Follow by Email

Κυριακή, 22 Σεπτεμβρίου 2013

΄Αρδευση -ύδρευση της Επαρχίας Βάλτου.

΄Αρδευση  και  ύδρευση  της  Επαρχίας  Βάλτου  στο Νομό  Αιτωλοακαρνανίας.




Τι    ακριβώς  έχει   γίνει  όλα  αυτά  τα  χρόνια   γιά  την άρδευση   και την ύδρευση  της Επαρχίας  μας ?
Τι  ακριβώς έχουμε  κάνει  οι  πολίτες  των  χωριών  της  περιοχής   εκεί  γιά  να  καταστεί  αυτό εφικτό?
Ποιοί  είναι  οι αγώνες  μας,  ποιές  οι κινήσεις   μας   σε  μία  περιοχή  με  τόσο   υδάτινο πλούτο?
Οι  περισσότεροι στους καφενέδες  και στην ρούγα  ανεβάζουν -κατεβάζουν  κυβερνήσεις ,μαλώνουν γιά  τα κόμματα  και  στα  χωριά  μας  ,στους  κάμπους   μας  λέμε  το νερό νεράκι .
Επιτρέπεται  κτηνοτρόφοι  να  αγοράζουν  τριφύλλι (ένα απλό  παράδειγμα) και   να έχουν  δική τους γη  που παραμένει  χέρσα ?
Επιτρέπεται  νέοι άνθρωποι  να   είναι  άνεργοι  να  φυτοζωούν  και  η  γη  να μένει ακαλλιέργητη?
Επιτρέπεται το καλοκαίρι  πολλές  φορές  να  κάνουν μπάνιο  με   νερό  Κορπής    ή  άλλο  νερό εμφιαλωμένο?
Θα   επανέλθω   βεβαίως   επί του  θέματος (προβλήματος) και μακάρι  έως τότε κάτι να έχει            γίνει.

Σχόλιο : Κώστας  Χαμπαίος




Παρασκευή, 20 Σεπτεμβρίου 2013

Ενός κοκόρου γνώση ......

Ενός  κοκόρου  γνώση  λοιπόν.

Πηγή   εικόνας  (https://www.google.gr/search?q=%CE%B5%CE%BD%CF%8C%CF%82+%CE%BA%CE%BF%CE%BA%CF%8C%CF%81%CE%BF%CF%85+%CE%B3%CE%BD%CF%8E%CF%83%CE%B7&bav=on.2,or.r_cp.r_qf.&bvm=bv.52434380,d.Yms,pv.xjs.s.en_US.RJfod4swqLE.O&biw=1024&bih=653&dpr=1&um=1&ie=UTF-8&hl=el&tbm=isch&source=og&sa=N&tab=wi&ei=MC49UqCWHerJ0QWsloDYDQ#facrc=_&imgdii=_&imgrc=ohpY1zuJkmRSIM%3A%3BqGCXAf22FtjVDM%3Bhttp%253A%252F%252Fwww.panathinaikoskosmos.com%252Fwp-content%252Fuploads%252F2012%252F09%252F%2525CE%2525BA%2525CF%25258C%2525CE%2525BA%2525CE%2525BF%2525CF%252581%2525CE%2525B1%2525CF%2525821.jpg%3Bhttp%253A%252F%252Fgreenvoice13.blogspot.com%252F2012%252F09%252Feo-o-derby_6.html%3B500%3B338)

