάσεις θα πιστοποιηθούν στα παραπάνω αντικείμενα.


Το τελευταίο άρθρο είναι απο τον ιστιόχωρο.

http://www.samarites.gr/?section=1209&language=el_GR

Ο ΣΙΔΗΡΟΔΡΟΜΟΣ

ΤΟ 1869 ΕΓΚΑΙΝΙΑΖΕΤΑΙ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΔΡΟΜΟΛΟΓΙΟ ΤΟΥ ΣΙΔΗΡΟΔΡΟΜΟΥ ΣΤΗΝ


ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ Η ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΑΘΗΝΑΣ-ΠΕΙΡΑΙΑ.


ΤΟ 1871 ΓΙΝΕΤΑΙ Η ΠΡΩΤΗ ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ ΣΙΔΗΡΟΔΡΟΜΙΚΗΣ ΓΡΑΜΜΗΣ ΣΤΑ ΚΑΤΕΧΟΜΕΝΑ

ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ Η ΓΡΑΜΜΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΣΚΟΠΙΩΝ ΚΑΙ ΟΛΟΚΛΗΡΩΝΕΤΑΙ ΤΟ 1873.



ΤΟ 1883 ΓΙΝΕΤΑΙ Η ΣΥΝΔΕΣΗ ΠΥΡΓΟΥ ΗΛΕΙΑΣ ΜΕ ΤΟ ΓΕΙΤΟΝΙΚΟ ΚΑΤΑΚΟΛΟ.



ΤΟ 1890 ΕΓΚΑΙΝΙΑΖΕΤΑΙ Η ΓΡΑΜΜΗ ΚΡΥΟΝΕΡΙΟΥ-ΜΕΣΟΛΟΓΓΙΟΥ-ΑΓΡΙΝΙΟΥ ΣΤΗΝ

ΑΙΤΩΛΟΑΚΑΡΝΑΝΊΑ.


Η ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΤΩΝ ΣΙΔΗΡΟΔΡΟΜΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΙΔΡΥΕΤΑΙ ΤΟ 1920.


ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟΝ ΣΙΔΗΡΟΔΡΟΜΟ



Τρένο – Το διαχρονικό θηρίο της Βιομηχανικής επανάστασης



Όταν η γη ήταν ακόμη μια τεράστια ανεξερεύνητη σφαίρα με αχανείς ερήμους, δύσβατες ορεινές εκτάσεις, ατελείωτα στρέμματα καλλιεργήσιμων περιοχών, ο από μηχανής θεός που έδωσε τη δυνατότητα πρόσβασής τους ήταν ένα καινούργιο μέσο μεταφοράς το οποίο προκάλεσε έκπληξη και φόβο. Οι Άγγλοι αγρότες του 1830 είδαν με δέος ένα σιδερένιο θηρίο να εμφανίζεται από το πουθενά βγάζοντας καπνούς και εκκωφαντικούς θορύβους. Ακόμη μεγαλύτερη ήταν η απορία τους όταν πρόσεξαν στα παράθυρα των βαγονιών που έσερνε η ατμομηχανή, ανθρώπινα πρόσωπα. Δεν υπήρχε περίπτωση να φανταστούν ότι εκείνη τη στιγμή γίνονταν μάρτυρες στο ταξίδι του πρώτου επιβατηγού τρένου στην παγκόσμια ιστορία.



Οι υπερδυνάμεις της εποχής όπως το Ηνωμένο Βασίλειο, η Γαλλία, η Ρωσία εκμεταλλεύτηκαν τη νέα τεχνολογία για να διευκολυνθεί η μεταφορά προϊόντων και ταξιδιωτών. Κατασκεύασαν τόσο στη χώρα τους όσο και στις αποικίες που κατείχαν εκατομμύρια χιλιόμετρα από ράγες. Οι ιθαγενείς και οι Ευρωπαίοι άποικοι της Ασίας, της Αυστραλίας και της Αφρικής που συνήθιζαν να μετακινούνται με εδώδιμα τετράποδα, αγκάλιασαν εύκολα την ιδέα του γρήγορου, άνετου ταξιδιού. Για τους ίδιους λόγους, η κυβέρνηση και οι ιδιώτες της Αμερικής έδωσαν προτεραιότητα στην κατασκευή σιδηροδρόμων.



Η νέα εφεύρεση ήταν έμπνευση για κάθε κλασικό λογοτέχνη. Ο Φιλέας Φονγκ του Ιούλιου Βερν διέσχισε τον κόσμο σε 80 μέρες χρησιμοποιώντας το τρένο. Ο Λέων Τολστόι έδωσε τραγικό τέλος στην Άννα Καρένινα αναγκάζοντάς την να αυτοκτονήσει στις γραμμές του. Ακόμη και η Αγκάθα Κρίστι φαντάστηκε το πιο διάσημο έγκλημα του κόσμου στο υπερπολυτελές τρένο Orian Express. Ζωγράφοι, ποιητές, φωτογράφοι, κινηματογραφιστές από όλο τον κόσμο έγιναν οι μεγαλύτεροι διαφημιστές του!



Στην Ελλάδα, το πρώτο δρομολόγιο εγκαινιάστηκε το 1869 στη γραμμή Αθηνών-Πειραιώς. Οι εγκαταστάσεις και τα δικαιώματα ανήκαν στην «Εταιρεία του απ’ Αθηνών εις Πειραιά σιδηροδρόμου». Όλες οι γραμμές που λειτούργησαν τα πρώτα χρόνια στην Ελλάδα ανήκαν σε ιδιώτες. Ορίστηκαν λεπτομερείς κανονισμοί που εφαρμόστηκαν από όλους ανεξαιρέτως ώστε και τα δρομολόγια να διεξάγονται στην ώρα τους και οι υπηρεσίες να αναβαθμίζονται σταδιακά. Το 1880 η κυβέρνηση Τρικούπη αποφάσισε την κατασκευή σιδηροδρομικού δικτύου που θα συνέδεε την πρωτεύουσα με τις μεγάλες πόλεις και τα λιμάνια της Ελλάδας. Το επόμενο στάδιο συζητήσεων περιλάμβανε τη σύνδεση του ελληνικού δικτύου με τρένα των μεγάλων Ευρωπαϊκών χωρών.



Την ίδια εποχή που κορυφαίοι σχεδιαστές έψαχναν τρόπους να προσαρμόσουν το σιδηροδρομικό δίκτυο στις πεδιάδες και τα απόκρημνα βουνά της Ελλάδας, ο υπόλοιπος κόσμος προσάρμοζε τα τρένα στις ανάγκες των εκκεντρικών πλουσίων του.

Το εξπρές της Ανατολής (Orient Express) ήταν το πρώτο διηπειρωτικό τρένο που εκτελούσε το δρομολόγιο Παρίσι-Κωνσταντινούπολη διανύοντας 2.740 χιλιόμετρα. Η πολυτέλεια που πρόσφερε στους επιβάτες του ήταν μυθική: Εστιατόρια επενδυμένα με μπλε βελούδο και φύλλα χρυσού, χειροποίητα έπιπλα στις κλινάμαξες, γαλλική σαμπάνια και ρώσικο χαβιάρι, εδέσματα από τους καλύτερους chefs. Το Orian express φιλοξένησε όλους όσους πίστευαν ότι το αίμα έχει χρώμα γαλάζιο..



Οι ανώτερες τάξεις των Ινδών ταξίδευαν με το «Τρένο των Μαχαραγιάδων», ένα παλάτι πάνω σε ρόδες όπως χαρακτηρίστηκε. Αντίστοιχη πολυτέλεια απολάμβαναν οι ταξιδιώτες του «Γαλάζιου Τρένου» στη διαδρομή Κέιπ Τάουν – Πρετόρια της Νοτίου Αφρικής. Ο Υπερσιβηρικός που έφτανε από τη Μόσχα στο Πεκίνο, εντυπωσίαζε κυρίως με τις διαδρομές στις παγωμένες τούνδρες και το λυκόφως που έριχναν οι Λευκές Νύχτες της Σιβηρίας.



Παρόλο που ο σκοπός κατασκευής σιδηροδρόμων ήταν η εύκολη και γρήγορη μετακίνηση σε εποχές που το αυτοκίνητο φάνταζε μακρινό όνειρο, οι αποβάθρες του τρένου στοίχειωσαν από ανθρώπινα συναισθήματα. Για κάποιους ήταν το εισιτήριο μιας νέας ζωής σε άλλη χώρα, για άλλους εξέφραζε την πίκρα του αποχαιρετισμού, για τους στρατιώτες συμβόλιζε την πορεία προς την αιώνια δόξα, για τους εναπομείναντες την ελπίδα της επιστροφής. Μέσα από τους καπνούς της μηχανής αναδύθηκε ο σύγχρονος ρομαντισμός.



Το 1970 ιδρύθηκε ο Οργανισμός Σιδηροδρόμων Ελλάδας. Ο Ο.Σ.Ε. εκτός της αναβάθμισης στις μηχανές και τα βαγόνια, επιμελήθηκε τη διεύρυνση-συντήρηση των γραμμών σε όλη την περιφέρεια αλλά και τη διαφύλαξη της ιστορίας των τρένων σε ειδικού ενδιαφέροντος μουσεία. Αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα είναι επισκέψιμα τα παρακάτω μουσεία:

ΣΙΔΗΡΟΔΡΟΜΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΑΘΗΝΩΝ

Το Σιδηροδρομικό Μουσείο Αθηνών ή αλλιώς και Μουσείο των Ελληνικών Σιδηροδρόμων, αφού αποτελεί και το μεγαλύτερο σιδηροδρομικό Μουσείο της Ελλάδας, ιδρύθηκε το 1979. Αποτελείται από δύο κύρια κτίρια και τον προαύλιο χώρο που έχει διαμορφωθεί για υπαίθριες εκδηλώσεις, όπου περιλαμβάνεται και το παιδικό ψυχαγωγικό τραίνο. Η είσοδος και οι ξεναγήσεις στο Μουσείο είναι ΔΩΡΕΑΝ. Ο εκθεσιακός χώρος του Μουσείου των Ελληνικών Σιδηροδρόμων εκτείνεται σε έξι αίθουσες.