Οι   μισοί  ΄Ελληνες  άνεργοι  και  υποαπασχολούμενοι (οι  τελευταίοι  κακά  τα  ψέματα
κρύβουν  και την πραγματική  ανεργία)  με  απολαβές  μηνιαίες300  και  350  Ευρώ ,δηλαδή  10   κιλά πατάτες  ημερησίως   και  αναφέρω  τις  πατάτες  γιατί πέρυσι  έγινε  τόσος  μα  τόσος  ντόρος.
Χωράφια  χέρσα   και  τα  μυαλά  μας , που  μάλλον  μέσα  περιεχόμενο πατάτας  έχουν, να αγοράζουν προς   ένα   (1) Ευρώ το  κιλό  την πατάτα  και  μάλιστα  εισαγόμενη από     Ισπανία, από Αίγυπτο,  κ.λ.π(ένα  απλό παράδειγμα  φέρνω), το   ίδιο  ισχύει βεβαίως   με ένα  σωρό   άλλα προϊόντα .
Πρώτα   πρέπει  να  δούμε  τι κάνουμε   εμείς  γιά  εμάς  και ύστερα  να  κοιτάξουμε  πιό  πέρα ,όταν   εσύ  κοιμάσαι  ο  άλλος  γράφει  ιστορία      λένε  ή  δρυός  πεσούσης  πας  ανήρ  ξυλεύεται .
Αντί  να κοιτάξουμε  και  να  κοιτάξουν      να  βγει  η  βάρκα  από την  ξέρα  αλληλοτρωγόμαστε  μέχρι που έφτασαν ακόμα  και  πολιτικάντηδες    ξένων  ακροδεξιών κομμάτων, φασιστόμουτρα  δηλαδή, να  μας  κάνουν προσεκτικούς. Πρέπει  να  λογοδοτήσουμε  στους ίδιους  μας  τους  εαυτούς  πρώτα απ'  όλα.
Οι  περιφερόμενοι  στα  κανάλια   πολιτικοί   να  σταματήσουν την  πασαρέλα  εκεί  και να κατέβουν   κάτω  στον κόσμο ,να  πάνε  στην Ελληνική  γειτονιά  να  δούνε  πως  θρέφεται  πιά  ο  φτωχός
΄Ελληνας  ,ο  ταπεινωμένος  βιοπαλαιστής,πως  η Ελληνίδα   μεγαλώνει  τα  παιδιά  της,οι  κοκορομαχίες  τους  να  σταματήσουν  εδώ και τώρα  γιατί  θα  ζήσουμε  πρωτόγονες  καταστάσεις.Να  απομονωθούν  και να  τιμωρηθούν  τα  μιάσματα  της κοινωνίας  και  να  δοθεί  πρώτα   το  καλό παράδειγμα  από  τον πολιτικό  γιά  να το έχει  ο  πολίτης  ως  φωτεινό  σηματοδότη  στο  διάβα  του.Να  κοιτάξουν  πρώτα   απ'  όλα  τώρα στη  κρίση  τουλάχιστον ένας   από κάθε  Ελληνική  οικογένεια   να έχει  εργασία.Ερωτώ  έχει γίνει  τίποτα   επ'  αυτού ?

 Μιάς  που τελευταία  παρατηρούνται  εμφυλιακές  και  ναζιστικές  τάσεις  σχετικό  απ'  αυτών  τα  παρακάτω άρθρα   από   τον  σύνδεσμο:http://www.hri.org/MPA/gr/other/emfilios/kostos.html
                H   ΠΟΛΙΤΙΚΗ   ΑΣΤΑΘΕΙΑ  1946  -1949  ΚΑΙ  Ο  EMΦΥΛΙΟΣ   ΣΠΑΡΑΓΜΟΣ

Τα θύματα και το μέγεθος των καταστροφών

Ο αριθμός των θυμάτων του εμφυλίου πολέμου, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, έφτασε στα 154.000 άτομα. Οι απώλειες του κυβερνητικού στρατού, όπως αναφέρονται στις στατιστικές του Γενικού Επιτελείου Στρατού, έφτασαν στις 15.969 νεκρούς, τις 37.557 τραυματίες και τις 2.001 αγνοούμενους, δηλαδή συνολικά 55.527 άνδρες. Οι απώλειες των ανταρτών του "Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας" ήταν 38.839 νεκροί, τραυματίες και αγνοούμενοι και 20.128 αιχμάλωτοι.
Σύμφωνα με τα ίδια στοιχεία, καταστράφηκαν 47.000 κατοικίες, 240 βιομηχανικές επιχειρήσεις και νοσοκομεία, 930 γέφυρες, 1.650 σχολεία. Εξοντώθηκαν 1.500.000 ζώα.

Μία άλλη επίπτωση, ήταν ο εξαιρετικά μεγάλος αριθμός των προσφύγων, κυρίως στη Βόρεια Ελλάδα, που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια και τα χωριά τους για να μην βρεθούν στο επίκεντρο των μαχών κυβερνητικού στρατού-ανταρτών, είτε πάλι επειδή εξαναγκάστηκαν, στη διάρκεια των μεγάλων εκκαθαριστικών επιχειρήσεων του εθνικού στρατού, ώστε να αποκοπεί κάθε δυνατότητα εφοδιασμού των ανταρτικών τμημάτων. Σύμφωνα με ένα "Μνημόνιο για το ελληνικό προσφυγικό πρόβλημα", που εστάλη στις 8 Οκτωβρίου 1949 προς το αμερικανικό υπουργείο Εξωτερικών, ο πρωθυπουργός Π. Τσαλδάρης δήλωνε πως ο αριθμός των προσφύγων του εμφυλίου πολέμου ανέρχονταν σε 684.607 άτομα, από αυτά 166.000 πρόσφυγες είχαν επαναπατρισθεί και ότι άλλοι 225.000 θα επαναπατρίζονταν σύντομα.
Είναι χαρακτηριστικό ότι η απογραφή του 1951, εμφάνισε ουσιαστικά στάσιμο τον πληθυσμό της χώρας έναντι της προηγούμενης απογραφής του 1940, ενώ η μείωση σε αρκετούς νομούς ήταν συγκλονιστική, όπως στην Ευρυτανία (-25,8%), Καστοριά (-28%), Φλώρινα (-22%), Φωκίδα (-19,64%), Δράμα (-17%), Κιλκίς (-12%), Κοζάνης (-7%, με μεγαλύτερη μείωση στην επαρχία Γρεβενών -20%, Εορδαίας -17%, Βοίου -12%) κλπ.
Μία από τις οδυνηρές συνέπειες του εμφυλίου πολέμου, ήταν η δημιουργία ενός μεγάλου αριθμού πολιτικών προσφύγων. Στην αναγκαστική εξορία βρέθηκαν για πολλά χρόνια περισσότερα από 57.000 άτομα. Από αυτούς, περίπου 17.000 εγκαταστάθηκαν στην πρώην Σοβιετική Ενωση, κυρίως στην Τασκένδη και σε άλλες πόλεις του Ουζμπεκιστάν. Στην Τσεχοσλοβακία αρχικά εγκαταστάθηκαν 13.000 έλληνες πολιτικοί πρόσφυγες, στη Ρουμανία 9.300, στην Ουγγαρία 7.500 και οι υπόλοιποι στη Βουλγαρία και στη Γιουγκοσλαβία. Ο μεγαλύτερος αριθμός των πολιτικών προσφύγων επέστρεψε στην Ελλάδα από την αναγκαστική προσφυγιά μετά το 1982, όταν η κυβέρνηση του Α. Παπανδρέου αναγνώρισε την Εθνική Αντίσταση.
Τέλος, να αναφέρουμε τις σοβαρές επιπτώσεις του εμφυλίου στην αγροτική παραγωγή και την κτηνοτροφία. Η παραγωγή σιτηρών είχε πέσει το 1946 σε επίπεδο μόλις ανώτερο από τους αριθμούς της μέσης παραγωγής του 1936-38 (389.263 τόνοι), όμως το 1947, όταν το πρόβλημα των εκτοπισμένων και των προσφύγων συνοδεύτηκε από ξηρασία, η μείωση ήταν περίπου 50%. Επίσης, η παραγωγή καπνού μειώθηκε το 1946 κατά 46%, ενώ ο αριθμός των μεγάλων ζώων είχε μειωθεί το 1946 έως 50% και αναμενόταν να μειωθεί και άλλο κατά το 1948. Πρέπει δε να αναφερθεί ότι το 1950, ένα χρόνο μετά τον τερματισμό του εμφυλίου πολέμου, η περιοχή Γρεβενών είχε μόνο το 30% των κοπαδιών που διέθετε, σε σύγκριση με την προπολεμική περίοδο.