ΣΙΔΗΡΟΔΡΟΜΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ-ΚΟΡΔΕΛΙΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Ιδρύθηκε το 2000 και στεγάζεται στο αναπαλαιωμένο κτίριο του 1894 στην περιοχή Διαλογής Κορδελιού, την ιστορική «Στρατιωτική Στάση», ενός μικρού Σιδηροδρομικού Σταθμού με σημαντική ιστορία. Στον περίβολο του Μουσείου σταθμεύει ένα από τα πιο διάσημα βαγόνια του «Orient Express». Το βαγόνι αυτό, μετά από παραχώρηση του ΟΣΕ, ανακαίνισαν οι «Φίλοι του Σιδηρόδρομου Θεσσαλονίκης». Το Μουσείο είναι ιδανικός χώρος επίσκεψης παιδιών, εφόσον τους προσφέρει τη δυνατότητα να έρθουν σε επαφή με Μηχανοκίνητη και Χειροκίνητη Δραιζίνα.



ΜΟΥΣΕΙΟ ΤΡΕΝΩΝ ΔΡΑΜΑΣ

Το νεότερο μέλος που προστέθηκε πρόσφατα στην οικογένεια των Σιδηροδρομικών Μουσείων είναι το Μουσείο Τρένων Δράμας με την υποστήριξη της Λέσχης Σιδηροδρομικών και Φίλων Σιδηροδρόμου Δράμας «Ήφαιστος».Τα εγκαίνια του πραγματοποιήθηκαν τον Ιούνιο 2007. Η Λέσχη ανέλαβε το δύσκολο έργο της συλλογής εκθεμάτων και την προώθηση του φυσικού περιβάλλοντος της περιοχής σε διαδρομές με τρένο.



ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΠΑΡΚΟ ΣΙΔΗΡΟΔΡΟΜΩΝ ΚΑΛΑΜΑΤΑΣ

Είναι το μοναδικό στο είδος του υπαίθριο μουσείο στην Ελλάδα και είναι γνωστό σε όλους τους φίλους των Σιδηροδρόμων ανά τον κόσμο. Ιδρύθηκε το Σεπτέμβριο του1986, αλλά λόγω του καταστρεπτικού σεισμού που έπληξε την Καλαμάτα το ίδιο διάστημα η ολοκλήρωσή του έγινε το 1990. Ο χώρος που επιλέχθηκε για να δημιουργηθεί το ανοιχτό αυτό μουσείο – εκθετήριο, ήταν ο παλαιός σταθμός «Καλαμάτα - Λιμήν», καθώς και η γειτονική έκταση του ΟΣΕ που την εποχή του ατμού ήταν χώρος με καρβουναποθήκες. Καταλαμβάνει συνολική έκταση 54 στρεμμάτων σε ένα από τα πιο κεντρικά σημεία της πόλης. Σαν πάρκο, πέραν των σιδηροδρομικών εκθεμάτων που περιλαμβάνει, διαθέτει γήπεδο μπάσκετ και βόλεϊ αλλά και άλλες εγκαταστάσεις για την ψυχαγωγία των παιδιών.



ΣΙΔΗΡΟΔΡΟΜΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΘΕΣΣΑΛΙΑΣ

Iδρύθηκε το 2006 μέσα από την ολοκλήρωση της συνεργασίας του ΟΣΕ και του Θεσσαλικού Συλλόγου Σιδηροδρομικών με τον Δήμο Βόλου, τον πολιτιστικό φορέα «Φίλοι των Τρένων» της Θεσσαλίας και μελών του Συλλόγου Φίλων του Σιδηροδρόμου (ΣΦΣ). Επιδίωξή των ιδρυτικών μελών του Μουσείου, είναι να παραμένει ανοικτό στο κοινό για επισκέψεις, αλλά να αναδειχθεί και η εμβέλειά του ως ένας χώρος εκδηλώσεων, ομιλιών, διαλέξεων, προβολών ταινιών με σχετικό υλικό. Το Σιδηροδρομικό Μουσείο Θεσσαλίας στεγάζεται στον πρώτο όροφο του κτιρίου του Σιδηροδρομικού Σταθμού του Βόλου, που χτίστηκε το 1882, σε σχέδια του Εβαρίστο Ντε Κίρικο. Το άγαλμα της θεάς Αθηνάς σε συνδυασμό με την καλλιτεχνική υπογραφή του Εβαρίστο Ντε Κίρικο, του προσδίδει μια μοναδικότητα η οποία εκφράζεται και μετά την μετατροπή του σε μουσείο.



Όσο η Ελλάδα πάλευε με την κατασκευή σιδηροδρόμου σε όλη της την επικράτεια, οι Άγγλοι εγκαινίασαν τα υπόγεια τρένα μέσα από σήραγγες. Η λειτουργία του ΜΕΤΡΟ βασίστηκε στη μηχανική των παραδοσιακών τρένων με ηλεκτροκίνηση και εφαρμόζεται στο Λονδίνο από το 1863! Πρωτοπόροι υπήρξαν Βρετανοί και Γάλλοι κατασκευάζοντας τη μεγαλύτερη σήραγγα του κόσμου. Η Σήραγγα της Μάγχης έχει μήκος 50 χιλιόμετρα, τα 38 εκ των οποίων βρίσκονται 45 μέτρα κάτω από τον πυθμένα της θάλασσας! Η σήραγγα θεωρείται ένα από τα 7 θαύματα του σύγχρονου κόσμου. Τα τρένα μεταφέρουν επιβάτες, φορτηγά και λεωφορεία διασχίζοντας τον πορθμό της Μάγχης σε 35 λεπτά.



Με την ίδια ταχύτητα ταξιδεύει και το ελληνικό Intercity (160 χλμ/ώρα) μειώνοντας τη 8ωρη παλαιότερα διαδρομή Αθηνών-Θεσσαλονίκης σε 4.30 ώρες. Κρίνοντας από τα ρεκόρ ταχυτήτων τρένων προηγμένων χωρών που φτάνουν τα 500 χλμ/ώρα, μάλλον σύντομα η Ελλάδα θα είναι ένας προορισμός που θα δίνει την ευκαιρία στον επισκέπτη της Αθήνας να πεταχτεί για έναν καφέ στη Δράμα και να γυρίσει αυθημερόν!



Σε αντιδιαστολή με την ταχύτητα βρίσκεται ο προβληματισμός του 21ου αιώνα για το περιβάλλον. Εδώ, πρωτοστατεί η Ιαπωνία: στα τέλη του 2008 προγραμματίζει να κυκλοφορήσει το πρώτο οικολογικό τρένο του κόσμου που θα καταναλώνει το 1/3 των καυσίμων ενός συμβατικού τρένου, χρησιμοποιώντας την υψομετρική διαφορά των γραμμών ώστε να εξοικονομεί ενέργεια.



Η εξέλιξη ανάμεσα στο «Μουτζούρη», το παραδοσιακό τρενάκι του Πηλίου ή τον «Οδοντωτό» των Καλαβρύτων με τις υπερσύγχρονες ταχείες είναι τεράστια. Μερικές απολαύσεις όμως παραμένουν απαράλλαχτες. Εναέρια, υπόγεια ή επίγεια τα τρένα παρέχουν άνεση και ασφάλεια σε μεγάλο βαθμό. Τέρπουν το βλέμμα με ένα καλειδοσκόπιο εικόνων. Διασχίζουν εκτάσεις παρθένες από κάθε άλλο μέσο μεταφοράς. Κάνουν το ταξίδι μια περιπέτεια που ξεκινάει από την αρχή της διαδρομής και όχι από την άφιξη στον προορισμό…

To παραπάνω άρθρο βρήκα στον ιστιόχωρο : http://www.pass2world.com/afieroma0_det.asp?offset=10&afieroma_id=82

ΠΕΡΙ ΟΙΝΟΥ Ο ΛΟΓΟΣ

" Η ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΗ ΜΕΤΡΗΣΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΤΡΥΓΟ Η ΚΑΤ' ΑΛΛΟΥΣ "ΒΕΝΤΕΜΑ " ΑΡΧΙΧΕ


ΟΙ ΝΗΣΙΩΤΕΣ ΜΑΣ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΗΔΗ ΣΤΟ ΣΤΑΔΙΟ ΤΗΣ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ" ΒΕΝΤΕΜΑ"

ΤΟΝ ΓΝΩΣΤΟ ΜΑΣ ΤΡΥΓΟ , ΑΦΟΥ ΕΙΝΑΙ ΓΝΩΣΤΟ ΠΩΣ ΣΤΑ ΝΗΣΙΑ ΜΑΣ ΤΟ ΜΑΖΕΜΑ ΤΩΝ

ΣΤΑΦΥΛΙΩΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΝΩΡΙΤΕΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΥΠΟΛΟΙΠΗ ΕΛΛΑΔΑ.

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΤΡΥΓΟ :

Όλοι οι χωρικοί περιμένανε με ανυπομονησία τον ερχομό ή το τέλος (ανάλογα: πεδινά ή ορεινά) του καλοκαιριού, που θα ωρίμαζαν τα σταφύλια.

Οι μέρες του τρύγου ήταν ημέρες χαράς. Όπου να γύριζες το κεφάλι σου, τις ημέρες εκείνες θα έβλεπες παντού κόσμο να τρυγάει. Ακονισμένα τα κλαδευτήρια για να κάνουν καλά τη δουλειά τους. Οι σωστοί τρυγητές, όταν έκοβαν το σταφύλι και πριν το ρίξουν στο κοφίνι, το έλεγχαν καλά και αφαιρούσαν τυχόν ξερές ρόγες. Οι συγγενικές οικογένειες συνεργάζονταν κι αλληλοβοηθούνταν, για να τελειώνουν μια ώρα γρηγορότερα. Μετά την ολοκλήρωση του τρύγου, μπαίναμε στο ληνό (πατητήρι), για να πατήσουμε τα σταφύλια. Το δάπεδο του ληνού ήταν λίγο κατηφορικό, για φεύγει ευκολότερα ο μούστος και να πέφτει από μια μεγάλη τρύπα στο πολέμι (ένα αβαθές πηγάδι, το πολύ 4 μέτρα, με ολοστρόγγυλο άνοιγμα και με καθολική επάλειψη από τσιμέντο. Στο κέντρο του πάτου του είχε ένα βαθούλωμα γύρω στα 20 εκατοστά. Εκεί μέσα έμπαινε εύκολα η μπότσα και δεν άφηνε καθόλου υπόλοιπο μούστου στο πολέμι. Στο σπίτι, τα καδιά τα άδειαζαν στα "πατήρια" ή σε μεγάλες κάδες -κατασκευασμένες από ξύλο βελανιδιάς, καστανιάς ή πεύκου, από ειδικούς βαρελοποιούς.