Χρονικό των γεγονότων του Εμφυλίου

Μετά τα "Δεκεμβριανά" της Αθήνας και τις επί 33 ημέρες συγκρούσεις μεταξύ των κυβερνητικών δυνάμεων που συνεπικουρούνταν από ισχυρότατες βρετανικές δυνάμεις υπό τον στρατηγό Σκόμπυ και των δυνάμεων του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΚΚΕ, που οδήγησαν στην ήττα των τελευταίων, υπογράφεται, στις 12 Φεβρουαρίου 1945 η "Συμφωνία της Βάρκιζας", η οποία προέβλεπε τον αφοπλισμό των ανταρτικών δυνάμεων αλλά και την εξασφάλιση της ελεύθερης εκδήλωσης των πολιτικών φρονημάτων όλων των πολιτών.
Στις 10 Δεκεμβρίου 1945 ο υπουργός Δικαιοσύνης, Κ. Ρέντης, ανακοίνωσε, ότι ως τότε διώχτηκαν 80.000 άτομα του ΕΑΜ - ΕΛΑΣ, για κατοχικά αδικήματα, από τα οποία 40.000 βρίσκονταν στις φυλακές, ως υπόδικοι ή κατάδικοι, ενώ υπήρχαν άλλες 48.000 δικογραφίες.
Σύμφωνα με τα υπάρχοντα στοιχεία, ο απολογισμός της τρομοκρατίας, που είχε εξαπολυθεί τον πρώτο χρόνο μετά την υπογραφή της Συμφωνίας της Βάρκιζας, ήταν 1.192 νεκροί, 6.413 τρομοκρατικές ενέργειες, 70.000 συλληφθέντες, 165 βιασμοί γυναικών, 6.567 ληστείες, 572 επιδρομές σε τυπογραφεία κ.α.
1946
12 Φεβρουαρίου: Πραγματοποιείται η 2η Ολομέλεια του ΚΚΕ που αποφασίζει την αποχή από τις εκλογές και προσανατολίζει τις δυνάμεις του κόμματος προς την ένοπλη δράση. Αργότερα, ασκήθηκε στις γραμμές του κόμματος έντονη κριτική για τη στάση αυτή, με το αιτιολογικό ότι ενώ υπήρξε ένας τέτοιος προσανατολισμός, η ηγεσία του ΚΚΕ δεν επεξεργάστηκε ένα συγκεκριμένο σχέδιο για τον ένοπλο αγώνα, ώστε αυτός να αναπτυχθεί την περίοδο 1946-1947, όταν ακόμη ήταν αδύνατος και εξασθενημένος ο κρατικός μηχανισμός και οι ένοπλες δυνάμεις της χώρας.
31 Μαρτίου: Πραγματοποιούνται οι πρώτες μετά την απελευθέρωση βουλευτικές εκλογές και το ΚΚΕ καλεί τους οπαδούς του σε αποχή. Στις εκλογές πρώτο έρχεται το Λαϊκό Κόμμα του Στ. Γονατά που παίρνει 609.000 ψήφους και 205 έδρες, η ΕΠΕ (Σ. Βενιζέλος, Γ. Παπανδρέου, Π. Κανελλόπουλος) πήρε 213.000 ψήφους και 68 έδρες, το Κόμμα των Φιλελευθέρων του Θεμ. Σοφούλη 200.000 ψήφους και 48 έδρες και το Εθνικό Κόμμα του Ν. Ζέρβα 65.000 ψήφους και 20 έδρες. Αμέσως μετά τις εκλογές κορυφώνεται η δράση των ακροδεξιών παρακρατικών συμμοριών κυρίως στην ύπαιθρο και μέχρι τις 4 Μαϊου 1946 είχαν σημειωθεί 116 φόνοι, 31 τραυματισμοί, 114 βασανισμοί, 4 εμπρησμοί, 7 καταστροφές γραφείων.