Μόλις τελείωνε το πάτημα, άρχιζε το στροφίλιασμα των υπολειμμάτων των πατημένων σταφυλιών. Τα κατάλοιπα των σταφυλιών κράταγαν πολύ μούστο και γι' αυτό πέρναγαν απ' αυτή τη δοκιμασία. Τα έβαζαν τμηματικά στη στροφιλιά. Ήταν μια ειδική μηχανή για αυτή τη δουλειά, που λειτουργούσε ως εξής: τη γεμίζανε με τα πατημένα, πολτοποιημένα σταφύλια και μ' έναν απλό μηχανισμό την κλείνανε με ένα βαρύ μαντεμένιο καπάκι. Στη συνέχεια με έναν σιδερένιο μοχλό, σφίγγανε τη στροφιλιά και χυνόταν από τα πλάγια ο μούστος. Όταν έβλεπαν ότι σταμάταγε τελείως να βγαίνει μούστος, τότε τα κατάλοιπα, τα τσίπουρα τα έβαζαν στην άκρη. Προηγουμένως είχαν καθαρίσει καλά τα καδιά, τις κάδες, τα κρασοβάρελα και τα είχαν γεμίσει με νερό για να "φουσκώσει" το ξύλο και να κλείσουν τυχόν χαραμάδες. Οι μερακλήδες μάλιστα απολύμαιναν με θειάφι τα βαρέλια τους, τα έπλεναν και τα έτριβαν με κλαδιά μυρσινιάς για να αποκτήσουν το άρωμά της. Τα βαρέλια επίσης που κατά την προηγούμενη χρονιά το κρασί τους είχε ξινίσει, τα έβαζαν στο εσωτερικό τους φωτιά με "σπίρτο" και στη συνέχεια έτριβαν το κάρβουνο, για να μην ξινίσει και το καινούργιο τους κρασί. Στη μεταφορά του μούστου τον πρώτο λόγο τον είχαν οι αγωγιάτες. Αυτοί είχαν στη δούλεψή τους γέρα ζώα, άλογα ή μουλάρια, γιατί τα φορτώνανε πολύ. Ο μούστος έπρεπε να μεταφερθεί, όταν ήταν έτοιμος, γιατί αν έμενε πολύ άρχιζε να βράζει. Σε πολλά μέρη της πατρίδας μας, οι αγωγιάτες περιφέρονταν, περιμένοντας να κληθούν για κάποια μεταφορά τέτοια ή παρόμοια.

Από την πρώτη κιόλας μέρα οι νοικοκυραίοι "κρασοτραβούσαν" ένα μέρος του μούστου -το εύστοχα επονομαζόμενο "πατατράβα"- για να φτιάξουν το κοκκινέλι και τη ρετσίνα. Τον μούστο αυτόν τον έβαζαν σε καδιά και τον άφηναν μέχρι να κατασταλάξει. Στη συνέχεια τον έβαζαν μέσα σε βαρέλια και σ' αυτά που προόριζαν για ρετσίνα έβαζαν και την ανάλογη ποσότητα ρετσίνης πεύκου. Τα πώματα των βαρελιών αυτών τα άφηναν για αρκετές μέρες μισάνοιχτα -το κρασί βράζει για σαράντα μέρες περίπου- στη συνέχεια τα έκλειναν αεροστεγώς και το μεν κοκκινέλι μπορούσαν να το καταναλώνουν αμέσως τη δε ρετσίνα την άνοιγαν μόνον κατά την περίοδο των Χριστουγέννων. Τα υπόλοιπα σταφύλια που έμεναν στις κάδες ή στα πατήρια, οι νοικοκυραίοι συνέχιζαν να τα πατούν πρωί και βράδυ για οκτώ περίπου ημέρες. Την τελευταία μέρα άφηναν τον μούστο να κατασταλάξει και στη συνέχεια κρασοτραβούσαν. Άνοιγαν τον μπύρο, έβαζαν στην τρύπα σμιριά για να στραγγίζει το κρασί που το συγκέντρωναν μέσα σε μπακιρένια καζάνια. Από εκεί το έβαζαν σε ειδικά κρασοβάρελα και, όπως προηγουμένως, άφηναν την τρύπα μισάνοιχτη, μέχρι να σταματήσει η βράση του κρασιού, ενώ για λίγες μέρες έβγαζαν από λίγο κρασί, για να μην ξινίσει ολόκληρο το βαρέλι. Το κρασί αυτό ήταν το μπρούσκο ή μαύρο και με τέτοιο ήταν γεμάτα τα βαρέλια στα κατώια όλων των σπιτιών, εκείνα τα χρόνια. Οι έμπειροι νοικοκυραίοι, επειδή γνώριζαν την ευαισθησία του κρασιού, φρόντιζαν ώστε οι αποθήκες τους να μην έχουν καθόλου σχεδόν φως -δεν έκαναν παράθυρα ή τα κατασκεύαζαν πολύ μικρά, να είναι καθαρές και γενικά πρόσεχαν κάθε λεπτομέρεια, αφού γνώριζαν για παράδειγμα ότι με την ύπαρξη και μόνο, στον ίδιο χώρο, ενός δοχείου με ξίδι, υπήρχε ο κίνδυνος να ξινίσουν όλα τα κρασιά της αποθήκης.

Μετά τα αλλεπάλληλα κρασοτραβήγματα, τα υπολείμματα των σταφυλιών -τα "τσίπ'ρα" όπως τα έλεγαν- τα σκέπαζαν μέσα στις κάδες με σμιριές για να μην ξεθυμαίνει το σπίρτο για ένα μήνα περίπου. Μετά τα μετέφεραν με τα καδιά στα καζάνια, όπου τα "τσιπ'ρόβραζαν".

Η μέτρηση του μούστου γινόταν με τη μπότσα, που χώραγε 3 οκάδες. Η μπότσα ήταν μαντεμένια για να είναι βαριά και να βουλιάζει εύκολα μέσα στο μούστο και να γεμίζει. Μετράγανε μια-μια τις μπότσες, όταν τις άδειαζαν στα ασκιά.

Το πάτημα των σταφυλιών ήταν σκέτο πανηγύρι και για τον παιδόκοσμο. Μπαίνανε μέσα στο ληνό και διαγωνίζονταν μεταξύ τους.

ΤΟ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΑΡΘΡΟ ΒΡΗΚΑ ΣΤΟΝ ΙΣΤΙΟΧΩΡΟ:http://users.sch.gr/vaxtsavanis/page48.html

ΚΑΙ ΚΑΤΙ  ΑΚΟΜΑ  ΠΕΡΙ  ΑΜΠΕΛΟΥ ΚΑΙ ΟΙΝΟΥ


Το αμπέλι έχει, κατά τους παλαιοντολόγους, προϊστορία πολλών εκατομμυρίων χρόνων.

Κουκούτσια αγριοστάφυλων έχουν βρεθεί ακόμη και σε σπηλιές που κατοικήθηκαν από νομαδικές προϊστορικές φυλές.

Πριν από την εποχή των παγετώνων ευδοκιμούσε στην πολική ζώνη, στην Ισλανδία, τη Βόρεια Ευρώπη, τη βορειοδυτική Ασία, ακόμη και στην Αλάσκα. Οι παγετώνες όμως περιόρισαν την εξάπλωσή του και επέβαλαν γεωγραφική απομόνωση μεταξύ ποικιλιών, που τελικά εξελίχθηκαν σε διαφορετικά είδη, "απώθησαν" διάφορους πληθυσμούς άγριων αμπέλων προς θερμότερες ζώνες, όπως την κεντρική-ανατολική Ασία, (από όπου τελικά πέρασαν ευρασιατικά στελέχη και στην Αμερική), την κεντρική-νότια Ευρώπη, αλλά, το σημαντικότερο, προς την ευρύτερη περιοχή του νοτίου Καυκάσου. Εκεί, μεταξύ Ευξείνου Πόντου, Κασπίας θάλασσας και Μεσοποταμίας, γεννήθηκε το είδος Αμπελος η οινοφόρος (Vitis vinifera, υποείδος caucasica), που σχεδόν αποκλειστικά -σε διάφορες ποικιλίες και υβρίδια- καλλιεργείται σήμερα.


Το αμπέλι είναι πολυετές φυτό, ο βιολογικός κύκλος του όμως είναι ετήσιος. Η ποιότητα του καρπού του, του σταφυλιού, εξαρτάται από πολλούς παράγοντες, απ' τους οποίους άλλους μπορούμε να επηρεάσουμε και άλλους όχι.


Γι' αυτό και το κρασί που φτιάχνουμε κάθε χρονιά διαφέρει από το προηγούμενο.


Το χειμώνα στις πολύ χαμηλές θερμοκρασίες το αμπέλι αναπαύεται. Στην αρχή της άνοιξης, οι χυμοί αρχίζουν να κυκλοφορούν στο φυτό και όταν η θερμοκρασία αυξηθεί αρκετά, ανοίγουν τα "μάτια", αναπτύσσονται τα πρώτα φύλλα και μεγαλώνουν οι βλαστοί. Το Μάιο το αμπέλι ανθίζει, τα άνθη γονιμοποιούνται και "δένει" ο καρπός, το σταφύλι. Τέλος, το καλοκαίρι το σταφύλι ωριμάζει, αποκτά δηλαδή χρώμα και γλυκύτητα ενώ ταυτόχρονα μειώνεται η ξινή, άγουρη γεύση του.


Το κλίμα καθορίζει τις περιοχές όπου οι ποικιλίες της οιναμπέλου μπορούν να καλλιεργηθούν. Παρ' όλα όμως τα γενικά κλιματικά χαρακτηριστικά, οι εποχιακές διαφορές στις βροχοπτώσεις, στους καύσωνες,στις περιόδους κρύου και ανέμων διαφοροποιούν κάθε τρύγο καθώς και το κρασί που προκύπτει. Σημαντικό ρόλο στην παραγωγή κρασιού παίζει η ποικιλία αφού οι "ευγενείς" ποικιλίες οιναμπέλου παράγουν εκλεκτά κρασιά ποιότητας όταν το έδαφος και το κλίμα είναι κατάλληλα.



Το κρασί εμφανίζεται ανά τους αιώνες δεμένο με τον άνθρωπο, και κατέχει εξέχουσα θέση σε πολλούς πολιτισμούς και θρησκείες ως μοναδικό ποτό, αρμονικά συνδεδεμένο με το μέτρο, την καλή σωματική και ψυχική κατάσταση, του ισορροπημένου τρόπου ζωής και τη μακροζωία. Από αρχαιοτάτων χρόνων οι γιατροί της εποχής, ανάμεσα τους ο Ιπποκράτης και ο Γαληνός αναγνώρισαν τις ευεργετικές ιδιότητες του κρασιού στην υγεία, και το χρησιμοποιούσαν θεραπευτικά, κάνοντας το, ίσως το παλιότερο φάρμακο, γνωστό εδώ και 5.000 χρόνια.



Τα τελευταία χρόνια έχουν γίνει πολλές επιστημονικές μελέτες που δείχνουν ότι το κρασί και κυρίως το κόκκινο, έχει ιδιαίτερα ευεργετική επίδραση στην υγεία όταν πίνεται σε καθημερινή βάση με το φαγητό και με μέτρο. Βρέθηκε ότι η χρήση αυτή του κρασιού μειώνει τα καρδιαγγειακά επεισόδια κατά 20 έως 60%, βελτιώνει την λειτουργία του στομάχου και την πέψη γενικότερα εμποδίζει τη δημιουργία χολόλιθων, διευκολύνει την κυκλοφορία του αίματος στους ιστούς, δρα ως αντιφλεγμονώδες και αντισηπτικό, αυξάνει την αντίσταση στα κοινά κρυολογήματα και βοηθά στον ύπνο. Ακόμη, προκαλεί ευεξία, ποιότητα ζωής και μακροζωία μειώνοντας τους θανάτους από οποιαδήποτε αιτία κατά 10-20%.



Οι Ελληνες, διέπρεψαν στην οινοποιία, μονοπωλώντας σχεδόν την αγορά για αιώνες,. Ηταν γνώστες του κρασιού πιθανότατα από την αρχή της εγκατάστασής τους στο σημερινό τους τόπο, δηλαδή τουλάχιστον πριν το 1700 π.Χ



Ο τρόπος παραγωγής του κρασιού δε διέφερε ουσιαστικά από αυτόν των ημερών μας. Οι Ελληνες γνώριζαν την παλαίωση του κρασιού και την άφηναν να γίνει σε θαμμένα πιθάρια, σφραγισμένα με γύψο και ρετσίνι.



Οι πρόγονοί μας έπιναν το κρασί τους με διάφορους τρόπους. Γενικός κανόνας ήταν η ανάμειξη του κρασιού με νερό, είχαν δε ειδικά σκεύη τόσο για την ανάμειξη όσο και για την ψύξη του πριν την κατανάλωση.



Το εμπόριο των ελληνικών κρασιών απλωνόταν σε ολόκληρη τη Μεσόγειο, μέχρι και την ιβηρική χερσόνησο και φυσικά στον Εύξεινο πόντο, ήταν δε μία από τις σημαντικότερες οικονομικές δραστηριότητες των προγόνων μας.



Οσον αφορά στα νεότερα ελληνικά πράγματα, η ελληνική αμπελουργία υπέστη σχεδόν ολοκληρωτική καταστροφή κατά την επανάσταση του 1821, αλλά κατόπιν γρήγορα οι καλλιεργούμενες εκτάσεις αποκαταστάθηκαν και μάλιστα αυξήθηκαν. Στις επόμενες δεκαετίες η αμπελουργία συνολικά αναπτύχθηκε και οι αντίστοιχες εκτάσεις στην ελληνική επικράτεια αυξήθηκαν, ειδικά με τις προσαρτήσεις της Θεσσαλίας, της Μακεδονίας και της Κρήτης.

O χαρακτήρας του κρασιού εξαρτάται άμεσα από το σταφύλι από το οποίο προέρχεται, από την περιοχή όπου αυτό καλλιεργείται, από τον τρόπο που οινοποιείται και παλαιώνει. Ο νομοθέτης, θέλοντας να γνωστοποιήσει στον καταναλωτή αυτές τις ιδιαιτερότητες, δημιούργησε τις έννοιες των κατηγοριών και των τύπων των κρασιών, όπως: Οίνος Ονομασίας Προέλευσης, Τοπικός Οίνος, Επιτραπέζιος Οίνος, Οίνος ξηρός, ημίγλυκος, ή αφρώδης.



"Ονομασία προέλευσης" αποτελεί το τοπωνύμιο μιας περιοχής, όταν χρησιμοποιείται ως εμπορική επωνυμία ενός προϊόντος. . Τα ελληνικά κρασιά με Ονομασία Προέλευσης προέρχονται από αμπελουργικές περιοχές με υψηλό ποιοτικό δυναμικό γι' αυτό και χαρακτηρίζονται, σύμφωνα με τη νομοθεσία της Ε.Ο.Κ. ως V.Q.P.R.D., από τα αρχικά των γαλλικών λέξεων Vin de Qualite Produit de Region Determinee που σημαίνουν, Οίνος Ποιότητας Παραγόμενος σε Καθορισμένη Περιοχή.



Οι «τοπικοί οίνοι» είναι κρασιά που φέρουν ένδειξη γεωγραφικής καταγωγής επιπέδου επαρχίας, νομού ή διαμερίσματος.



Τα κρασιά με «Ονομασία Κατά Παράδοση» παράγονται, σύμφωνα με παραδοσιακές μεθόδους μιας συγκεκριμένης περιοχής ή χώρας.



Όλα τα υπόλοιπα κρασιά που κυκλοφορούν εμφιαλωμένα ανήκουν στη κατηγορία των απλών «Επιτραπέζιων κρασιών».



ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΓΩΓΗ ΤΟΥ ΚΡΑΣΙΟΥ



Η πρώτη ύλη – Το σταφύλι



Οι ρώγες του σταφυλιού περιέχουν σάκχαρα, που θα μετατραπούν με αλκοολική ζύμωση σε οινόπνευμα, καθώς επίσης οργανικά οξέα και νερό. Για την παραγωγή ερυθρού ή ροζέ οίνου τα σταφύλια κατά κανόνα είναι ερυθρά, ενώ για τους λευκούς οίνους, το σταφύλι μπορεί να είναι λευκό ή και ερυθρό. Σημαντική για το τελικό αποτέλεσμα είναι η περιεκτικότητα του σταφυλιού σε σάκχαρα και οξέα, η οποία εξαρτάται από την ποικιλία, το έδαφος, τις κλιματικές συνθήκες, αλλά και από την χρονική στιγμή του τρύγου, δηλ. την ωρίμανση του σταφυλιού. Τα σταφύλια που αφήνονται να ωριμάσουν, αυξάνονται τα σάκχαρά του εις βάρος των οξέων, ούτως ώστε να είναι κατάλληλα για γλυκά κρασιά, αλλά όχι για όξινα -και αντίστροφα. Οσο πιο ελεγχόμενης ποιότητας είναι ένα κρασί σύμφωνα με το νόμο, τόσο πιο αυστηρά είναι τα κριτήρια επιλογής του αμπελιού. Στους "Οίνους Ποιότητος Παραγόμενους σε Καθορισμένη Περιοχή" (V.Q.P.R.D.), καθορίζονται αυστηρά η ποικιλία, η τοποθεσία, η καλλιεργητική τεχνική, ακόμη και η στρεμματική απόδοση του αμπελιού, ενώ οι απλοί "Επιτραπέζιοι Οίνοι" δεν υπόκεινται σε τέτοιους νομικούς περιορισμούς.



Γλευκοποίηση

Μετά τον τρύγο τα σταφύλια πρέπει να μεταφερθούν χωρίς καθυστέρηση στο "πατητήρι", όπου θα εξαχθεί το γλεύκος (μούστος) από τις ρώγες. Η έκθλιψη του μούστου μπορεί να γίνει με διάφορες μεθόδους.



Στο παραδοσιακό πατητήρι όπου τα σταφύλια πατιούνται από τους ανθρώπους .



Σε διάφορα μηχανήματα ("σπαστήρες"), χειροκίνητα ή ηλεκτρικά, που συνήθως λειτουργούν συνθλίβοντας το σταφύλι ανάμεσα σε περιστρεφόμενους κυλίνδρους. Υπάρχουν μηχανήματα ("πιεστήρια") τα οποία, προκειμένου να παραχθεί λευκό κρασί, διαχωρίζουν αυτόματα το χυμό από τα στερεά συστατικά της ρώγας. Για το κόκκινο κρασί δεν χρειάζεται, παρά μόνο πολύ αργότερα, να γίνει αυτός ο διαχωρισμός -σε πρώτο στάδιο παίρνουμε το μούστο μαζί με τα στερεά συστατικά, δηλ. ολόκληρο το σταφυλοπολτό. Αυτό που είναι επιβεβλημένο τόσο στη λευκή, όσο και στην ερυθρά οινοποίηση, είναι η αφαίρεση των κοτσανιών, καθ' ότι αυτά είναι επιζήμια τόσο για τη γεύση του κρασιού, όσο και για την υγεία του καταναλωτή.



Ζύμωση

Το οινόπνευμα που περιέχει το κρασί παράγεται από τα σάκχαρα του μούστου,με την αντίδραση της αλκοολικής ζύμωσης, που επιτελείται από ειδικά ένζυμα ("ζυμάσες") των ζυμομυκήτων. Οι ζυμομύκητες ήδη υπάρχουν πριν τον τρύγο αδρανοποιημένοι στο φλοιό των σταφυλιών και "ενεργοποιούνται" κατά τη γλευκοποίηση. Έρχονται σε επαφή με το μούστο, εκεί πολλαπλασιάζονται και επιτελούν τη ζύμωση, κατά την οποία εκτός από αιθυλική αλκοόλη παράγεται διοξείδιο του άνθρακα και θερμότητα. Για το λόγο αυτό κατά τη διάρκεια της ζύμωσης ο μούστος είναι ζεστός και "κοχλάζει". Η ζύμωση διαρκεί από 8-9 έως και 25 ημέρες, ανάλογα με την αρχική συγκέντρωση των σακχάρων, τη θερμοκρασία στην οποία πολλαπλασιάζονται και δρουν οι μύκητες, το οξυγόνο που έχουν στη διάθεσή τους και άλλους παράγοντες. Όσο πιο πολύ διαρκεί η ζύμωση, τόσο πιο πολλά "αρώματα ζύμωσης" θα πάρει το κρασί, γι' αυτό, ιδίως στα λευκά κρασιά, οι περισσότεροι οινοποιοί διατηρούν με τεχνητά μέσα χαμηλή (15-20 Κελσίου) τη θερμοκρασία ζύμωσης, μειώνοντας την ταχύτητά της. Στα κόκκινα κρασιά συχνά η ζύμωση γίνεται σε δύο φάσεις, μια πρώτη, γρήγορη, στη διάρκεια της οποίας μέσα στο μούστο βρίσκονται και τα στέμφυλα και μια δεύτερη, πιο αργή, μετά την αφαίρεση των στέμφυλων. Η ζύμωση μπορεί να διακοπεί πριν την ολοκλήρωσή της με θέρμανση (38-40 Κελσίου), με ψύξη (6-7 Κελσίου) ή με προσθήκη μικρής ποσότητος καθαρού οινοπνεύματος. Αν η ζύμωση διακοπεί, ένα ποσοστό των σακχάρων μένει αδιάσπαστο, έτσι η μέθοδος βρίσκει εφαρμογή στην παρασκευή γλυκών κρασιών.