Ανοιξη του 1946: Κάνουν την εμφάνισή τους ομάδες ενόπλων στα Πιέρια, το Βόϊο, τα Χάσια, τον Ολυμπο, την Ηπειρο και τη Ρούμελη. Το ΚΚΕ ισχυρίζεται πως πρόκειται για "καταδιωκόμενους αγωνιστές". Την ημέρα των εκλογών, ένοπλοι κομμουνιστές χτυπούν τον Σταθμό Χωροφυλακής στο Λιτόχωρο, ενώ στις 5 Ιουνίου ανταρτικές ομάδες ενεργούν επίθεση κατά λόχου του στρατού, που έδρευε στην Ποντοκερασιά Κιλκίς και τον διαλύουν.
Μέσα Απριλίου 1946: Ο Γεν. Γραμματέας του ΚΚΕ Ν. Ζαχαριάδης επισκέπτεται τον Γκ. Δημητρόφ στη Σόφια και όπως προκύπτει από έκθεση που στέλνει ο τελευταίος στη σοβιετική ηγεσία στις 26/4/1946, ζητά τη δημιουργία σε Γιουγκοσλαβία, Αλβανία και Βουλγαρία κέντρων εκπαίδευσης 8.000 στελεχών, αξιωματικών και μαχητών, ενίσχυση με πολεμικό υλικό μέσω Γιουγκοσλαβίας των δυνάμεων του ΚΚΕ, οργάνωση στα μεγάλα κέντρα των βαλκανικών χωρών και των χωρών της Ευρώπης κέντρων πληροφόρησης και βοήθειας για την Ελλάδα και τέλος να δοθεί βοήθεια σε εκδοτικά μέσα στο ΚΚΕ, με την αποστολή τυπογραφικών μηχανών και χαρτιού.
27 Νοεμβρίου: Οι αιφνιδιαστικές επιθέσεις των ανταρτικών ομάδων, προκαλούν μεγάλη ανησυχία στο κυβερνητικό στρατόπεδο. Ο στρατηγός Κ. Βεντήρης, σε μία αναφορά του προς το Γενικό Επιτελείο, έγραφε πως "αγόμεθα μοιραίως προς δύσκολον θέσιν", για να προσθέσει ότι "κάθε ημέρα παρερχομένη, φέρει κατά εν βήμα πλησιέστερον τον κίνδυνον...". Στο ίδιο πνεύμα κυμαίνονταν και η επισήμανση του στρατηγού Δ. Ζαφειρόπουλου ότι "η πρωτοβουλία έχει περιέλθει εις τους συμμορίτας".
17 Ιουνίου: Ψηφίστηκε στη Βουλή το περιβόητο Γ` Ψήφισμα "Περί εκτάκτων μέτρων", που προέβλεπε την ποινή του θανάτου "κατά των επιβουλευομένων την δημοσίαν τάξιν και την ακεραιότητα του κράτους".
1η Ιουλίου: Τέθηκαν σε λειτουργία τα πρώτα 11 έκτακτα στρατοδικεία στη Θεσσαλονίκη, στα Γιαννιτσά, στο Κιλκίς, στις Σέρρες, στη Δράμα, στην Ξάνθη, στην Αλεξανδρούπολη, στα Γιάννινα, στην Κοζάνη, στη Λάρισα και τη Φλώρινα. Στις 16 του ίδιου μήνα, στο Επταπύργιο της Θεσσαλονίκης έγιναν οι δύο πρώτες εκτελέσεις, ενώ στις 26 Ιουλίου εκτελέστηκαν στα Γιαννιτσά 6 καταδικασμένοι σε θάνατο. Ανάμεσά τους και η νεαρή δασκάλα Ειρήνη Γκίνη, που ήταν η πρώτη γυναίκα που εκτελέστηκε από στρατοδικείο, από την ίδρυση του νεοελληνικού κράτους.
13 προς 14 Αυγούστου: Ακροδεξιοί συμμορίτες δολοφονούν στη Θεσσαλία μετά από βασανιστήρια τον γνωστό δημοσιογράφο Κώστα Βιδάλη, απεσταλμένο του "Ριζοσπάστη".
1η Σεπτεμβρίου: Δημοψήφισμα για την επιστροφή της μοναρχίας. Καθώς οι εκλογές διεξάγονται κάτω από ανώμαλες συνθήκες και μέσα σε κλίμα τρομοκρατίας, το αποτέλεσμα είναι 68,3% υπέρ της βασιλείας. Ετσι, ο Γεώργιος Γλύξμπουργκ επέστρεψε στην Ελλάδα στις 26 Σεπτεμβρίου1946.
1947
12 Μαρτίου: Εξαγγέλεται το γνωστό "Δόγμα Τρούμαν" για την Ελλάδα, με το οποίο σηματοδοτούνταν η αποχώρηση των βρετανικών δυνάμεων από την Ελλάδα, η ένταξή της στην αμερικανική σφαίρα επιρροής και η έναρξη της αμερικανικής στρατιωτικής και οικονομικής βοήθειας προς τη χώρα. Η ανακοίνωση του δόγματος αυτού, προήλθε μετά από επίσημο αίτημα της ελληνικής κυβέρνησης προς τις ΗΠΑ.
20 Μαρτίου: Δολοφονείται στη Θεσσαλονίκη το κορυφαίο στέλεχος του ΚΚΕ Γιάννης Ζέβγος, αναπληρωματικό μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ και ηγετικό στέλεχος του ΕΑΜ, υπουργός Γεωργίας στην πρώτη μεταπελευθερωτικήκυβέρνηση "Εθνικής Ενότητας".
20 Μαρτίου: Αρχίζουν οι πρώτες μεγάλες εκκαθαριστικές επιχειρήσεις του στρατού κατά των ανταρτών στη Ρούμελη, στην Πίνδο, στον Ολυμπο και την Ανατολική Μακεδονία και Θράκη. Την περίοδο εκείνη οι ένοπλες δυνάμεις διέθεταν 183.500 άνδρες (στρατός 120.000, χωροφυλακή 30.000, αεροπορία 5.500, ναυτικό 13.000 και αστυνομία πόλεων 8.000), ενώ ο ΔΣΕ ("Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας") 20.000 αντάρτες.

Ο Μάρκος Βαφειάδης
27 Ιουνίου: Το ΚΚΕ ανακοινώνει στο Στρασβούργο, στο συνέδριο του Γαλλικού Κομμουνιστικού Κόμματος, τη δημιουργία "Προσωρινής Δημοκρατικής Κυβέρνησης" στα βουνά. Ο σχηματισμός της ΠΔΚ θα γίνει τελικά παραμονή των Χριστουγέννων με "πρωθυπουργό" το Μάρκο Βαφειάδη.
23 Αυγούστου: Παραιτήθηκε η κυβέρνηση Μάξιμου και στις 7 Σεπτεμβρίου ορκίστηκε νέα κυβέρνηση υπό τον Θεμιστοκλή Σοφούλη. Πρώτη της ενέργεια η αναστολή των εκτελέσεων για ένα μήνα και η χορήγηση αμνηστείας σε περίπτωση που οι αντάρτες κατέθεταν τα όπλα. Το ΚΚΕ αρνείται.
12-15 Σεπτεμβρίου: Η 3η Ολομέλεια του ΚΚΕ ενέκρινε το στρατιωτικό σχέδιο "Λίμνες" που προέβλεπε την κατάληψη του υψιπέδου της Κοζάνης και της Δυτικής Ηπείρου καθώς και την εξαπόλυση επιθέσεων εναντίον μεγάλων πόλεων
17 Οκτωβρίου: Η κυβέρνηση απαγόρευσε τη συνέχιση έκδοσης των αριστερών εφημερίδων και προγραμμάτισε νέες επιχειρήσεις κατά των ανταρτών.
25 Δεκεμβρίου: Οι αντάρτες προσπαθούν να καταλάβουν την Κόνιτσα, εγκαταλείπουν όμως τις προσπάθειες όταν στις 31 Δεκεμβρίου καταφθάνουν κυβερνητικές ενισχύσεις και αεροπορία.
1948
8 Ιανουαρίου: Η κυβέρνηση Σοφούλη απαντά στο σχηματισμό της "κυβέρνησης των βουνών", θέτοντας το ΚΚΕ και το ΕΑΜ εκτός νόμου και ψηφίζει το νόμο 509 "περί μέτρων ασφαλείας του κράτους".
9 και 10 Φεβρουαρίου: Ανταρτική δύναμη με επικεφαλής τον Νίκο Τριανταφύλλου έφτασε κρυφά σε απόσταση 8 χιλιομέτρων από τη Θεσσαλονίκη και έριξε στην πόλη δεκάδες βλήματα πυροβολικού, προκαλώντας πανικό και σύγχυση στις αρχές και στους κατοίκους.

Ο στρατηγός Βαν Φλητ
24 Φεβρουαρίου: Φτάνει στην Αθήνα ο στρατηγός Βαν Φλητ, διοικητής της Αμερικανικής Στρατιωτικής Συμβουλευτικής και Προγραμματικής Ομάδας, για να βοηθήσει τις κυβερνητικές δυνάμεις στη συντριβή των ανταρτών.
2 Μαρτίου: Αρχίζουν εκκαθαριστικές επιχειρήσεις του στρατού από τη Μουργκάνα της Ηπείρου, χωρίς όμως επιτυχία, ενώ ανάλογη τύχη είχε και το σχέδιο "Χαραυγή" για το ξεκαθάρισμα των ανταρτών από τη Στερεά και στη συνέχεια το χτύπημά τους στο Γράμμο, όπου βρισκόταν οι κύριες δυνάμεις του ΔΣΕ και η έδρα της ΠΔΚ.
1η Μαίου: Δολοφονήθηκε στην Αθήνα, την ώρα που έβγαινε από την εκκλησία του Αγίου Καρύτση, ο υπουργός Δικαιοσύνης Χρήστος Λαδάς. Από τους περαστικούς, συνελήφθη ο ηλικίας 22 χρόνων Ευστράτιος Μουτσογιάννης, ο οποίος φορώντας παραπλανητικά στολή σμηνίτη, έριξε χειροβομβίδα και τραυμάτισε θανάσιμα τον υπουργό.
14 Ιουνίου - 21 Αυγούστου: Διεξάγονται σκληρές μάχες στη Βόρεια Πίνδο, σε εφαρμογή του σχεδίου "Κορωνίς". Ο στρατός είχε σοβαρές απώλειες, ενώ οι αντάρτες ελίσσονται προς το Βίτσι.
Στις αρχές Σεπτεμβρίου εξαπολύεται νέα επίθεση κατά των ανταρτικών δυνάμεων στο χώρο Μάλι Μάδι του Βιτσίου, που επιφέρουν όμως σοβαρές απώλειες στο στρατό σε νεκρούς, τραυματίες και αιχμαλώτους.