ΕΡΥΘΡΑ & ΡΟΖΕ ΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ



Μετά την έκθλιψη των ρωγών και την απελευθέρωση του χυμού των σταφυλιών φθάνουμε στο κρίσιμο σημείο της οινοποίησης, την Αλκοολική Ζύμωση. Αυτή προκαλείται από τις ζύμες, μονοκύτταρους οργανισμούς που βρίσκονται στη φλούδα του σταφυλιού και έχουν πλέον περάσει στο σταφυλοπολτό. Η κυριότερη δουλειά τους είναι να μετατρέψουν το γλυκό χυμό του σταφυλιού και πιο συγκεκριμένα τα σάκχαρα του, σε αλκοόλη. Ταυτόχρονα απελευθερώνεται διοξείδιο του άνθρακα που δημιουργεί φυσαλίδες. Αυτές ανεβάζουν τους φλοιούς στην επιφάνεια των δεξαμενών όπου σχηματίζουν πυκνό "καπέλο". Οι ερυθρές χρωστικές ουσίες στις οποίες οφείλεται το κόκκινο χρώμα του κρασιού βρίσκονται στο εσωτερικό των φλοιών του σταφυλιού. Μόνο η επαφή του χυμού με το φλοιό, στη σωστή θερμοκρασία και για συγκεκριμένο χρόνο, δίνει το επιθυμητό αποτέλεσμα του χρωματισμού του. Γι αυτό, "τραβούμε" το χυμό από τον πυθμένα της δεξαμενής και τον ανακυκλώνουμε από την κορυφή της. Με αυτόν τον τρόπο διαβρέχουμε τα στέμφυλα. Ρυθμίζοντας λοιπόν το χρόνο αυτής της διαδικασίας που ονομάζεται εκχύλιση, έχουμε το επιθυμητό χρώμα. Στα ερυθρά κρασιά ο χρόνος εκχύλισης είναι συνήθως 5-15 ημέρες, ενώ στην παραγωγή των ροζέ απομακρύνουμε το γλεύκος μετά από 12 ως 24 ώρες. Κατά τη διάρκεια της αλκοολικής ζύμωσης αυξάνεται η θερμοκρασία του χυμού. Αυτό συμβαίνει γιατί κατά την αλκοολική ζύμωση εκλύεται θερμότητα.



Σκοπός είναι να διατηρηθεί η θερμοκρασία στο όριο των 28°C που είναι ιδανική για την παραγωγή των ερυθρών κρασιών, καθώς μας επιτρέπει να παραλάβουμε τα συστατικά που διαφοροποιούν τη γεύση των κόκκινων κρασιών διατηρώντας συγχρόνως τη φρεσκάδα των αρωμάτων τους.



Μόλις ο χυμός αποκτήσει το επιθυμητό χρώμα και γευστικό χαρακτήρα, απομακρύνεται από τους φλοιούς και μεταφέρεται σε άλλη δεξαμενή. Εδώ ολοκληρώνεται η αλκοολική ζύμωση και εκδηλώνεται μία δεύτερη, η μηλογαλακτική. Αυτή προκαλείται από τα βακτήρια του κρασιού, σε αντίθεση με την πρώτη που πραγματοποιείται από τις ζύμες. Είναι δε τόσο σημαντική για την εξέλιξη των ερυθρών κρασιών ώστε αν δεν εκδηλωθεί από μόνη της, προσπαθούμε να την προκαλέσουμε. Σ' αυτήν τη ζύμωση το μηλικό οξύ μετατρέπεται σε γαλακτικό, μια αλλαγή που μαλακώνει το κρασί, μειώνει δηλαδή τον άγουρο χαρακτήρα του και βοηθά στην ωρίμανσή του.



ΛΕΥΚΗ ΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ



Μετά το εκραγιστήριο και την σύνθλιψη των ρωγών, όπου απελευθερώνεται μέρος του χυμού, η σταφυλόμαζα οδηγείται στο πιεστήριο, όπου πιέζεται και έτσι εξάγεται το υπόλοιπο του χυμού. Ο χυμός οδηγείται σε δεξαμενή όπου ψύχεται για μια ολόκληρη νύχτα. Είναι η διαδικασία της απολάσπωσης, κατά την οποία ο μούστος διαυγάζεται. Η διαύγαση επιτυγχάνεται από μόνη της με την κατακάθιση όλων των σωματιδίων που αιωρούνται στο μούστο και γίνεται πάντα πριν από την αλκοολική ζύμωση. Η διάρκειά της είναι από 12 έως 14 ώρες, ανάλογα με το ποσοστό λασπών. Τα κρασιά που προέρχονται από απολασπωμένους μούστους έχουν καθαρότερο άρωμα. Το χρώμα τους είναι πιο σταθερό και λιγότερο ευαίσθητο στις οξειδώσεις.Ο καθαρός πλέον χυμός, μεταγγίζεται σε δεξαμενή όπου πραγματοποιείται η αλκοολική ζύμωση. Η δεξαμενή ψύχεται έτσι ώστε η θερμοκρασία της ζύμωσης να κυμαίνεται στους 18οC, αποσκοπώντας στην απόκτηση αρωμάτων με χαρακτήρα λουλουδιών και φρούτων, που θα χαρίσουν στο κρασί φρεσκάδα. Μετά το τέλος της αλκοολικής ζύμωσης, όταν δηλαδή το σύνολο των σακχάρων έχει μετατραπεί σε αλκοόλη, το κρασί μεταγγίζεται στις δεξαμενές αποθήκευσης.



Η ΠΑΛΑΙΩΣΗ ΤΟΥ ΚΡΑΣΙΟΥ



Το φρέσκο κρασί δεν είναι ακόμη έτοιμο για κατανάλωση. Η οξύτητά του είναι πολύ τονισμένη και οι τανίνες του επιθετικές. Με την πάροδο του χρόνου όμως, το κρασί θα ωριμάσει και θα αποκτήσει την ισορροπία των γευστικών του χαρακτηριστικών.



Σε γενικές γραμμές τα λευκά, τα ροζέ και τα ελαφρά ερυθρά κρασιά, καταναλώνονται σε νεαρή ηλικία γιατί η ευχαρίστηση που μας προσφέρουν σχετίζεται με τη φρεσκάδα των αρωμάτων και της γεύσης τους. Αντίθετα, πολλά από τα "μεγάλα" λευκά κρασιά και το μεγαλύτερο μέρος των ερυθρών, κυρίως όταν εμφανίζουν ισχυρά τανικό και όξινο χαρακτήρα, απαιτούν παλαίωση για την ανάδειξη του γευστικού τους πλούτου. Η παλαίωση του κρασιού διακρίνεται στην οξειδωτική, που πραγματοποιείται μέσα στο βαρέλι και στην αναγωγική που πραγματοποιείται μέσα στη φιάλη. Κατά την οξειδωτική παλαίωση με την παρουσία του οξυγόνου (που εισέρχεται από τους πόρους του ξύλου του βαρελιού) το κρασί μαλακώνει σε γεύση ενώ διαλύει ταυτόχρονα ουσίες από το ξύλο



Το κρασί πρέπει να ελέγχεται τακτικά, ακόμη και κατά τη διάρκεια της παραμονής του στο βαρέλι. Η θερμοκρασία του χώρου πρέπει να είναι αρκετά χαμηλή 10-14οC καθώς και υγρασία του (70-75%)



Η ΕΜΦΙΑΛΩΣΗ

Το κρασί μετά από την ωρίμανση και την παλαίωσή του (όταν αυτή πραγματοποιείται) προετοιμάζεται για την εμφιάλωση του. Καθώς πρέπει να εμφανίζεται διαυγές στην φιάλη του απομακρύνονται τυχόν στερεά σωματίδια που βρίσκονται σε διασπορά καθώς και οι ουσίες οι οποίες είναι υπεύθυνες για το θόλωμα που παρουσιάζει ή που μπορεί να παρουσιάσει στο μέλλον. Γι αυτόν το λόγο το κρασί ψύχεται, κολλάρεται και τέλος φιλτράρεται.



Η εμφιάλωση είναι μια σχετικά απλή, μηχανική διαδικασία. Αν και η κατεργασία του γυαλιού ήταν γνωστή από το 1500 π.Χ., μόνο μετά τον 17ο αιώνα, άρχισε να χρησιμοποιείται η φιάλη για τη μεταφορά, τη διατήρηση και την αποθήκευση του κρασιού. Είναι η εποχή κατά την οποία ανακαλύφθηκε ο φελλός και οι ιδιαίτερες ιδιότητές του. Στις σύγχρονες γραμμές εμφιάλωσης υπάρχει ένα αυτόματο πλυντήριο φιαλών, ένα σύστημα γεμίσματός τους με κρασί, ένα πωματιστικό μηχάνημα, ένα σύστημα ετικετοκόλλησης και τέλος εγκιβωτισμού.



Η φιάλη, ο φελλός, η ετικέτα, το καψύλλιο, είναι μια ολόκληρη σειρά από προϊόντα που συμβάλλουν στην τελική εμφάνιση, στο "ντύσιμο" του κρασιού. Στα ερυθρά κρασιά συνήθως ακολουθεί η αναγωγική παλαίωση του κρασιού μέσα στη φιάλη. Είναι εκείνο το στάδιο όπου το κρασί, απουσία πλέον οξυγόνου, αναπτύσσει το "μπουκέτο" του.



ΤΟ ΕΘΙΜΟ ΤΗΣ ΒΕΝΤΕΜΑΣ ή ΤΟΥ ΤΡΥΓΟΥ ΣΤΗΝ ΣΑΝΤΟΡΙΝΗ



έθιμο, που συνεχίζει μέχρι και τώρα τη δράση του: το έθιμο της βεντέμας, ή του τρύγου!!! Η Σαντορίνη φίλοι μας, δεν είναι μόνο ηλιοβασίλεμα στην Οία, Ανασκαφές στο Ακρωτήρι, και νυχτερινή ζωή στα Φηρά… Αυτό να λέτε και στους γνωστούς σας!! Έχει μεγάλη Ιστορία, και διατηρεί ακόμα τα έθιμα του χθές, για να κοιτάει καλλίτερα στο αυριο.