Ο Στρατηγός Θ. Τσακαλώτος
Δεκέμβριος: Εκδηλώνεται σύγκρουση μεταξύ Ζαχαριάδη-Βαφειάδη και το Πολιτικό Γραφείο του ΚΚΕ κατηγορώντας το στρατηγό Μάρκο για "αντικομματική, φραξιονιστική δραστηριότητα", τον καθαιρεί από πρωθυπουργό της ΠΔΚ και αρχηγό του ΔΣΕ, και τον διαγράφει από το κόμμα.
19 Δεκεμβρίου: Τίθεται σε εφαρμογή το σχέδιο "Περιστερά" για την εκκαθάριση της Πελοποννήσου. Στην εκστρατεία παίρνουν μέρος 44.000 άνδρες του στρατού υπό τον στρατηγό Τσακαλώτο.
Τέλη Δεκεμβρίου-αρχές Ιανουαρίου: Τμήματα των ανταρτών χτύπησαν τη Νάουσα και την κατέλαβαν για μερικές ώρες.
1949
21 Ιανουαρίου: Οι δυνάμεις της 1ης Μεραρχίας του ΔΣΕ με διοικητή το Χαρίλαο Φλωράκη (καπετάν Γιώτη) και της 2ης Μεραρχίας με διοικητή τον Γιάννη Αλεξάνδρου (καπετάν Διαμαντή), κατέλαβαν το Καρπενήσι.
Δεύτερο δεκαήμερο Ιανουαρίου 1949: Σχηματίζεται στην Αθήνα νέα κυβέρνηση Σοφούλη, με την είσοδο σε αυτή των σημαντικότερων πολιτικών προσωπικοτήτων, όπως των Κ. Τσαλδάρη, Σ. Βενιζέλου, Γ. Παπανδρέου, Π. Κανελλόπουλου, Σ. Μαρκεζίνη, Κ. Καραμανλή, Στ. Στεφανόπουλου, Κ. Τσάτσου, Ευ. Αβέρωφ κ.α.
12 Φεβρουαρίου: Εκδηλώνεται επίθεση για την κατάληψη της Φλώρινας, που λήγει με πλήρη αποτυχία και σοβαρές απώλειες των ανταρτικών δυνάμεων.
2 Απριλίου: Ο επιθετικός ελιγμός των ανταρτών στη Βόρεια Πίνδο σημειώνει επιτυχία και οδηγεί στην ανακατάληψη του Γράμμου.
3 Απριλίου: Ανασχηματίζεται η ΠΔΚ και "πρωθυπουργός" αναλαμβάνει ο Δ. Παρτσαλίδης.
1η Μαίου: Αρχίζουν ευρείας έκτασης εκκαθαριστικές επιχειρήσεις στη Ρούμελη και μετά τη διάλυση των ανταρτικών τμημάτων, ο κύριος όγκος των δυνάμεων του στρατού στρέφεται προς τα Αγραφα, ενώ το Γ΄Σώμα Στρατού ξεκαθαρίζει την Ανατολική Μακεδονία και Θράκη.Mετά από αυτό, το μεγαλύτερο μέρος των στρατιωτικών δυνάμεων συγκεντρώνεται στο Βίτσι, όπου διασπώνται οι γραμμές αντίστασης του ΔΣΕ και καταλαμβάνεται το ύψωμα Λέσιτς.
25 Αυγούστου: Στις 5.30 το πρωί, ο στρατός άρχισε την τελική επίθεση στο Γράμμο. Η αντίσταση των ανταρτών υπήρξε σκληρή αλλά μάταιη.
26 Αυγούστου: Η IX μεραρχία υπερκέρασε τη γραμμή άμυνας των ανταρτών και εισχώρησε στα μετόπισθεν κατά μήκος των αλβανικών συνόρων.
28 Αυγούστου: Αρχίζει η σύμπτυξη των ανταρτικών δυνάμεών και η υποχώρησή τους προς την Αλβανία.
29 προς 30 Αυγούστου: Με την πτώση και του υψώματος Κάμενικ τελειώνει ουσιαστικά ο Εμφύλιος Πόλεμος.
Ο ρόλος των ξένων δυνάμεων