Αυτό το νησί που ανήκει σε όλους μας πλούσιους και φτωχούς αμόρφωτους και διαβασμένους έχει βαθιές τις ρίζες των ανθρώπων του.

Πριν απλώσει τα πλοκάμια του ο σύγχρονος πολιτισμός στη Σαντορίνη, οι κάτοικοι ήταν δεμένοι με τις προαιώνιες ρίζες τωνπρογόνων τους, συντροφιά μ ένα πλήθος από ήθη και έθιμα

Η πιο χαρακτηριστική εποχή του κάμπου είναι η ΒΕΝΤΕΜΑ, ο τρύγος δλδ. Τη δύσκολη αυτή δουλειά, οι Σαντορινιοί την είχαν μετατρέψει σε λαϊκό πανηγύρι καθώς ολόκληρο το νησί βρισκόταν εκείνες τις ημέρες σε μεγάλη και χαρούμενη κίνηση.

Όταν έμπαινε ο Αύγουστος, ο κάθε νοικοκύρης έπρεπε να ΠΑΣΤΡΕΨΕΙ την ΚΑΝΑΒΑ , να καθαρίσει δλδ το πατητήρι το λινό τα κοφίνια και τις ΑΦΟΥΡΕΣ ( μεγάλα βαρέλια), να γαλακτίσει ( ασπρίσει τις ταράτσες) , να παζαρέψει με το γαιδουρολάτη που θα μετέφερε τα σταφύλια με τα χτήματά του ( ζώα) και να βρει τον ΜΠΑΛΗ ( επιστάτη) που θα κουμαντάριζε και θα ζύγιαζε το πλούσιο και ανέξοδο φαγητό.

Όλα έπρεπε να τα νοιαστεί στην ώρα τους, γιατί μόλις ΑΚΝΙΑΖΑΝΕ ( ωριμάζανε) τα σταφύλια οι καμπάνες του χωριού δίνανε το σύνθημα και ο κάμπος γέμιζε από τρυγητάδες.

Κι έβρισκαν ευκαιρία οι λεύτερες θυατέρες του χωριού να ανταλλάξουνε κρυφές ματιές με τους κοπελιάρηδες που τρυγούσανε

Η βεντέμα άρχιζε με το χάραμα της μέρας και τελείωνε μετά τη δύση.

Το αμπέλι στη Σαντορίνη είναι σημαντικό: « Πλέκεται» σαν κουλούρα : 1) Λόγω του γεγονότος ότι στο νησί δεν υπάρχουν τόσες πολλές βροχές, με κάποιο τρόπο το φυτό αυτό πρέπει να ποτιστεί. Υπάρχει ΈΝΑ ΕΙΔΟΣ υγρασιας – η περίφημη ΑΝΕΔΟΣΑ- πουποτίζει το αμπέλι. 2) Γειτνιάζει ΣΑΝ ΚΟΥΛΟΥΡΑ με το άνυδρο – ηφαιστειογενές χώμα του νησιού.

Η κερά του αφέντη νοιαζόταν ώστε οι άνθρωποι που ήταν στη δούλεψή τους να τρώνε καταπώς πρέπει. Το κολατσιό και το μεσημεριανό το έστελνε με τα ζώα στο ν κάμπο.

Όταν τελείωνε η μέρα ή αργά στο σπίτι του αφεντικού οι νέοι τραγουδήσαν δίστιχα :



Τώρα που βεντεμίσαμε θα φάμε και θα πιούμε

και του καλού αφεντή μας τραουδια θα του πούμε

να ζήσει χρόνια ευτυχή μαζί με την κυρά μας

και με τα αρχοντόπουλα που είναι η χαρά μας.

Κάναβα:

Σαν τελείωνε το μάζεμα ή όποτε ερχόταν ηώρα να πατήσουν τα σταφύλια οι πιο νέοι πλένανε καλά τα πόδια τους και πατούσανε τα σταφύλια. Στο αυτί τους είχανε ένα κλωνί βασιλικού για να το μυρίζουν και να φεύγει κομματάκι ο θυμός του μούστου. Εκτός των άλλων σε όλες τις κάναβες , που θα έπρεπε να είναι κατά βάση ΥΠΟΣΚΑΦΕΣ ( σκαμμένες κάτω και μέσα στη γη) έπρεπε να υπάρχει ένα μικρό παραθυράκι ( ΑΝΕΜΟΛΟΟΣ) πάνω από το πατητήρι για τον ίδιο ακριβώς λόγο.

Από τα πατητήρια ο μούστος έπρεπε στο ΛΙΝΟ και από εκεί με τις σίγλες τον αδειάζανε στις άφουρες. Όποιος. Έμπαινε στο Λινο ΈΠΡΕΠΕ ΝΑ ΔΕΙ ΝΑ ΜΗΝ ΕΙΝΑΙ ΘΥΜΩΜΕΝΟΣ,….. ΝΑΙ ναι καλά ακούσατε! ΘΥΜΩΜΕΝΟΣ! ΈΠΡΕΠΕ να αντέχει τις αναθυμιάσεις

Τους πατητάδες τους συντρόφευε ΧΟΡΟΣ.. Η παράδοση λέει πως ο γρήγορος ρυθμός του ΡΕΠΑΤΙ ( γρήγορος σκοπός του μπάλλου) έχει κάποια σχέση με το πάτημα των σταφυλιών,.

Περνούσανε οι μέρες και παραμονή του Αγίου Αβερκίου ανοίγανε τα βαρέλια και δοκιμάζανε τα κρασιά. 22 Οκτωβρίου γιορτάζει ο Άγιος – Προστάτης των Κρασιών της Σαντορίνης. Επίσκοπος Ιερουπόλεως στην Περιοχή του Πόντου από τους καλύτερους χημικούς οινολόγους.

Σήμερα υπάρχουν κάποιες μικρές κάναβες ( όσες δεν έχουν ανακαινιστεί για να γίνουν σπίτια και ξενοδοχεία) και περίπου 10 σημαντικά Οινοποιεία στο νησί.

Φημισμένα κρασιά της Σαντορίνης γνωστά σχεδόν σε όλο τον κόσμο είναι το ΝΥΧΤΕΡΙ και το ΒΙΝΣΑΝΤΟ. Η ονομασία των κρασιών αυτών είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα. Το όνομα νυχτέρι είναι ένα επιτραπέζιο λευκό ξηρό κρασί που γίνεται με τρυγοπάτι, ΔΛΔ τρυγούσαν και μέχρι το επόμενο πρωί έπρεπε να έχει πατηθεί. Το δε ΒΙΝΣΑΝΤΟ είναι παραφθορά της Ένοιας vino – santo = Άγιος Οίνος, ή Vino – Santorini. To κρασί της Σαντορίνης. Τα σταφύλια για το βινσάντο έπρπεε να τα αφήσουν στον ηλιο για να γίνουν λίγο πριν τη σταφίδα.



Παράλληλα θα θέλαμε να αναφερθούμε σε δύο άλλες δραστηριότητες που συσχετίζονται με το Κρασί: αυτές του βουτσά (βαρελοποιού) και του Κοφινά.

Ο Δ. Οικονομίδης γράφει στο βιβλίο : « Ω Σαντορίνη της Σαντορίνης»: « Τα βαρελάδικα στη Σαντορίνη λέγονται βουτσάδικα και ευρίσκοντο παλαιότερα σε όλους τους λιμένες της νήσου, δλδ στο Αμμούδι, στην Αρμένη, στα Φηρά, στο Γιαλό και στον Αθηνιό,. Τους βαρελάδες οι Θηραίοι τους ονομάζουν βουτσάδες. Τα βουτσά έχουν διάφορα ονόματα, ανάλογα το μέγεθος της χωρητικότητας τους. Η « άφουρα» είναι το βαρέλι που παίρνει τρία βουτσά κρασί, δλδ 1008 οκάδες, η

μπόμπαν» λέγουν οι Θηραίοι το χωρητικότητας 400 – 600 οκάδων βουτσί, βαρέλα το 48 και πλέον οκάδων βουτσί.

Από την άλλη πλευρα οι κοφινάδες είναι μία ιδιαίτερη κατηγορία «

μαστόρων» μερακλήδων. Η ανάγκη συλλογής και μεταφορεάς όχι μόνο των κρασοστάφυλων στις κάναβες και τα οινοποιεία, αλλά και προϊόντα κάθε άλλου είδους, και η σχετική αφθονία της βασικής πρώτης ύλης της λυγαριας, οδήγησε σε ακμή την καλαθοπλεκτική στη Σαντορίνη. Την καλή εποχή, όπως ονομάζουν οι κοφινάδες την περίοδο μετά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο και ως τις αρχές της δεκαετίας του 1960, οι ξακουστοί τεχνίτες μπορούσαν να πλέξουν επί παραγγελία και 500 έως 600 κοφίνια το χρόνο, πλέκοντας κατά μέσο όρο δύο κοφίνια την ημέρα. Οφείλουμε να τιμήσουμε και να αναφερθούμε σε μερικούς κοφινάδες της Σαντορίνης: Γιώργος Καφούρος από το Μεγαλοχώρι, Μανώλης Νομικός – Μανολίτσος από τον Βόθωνα, Αντώνης Καφούρος από την Περίσσα, Ρουσέττος Ημεροβίγλι, Χαράλαμπος Βάλβης Εμπορείο,Βαγγέλης Τσακίρης ή Θρεψινάς στο Ακρωτήρι/

Οι κοφινάδες στήνουν τα εργαστήρια τους σε κάναβες ή αποθήκες. Ένα καλαθοπλεκτικό εργαστήριο αποτελείται από τον αποθηκευτικό χώρο, και τον καθαυτό χώρο της δουλειάς: στον πρώτο αποθηκεύεται μέρος της πρώτης ύλης οι λυγαριές που βρέχονται και στο δεύτερο μέρος το ειδικό κάθισμα του πλεξίματος, τα εργαλεία, τα βοηθήματα και τα απαιτούμενα υλικά. Ο κοφινάς χρειάζεται ένα φερεντίνι ένα κόπανο ένα μετράρι και μία ψαλίδα. Παρ όλαυτα δεν υπάρχει νεότερη γενιά κοφινάδων στο νησί. Η καλαθοπλεκτική τέχνη αντικατοπτρίζει μία οικονομία αυτάρκειας . Χάνεται και αυτή στη μαζική παραγωγή και κατανάλωση….

ΤΟ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΣΧΟΛΙΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟΥ ΦΙΛΟΥ ΙΩΣΗΦ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ " Η ΣΑΝΤΟΡΙΝΗ

ΣΤΟ ΧΡΟΝΟ ΕΘΙΜΑ ΚΑΙ ΠΑΡΑΔΟΣΕΙΣ "http://www.facebook.com/topic.php?uid=317597743056&topic=15221#!/group.php?gid=317597743056



ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΗΣ ΒΕΝΤΕΜΑΣ ΣΤΗΝ ΣΑΝΤΟΡΙΝΗ

Αφού ὑπάρχει θάνατος, τά πλούτη τί τά θέτε;

στόν Ἂδη θά κατέβετε ἄν θέτε κι’ ἄν δέν θέτε!



Γιά βλέπετέ μας πλούσιοι πού εἶσθε στό γραφεῖον

Ἀπό τήν ἲδια πόρτα θἄμπωμεν εἰς τό νεκροταφεῖον!



Τώρα πού βεντεμίσαμε θα φᾶμε καί θά πιοῠμε

καί τοῠ καλοῠ ἀφεντικοῠ τραγούδια θά τοῠ ποῠμε!



Νά ζήσῃ χρόνια εὐτηχῆ μαζί μέ τήν κυρά μας

καί μέ τά ἀρχοντόπουλα πού εἶναι ἡ χαρά μας!



Καί νά πουλήσῃ τά κρασιά πολλά λεφτά νά πιάσῃ

καί μᾰς πού τοῠ δουλεύομε ποτέ να μη ξεχάσῃ!



Ἐλᾰτε ὃλοι στό χορό καί βάλετε να πιοῠμε

καί τραγουδᾰτε βρέ παιδιά, ὣσπου να ζαλισθοῠμε!



Τραγουδᾰτε μωρ΄ ἀδέλφια, ὣσπου νἄρθη το πρωῒ

πού τά μάγγανα θά τρέξουν τό χρυσό μας τό κρασί



Δόστε τοῠ χοροῠ κι’ ἂς πάη, τούτη ἡ γῆ θέ νά μᾶς φάῃ

Τούτη ἡ γῆ πού τήν πατοῠμε, ὃλοι μέσα θέ νά μποῠμε!



ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΒΕΝΤΕΜΑ



Η βεντέμα





«Hταν σοβαρή υπόθεση τότε η καλλιέργεια του αμπελιού. Και η βεντέμα, δηλαδή ο τρύγος όπως τον λένε οι Σαντορινιοί, ήταν η μεγαλύτερη γιορτή του νησιού! Είχε συσταθεί μια επιτροπή γαιοκτημόνων που συνεδρίαζε και αποφάσιζε πότε θα γινόταν η βεντέμα σ' ολόκληρη τη Σαντορίνη. Κατά κανόνα άρχιζαν από τα νότια και συνέχιζαν προς βορράν. Τρυγούσαν δε όλοι μαζί στην κάθε περιοχή, την ίδια μέρα. Η βεντέμα κρατούσε μια εβδομάδα συνήθως. Στους αμπελώνες των μεγαλοκτηματιών η βεντέμα μπορεί να κρατούσε και δύο εβδομάδες.



Το θέαμα ήταν καταπληκτικό. Θυμάμαι με νοσταλγία τις βόλτες που έκανα παιδάκι στους τρύγους καθισμένος ανάμεσα στα γεμάτα κοφίνια. Καταπράσινος ο τόπος και εκατοντάδες άνθρωποι να τρυγούν με γέλια και να τραγουδούν με την χαρακτηριστική τοπική προφορά. Μια ατέλειωτη γιορτή! Eνα πανηγύρι! Το λέω και συγκινούμαι από την ομορφιά της ανάμνησης...



Ο ιδιοκτήτης των αμπελιών είχε και την κάναβα, το οινοποιείο. Ορθάνοιχτες οι πόρτες τους από το πρωί, για να μπαίνουν μέσα τα ζώα φορτωμένα με τα κοφίνια τα σταφύλια



Ανέβαιναν οι εργάτες από μια λοξή ακουμπισμένη σανίδα κι άδειαζαν τα κοφίνια: στο πατητήρι για τα μαύρα οι μαύρες ποικιλίες, στο πατητήρι για τα άσπρα, οι άσπρες. Δυόμισι μέτρα ύψος έφτανε ο σωρός των σταφυλιών!



Hταν διασκέδαση το πάτημα! Eπιναν και τραγουδούσαν! Κι όταν ο μούστος έρρεε στο ληνό, τον έπαιρναν με τις «σίγλες» και τον έριχναν στα βαρέλια.



Το μεσημέρι, ο ιδιοκτήτης είχε φροντίσει για το φαγητό. Μεγάλα καζάνια με μπακαλιάρο πλακί και χοιρινό με πατάτες. Σε μεγάλα εμαγιέ πιάτα, σαν μικρές λεκάνες, σερβιριζόταν το φαγητό που θα πήγαινε στα αμπέλια να φάνε επί τόπου οι τρυγητές, που συνήθως ήταν γυναίκες. Οι υπόλοιποι που δούλευαν στο πατητήρι στην κάναβα έτρωγαν εκεί, όλοι μαζί, σ' ένα μεγάλο τραπέζι.



Απ' όσο θυμάμαι, δύο τύποι κρασιού φτιάχνονταν κυρίως εκείνα τα χρόνια. Το «μπρούσκο» και το Bινσάντο. Τρυγούσαν υπερώριμα τα σταφύλια κι όταν έφταναν στην κάναβα ο ιδιοκτήτης αποφάσιζε: τόσα στην ταράτσα για να λιαστούν και να δώσουν το Bινσάντο, τόσα στο πατητήρι για το μπρούσκο. Hταν ουσιαστικά τα ίδια σταφύλια, Aσύρτικο κυρίως, και λιγότερο Aθήρι και Aηδάνι, καθώς και Mαντηλαριά. Απλώς τα οινοποιούσαν διαφορετικά κι έτσι είχαν ένα γλυκό λιαστό κρασί για εξαγωγές και για την εκκλησία, κι ένα μπρούσκο για καθημερινή χρήση. Από τα τσάμπουρα με απόσταξη έβγαζαν την τσικουδιά.



Oταν ο τρύγος και το πάτημα τελείωνε, καθαριζόταν η κάναβα με σχολαστικότητα, ασβεστωνόταν και έμπαιναν παντού τενεκέδες με θειάφι που τους άναβαν κι έκλειναν ερμητικά τις πόρτες. Κανείς δεν έμπαινε μέσα για πολλές μέρες. Ετσι γινόταν η απολύμανση του χώρου. Και μετά έπρεπε να βγάλεις τα παπούτσια σου για να μπεις μέσα. Επιβαλλόταν αυστηρή καθαριότητα στην παραγωγή του κρασιού.»

ΤΟ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΣΧΟΛΙΟ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΣΤΙΟΧΩΡΟ : http://www.google.gr/imgres?imgurl=http%3A%2F%2Fsup.kathimerini.gr%2Fkathnews%2Fphotos%2F08-04-06%2F08-04-06_150205_181.jpg&imgrefurl=http%3A%2F%2Fportal.kathimerini.gr%2F4dcgi%2F_w_articles_oiko1_100070_10%2F04%2F2006_150205&usg=__kKmOXbi-s842WnApFfuRpbIPwmk%3D&h=177&w=220&sz=15&hl=el&start=5&sig2=8Gs6JocoH5MWtfOWMMAWgA&itbs=1&tbnid=U58xC4UBtiVQsM%3A&tbnh=86&tbnw=107&prev=%2Fimages%3Fq%3D%25CE%2592%25CE%2595%25CE%259D%25CE%25A4%25CE%2595%25CE%259C%25CE%2591%26hl%3Del%26sa%3DG%26gbv%3D2%26tbs%3Disch%3A1&ei=m1ddTLS0FcSQ4ga57bHdBw



ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΑΚΟΜΑ ...!!!!

Άγιε μου Γιώργη, μεθυστή

βλόγησε τη σοδειά μου

φάε και πιές και σίμωσε

και φύλα τα παιδιά μου



Μα γω κρασί δεν έπινα.

Εγώ το κοινωνούσα.

Και εδά μεθώ και χαίρομαι

κι όλο θα το βλογούσα,


αρκεί να μου το τάξετε

σε τούτη δω τη σχόλη

πως κάθε χρόνο θα 'ρχεστε

να μου το φέρνετ' όλοι.

Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΚΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΗΣ " Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΜΙΣΙΡΛΟΥ"

Μισιρλού

Τραγούδι που ξεκίνησε από την Ελλάδα ως ρεμπέτικο κι έγινε παγκόσμια επιτυχία, γνωρίζοντας διασκευές σε διαφορετικά μουσικά στυλ (τζαζ, οριεντάλ, κλέζμερ, σερφ-ροκ, γκαράζ-ροκ κ.ά.). Μισιρλού σημαίνει γυναίκα από το Μισίρι (Μισρ=Αίγυπτος στα αραβικά) και αναφέρεται σε μουσουλμάνα της Αιγύπτου, καθότι τη χριστιανή της περιοχής την ονομάζουμε Αιγυπτιώτισσα.

Η «Μισιρλού» είναι ένα αργό ζεϊμπέκικο, που πρωτακούστηκε στην Αθήνα γύρω στο 1927 από την κομπανία του Δημήτρη Πατρινού, ενός σμυρνιού μουσικού, που ήρθε στην πρωτεύουσα με το κύμα των προσφύγων της Μικρασιατικής Καταστροφής. Το τραγούδι αναφέρεται στον έρωτα ενός χριστιανού για μια μουσουλμάνα, θέμα - ταμπού για εκείνη την εποχή και όχι μόνο. Η μελωδία είτε προϋπήρχε και ήταν οικείο άκουσμα στον ευρύτερο χώρο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, είτε αποτελεί ομαδική δουλειά της κομπανίας του Πατρινού. Το μόνο σίγουρο είναι ότι ο Πατρινός έγραψε τους στίχους.

Η διεθνής πορεία του τραγουδιού ξεκίνησε το 1930 από τις ΗΠΑ, με την κυκλοφορία του από τη δισκογραφική εταιρεία Orthophonic του ελληνοαμερικανού Τίτου Δημητριάδη. Το 1941 ένας άλλος ελληνοαμερικανός, ο μουσικός Νίκος Ρουμπάνης του άλλαξε τον τόνο και τη μελωδία, δίνοντάς του τον ανατολίτικο ήχο με τον οποίο είναι γνωστό σήμερα. Φρόντισε, μάλιστα, να κατοχυρώσει το όνομά του ως συνθέτης του τραγουδιού. Καθώς κανείς δεν του αμφισβήτησε το δικαίωμα αυτό, ο Ρουμπάνης εμφανίζεται ως συνθέτης της «Μισιρλούς» σε όλο τον κόσμο εκτός από την Ελλάδα.

Αμέσως μετά τη διασκευή του Ρουμπάνη, το τραγούδι εντάχθηκε στο ρεπερτόριο μεγάλων ορχηστρών της εποχής του σουίνγκ, όπως του Χάρι Τζέιμς, του Γούντι Χέρμαν και του Ξαβιέ Κούγκατ. Όμως, η μεγάλη επιτυχία για τη «Μισιρλού» ήλθε στις αρχές της δεκαετίας του '60 από καλλιτέχνες του Surf-Rock. Την αρχή έκανε ο κιθαρίστας Ντικ Ντέιλ, ένας μουσικός με λιβανέζικες ρίζες (Ρίτσαρντ Μανσούρ το πραγματικό του όνομα), όταν ένας θαμώνας στο κλαμπ που εμφανιζόταν τον προκάλεσε να παίξει ένα σόλο με μία μόνο χορδή της κιθάρας. Αυτός διάλεξε τη «Μισιρλού» για να ανταποκριθεί στην πρόκληση. Το 1963, οι σπουδαίοι The Beach Boys παρουσίασαν στο άλμπουμ τους «Surfin' USA» μια εκτέλεση του τραγουδιού παρόμοια με αυτή του Ντέιλ, κάνοντας έτσι τη «Μισιρλού» τμήμα της surf παράδοσης, αλλά και της αμερικάνικης ποπ κουλτούρας.

Το 1994 η «Μισιρλού» στην εκτέλεση του Ντικ Ντέιλ ήλθε και πάλι στο προσκήνιο, καθώς ακουγόταν στην καλτ ταινία του Κουέντιν Ταραντίνο «Pulp Fiction», ενώ το 2006 ξανάγινε δημοφιλής, όταν αποτέλεσε τη βάση για το τραγούδι των Black Eyed Peas, «Pump it». Αξιοσημείωτη είναι και η εκδοχή του γνωστού κουαρτέτου εγχόρδων «The Kronos Quartet», που συμπεριέλαβε τη «Μισιρλού» στο άλμπουμ τους «Caravan» (2000) με τον τίτλο «Misirlou Twist».

Στην Ελλάδα, τη «Μισιρλού» έχουν τραγουδήσει αρκετοί καλλιτέχνες, όπως η Δανάη, η Σοφία Βέμπο και ο Νίκος Γούναρης. Το ροκ συγκρότημα των Last Drive (άλμπουμ «Underworld Shakedown» του 1986) και η γκαράζ μπάντα των Sound Explosion («Misirlou the Greek»).

Το 2004, η «Μισιρλού» επιλέχτηκε από την οργανωτική επιτροπή των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας ως ένα από τα πιο γνωστά ελληνικά τραγούδια όλων των εποχών, και ακούστηκε στην τελετή λήξης από την απόλυτη ελληνίδα σταρ, Άννα Βίσση. Στο τεύχος Μαρτίου 2005 το αγγλικό μουσικό περιοδικό Q δημοσίευσε έναν κατάλογο με τα 100 κορυφαία 100 κιθαριστικά τραγούδια. Η «Μισιρλού» στη διασκευή του Μτικ Ντέιλ κατέλαβε την 89η θέση.

Το άρθρο βρήκα απο τον Ιστιόχωρο sansimera.gr.
http://www.youtube.com/watch?v=LW6qGy3RtwY

"ΓΑΪΔΟΥΡΑΚΙΑ" ΟΙ ΤΕΤΡΑΠΟΔΟΙ ΦΙΛΟΙ ΜΑΣ ΕΙΔΟΣ ΠΡΟΣ ΕΞΑΦΑΝΙΣΗ.

Τέλη Της 10ετίας του 60 θυμάμαι σαν να ήταν χθες, που μαζί με τον παππού μου


και το γαϊδουράκι μας πηγαίναμε να φορτώσουμε νερό στις ξύλινες βαρέλες ή ξύλα

κάνοντας ειδικά δεμάτια κ.λ.π.Τέτοιες μνήμες οι γενιές που έρχονται ,αν δεν αλλάξει

κάτι , δεν θα έχουν δυστυχώς.

Από έρευνες που έχουν γίνει , στα μέσα της 10ετίας του 50 στην πατρίδα μας υπήρχαν

πάνω απο 500.000 γαϊδουράκια. .Σήμερα έχουν μένει 16.000 περίπου και μάλιστα

οι ιδιοκτήτες τους είναι άνθρωποι μεγάλης ηλικίας στο σύνολό τους.

Προφανές πως ο βιολογικός θάνατος των ηλικιωμένων θα οδηγήσει σε πλήρη σχεδόν

αφανισμό και τα γαϊδουράκια.Οι νέες γενιές που έρχονται δεν θα έχουν μνήμες και εικόνες

απο τα συμπαθέστατα τετράποδα , παρά μόνο μέσα απο την παράδοση , την λαογραφία και

τις φωτογραφίες ως απομεινάρια ενός πολιτισμού που θάφτηκε

Απειλούμενο είδος λοιπόν οι συμπαθέστατοι τετράποδοι φίλοι μας .

Γαϊδουράκια για... άρμεγμα!

Στην Ελλάδα, τα συναντάς κυρίως στα μαγευτικά σοκάκια της Σαντορίνης και της Ύδρας να κουβαλούν τουρίστες. Ίσως είναι ένα από τα λίγα πράγματα, για τα οποία είναι χρήσιμα στη χώρα μας... ή τουλάχιστον έτσι νομίζουμε.

Ένας Βέλγος αγρότης αξιοποιεί για το γάλα τους μερικά εξ Αρκαδίας ορμώμενα θηλυκά γαϊδουράκια, παράγοντας τη βάση των υλικών για μια σειρά από φαρμακευτικά προϊόντα.Η κτηνοτροφική μονάδα του Ολιβιέ Ντενίς βρίσκεται στο Chateau des Mottes και είναι η μοναδική στο Βέλγιο που δραστηριοποιείται σε αυτό τον τομέα. Ξεκίνησε πριν από εννέα χρόνια και γρήγορα «γιγαντώθηκε». «Για 30 χρόνια είχαμε στο σπίτι επτά γαϊδούρια. Μάθαμε για τις ευεργετικές ιδιότητες του γαϊδουρινού γάλακτος και το 1998 αποφασίσαμε με τη σύζυγό μου να αξιοποιήσουμε τα γαϊδουράκια μας. Στήσαμε την επιχείρηση με τα χέρια μας, χωρίς καμία επιδότηση. Μας αρέσει αυτό που κάνουμε και δεν θα το αλλάζαμε με τίποτα», δήλωσε ο ιδιοκτήτης της μονάδας που φέρει τον τίτλο «Εκτροφή Όνων στη Χώρα των Λόφων».

Σήμερα, η κτηνοτροφική μονάδα αποτελείται από 100 γαϊδούρια που όλα τους ανήκουν στη φυλή «αρκαδικός όνος». «Τα ζώα τα πήραμε από την Ελλάδα, την Ιταλία, την Ισπανία, τη Γαλλία και την Πορτογαλία. Κυρίως τρώνε χόρτο, που το Βέλγιο δεν διαθέτει γιατί οι αυξημένες βροχοπτώσεις το καταστρέφουν. Αναγκαζόμαστε να το αγοράζουμε από την Ισπανία. Κάθε χρόνο βγάζουμε περίπου τέσσερις τόνους γάλα», προσθέτει. Το γάλα διατίθεται μόνο στην αγορά του Βελγίου με λιανική τιμή που ξεπερνά τα 100 ευρώ το λίτρο.Από την επεξεργασία του γάλακτος προκύπτουν διάφορα προϊόντα, μεγάλο μέρος των οποίων εξάγεται στη Γαλλία, στην Ελβετία, στη Γερμανία και τον Καναδά.

Το σαπούνι πωλείται προς 3,5 ευρώ, το σκεύασμα για συμπλήρωμα διατροφής 55 ευρώ, το αφρόλουτρο 18,5 ευρώ, η ενυδατική κρέμα 16 ευρώ, το σαπούνι αντιγήρανσης 6,2 ευρώ, οι καραμέλες 5,4 ευρώ και το λικέρ με γάλα γαϊδούρας 16,2 ευρώ.

Όπως είπε ο Βέλγος κτηνοτρόφος, το γάλα της γαϊδούρας είναι εξαιρετικής ποιότητας και κατά το παρελθόν το διέθεταν ως φάρμακο και το χρησιμοποιούσαν σαν καλλυντικό. Μέσα σε γαϊδουρινό γάλα έπαιρνε το μπάνιο της η βασίλισσα Κλεοπάτρα της Αιγύπτου. Μάλιστα, έρευνες έχουν δείξει ότι το γάλα της γαϊδούρας είναι καλύτερο ποιοτικά από το αγελαδινό και το πλησιέστερο στο ανθρώπινο.«Το παράδειγμα του κ. Ντενίς πρέπει να μας δείξει το δρόμο. Στην Ελλάδα, τα άλογα, τα γαϊδούρια και τα μουλάρια απειλούνται με αφανισμό.

Θα μπορούσε όμως κάλλιστα να επιδοτηθεί η αγορά ιπποειδών για αγροτουριστικές ή κτηνοτροφικές μονάδες», πιστεύει ο επίκουρος καθηγητής της Κτηνιατρικής Σχολής του ΑΠΘ, Γιώργος Αρσένος.

ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΓΑΙΔΟΥΡΑΚΙΑ ΓΙΑ ΑΡΜΕΓΜΑ ΒΡΗΚΑ ΣΤΟΝ ΙΣΤΙΟΧΩΡΟ: http://lilyfromgazi.blogspot.com/2008/05/blog-post_21.html




ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΣΥΝΔΕΣΜΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ  
" ΜΑΝΑΒΑΚΙ ΣΤΙΣ  ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ"
ΕΡΜΗΝΕΥΟΥΝ   ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ  Ο  ΣΤΡΑΤΟΣ ΠΑΓΙΟΥΜΤΖΗΣ ΚΑΙ Ο  ΜΑΡΚΟΣ  ΒΑΜΒΑΚΑΡΗΣ