Ο ελληνικός εμφύλιος πόλεμος, σημαδεύτηκε όχι μόνο για τις αγριότητες που διαπράχθηκαν στη διάρκειά του από τις αντιμαχόμενες πλευρές, τις τεράστιες οικονομικές και υλικές καταστροφές, τις βίαιες μετακινήσεις πληθυσμών και τους ποταμούς αίματος χιλιάδων αθώων πολιτών, αλλά επίσης και για την απροσχημάτιστη επέμβαση των ξένων δυνάμεων στα ελληνικά πολιτικά πράγματα. Γεγονός που έκανε πολλούς μελετητές να θεωρήσουν την ξένη επέμβαση στην Ελλάδα, σαν το γήπεδο για την δοκιμή του ψυχρού πολέμου ανάμεσα στις υπερδυνάμεις της εποχής.
Είναι λίγο-πολύ γνωστός ο ρόλος της Βρετανίας αρχικά και των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής στη συνέχεια, στα όσα διαδραματίσθηκαν σε αυτή τη χώρα την ταραγμένη εξαετία 1944-1949, ιδιαίτερα το πρώτο διάστημα μετά την απελευθέρωση από τη ναζιστική κατοχή. Έχει καταγραφεί με όλες του τις λεπτομέρειες το έντονο "ενδιαφέρον" τους για τη διολίσθηση προς την εμφύλια σύγκρουση. Δεδομένου ότι υπολόγιζαν πως με τον τρόπο αυτό, θα κατοχυρώνονταν η δική τους παρουσία και ο ρόλος του "προστάτη" που ήθελαν να επιβάλουν. Και αν το καλοσκεφτούμε, τα όσα διαδραματίστηκαν πρόσφατα -και εξακολουθούν δυστυχώς να διαδραματίζονται - στο Κοσσυφοπέδιο, αποτελούν κακέκτυπο αντίγραφο των όσων συνέβησαν στην Ελλάδα την περίοδο 1944-1949. Η μόνη διαφορά είναι ότι τότε είχαμε μία εμφύλια σύρραξη, ενώ τώρα μία σύγκρουση δύο εθνοτήτων.

Ο Τζορτζ Μάρσαλ
Στις 21 Φεβρουαρίου 1947, ο Βρετανός πρεσβευτής στην Ουάσιγκτον, ενημέρωνε τον λευκό Οίκο ότι λόγω της οικονομικής κρίσης που μάστιζε τη χώρα του, θα σταματούσε μετά τις 31 Μαρτίου η βρετανική βοήθεια προς την Ελλάδα. Επί πολλές ημέρες η αμερικανική κυβέρνηση εξέταζε τα υπέρ και τα κατά μιάς έντονης παρουσίας της στα Βαλκάνια και στις 12 Μαρτίου 1947, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Χάρυ Τρούμαν, εξήγγειλε σε δημόσιο λόγο του το γνωστό "Δόγμα Τρούμαν", με βάση το οποίο χορηγούνταν 341 εκατ. δολάρια ως στρατιωτική και οικονομική βοήθεια προς την Ελλάδα και 59 εκατ. δολάρια προς την Τουρκία.
Με την κίνηση αυτή, οι Ηνωμένες Πολιτείες όχι μόνο κατελάμβαναν τη θέση της Βρετανίας σε μία εξαιρετικής στρατηγικής σημασίας περιοχή του κόσμου, αλλά επίσης έθεταν τις βάσεις για την ανάληψη μιας παγκόσμιας ιδεολογικής σταυροφορίας κατά του κομμουνισμού.
Στις 6 Ιανουαρίου 1948, το Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας των ΗΠΑ, υιοθέτησε μία απόρρητη έκθεση με τίτλο "Η θέση των ΗΠΑ σε σχέση με το ελληνικό ζήτημα", που διαπίστωνε ότι οι ελληνικές ένοπλες δυνάμεις είχαν αποτύχει στην προσπάθειά τους να εξοντώσουν τις κομμουνιστικές δυνάμεις, επιδεικνύοντας "έλλειψη επιθετικού πνεύματος και κακή καθοδήγηση". Συμβούλευαν δε τον πρόεδρο.
Τρούμαν ότι οι ΗΠΑ θα έπρεπε να είναι έτοιμες για την αποστολή στρατευμάτων στην Ελλάδα και την αύξηση της πολιτικής, οικονομικής και στρατιωτικής τους βοήθειας προς την ελληνική κυβέρνηση.
O ρόλος της Σοβιετικής Ένωσης
Στις 28 Οκτωβρίου 1946, πραγματοποιείται στην Τσούκα των Αντιχασίων σύσκεψη των αρχηγών διάφορων αντάρτικων ομάδων, που έχουν γίνει καταφύγιο των καταδιωκόμενων αγωνιστών της Εθνικής Αντίστασης, προκειμένου να υπάρξει συντονισμός και ενιαία καθοδήγηση των ομάδων αυτών. Το ίδιο ακριβώς θέμα, είχε συζητηθεί σε μια ακόμη σύσκεψη των καπεταναίων, που πραγματοποιήθηκε μία εβδομάδα νωρίτερα, στις 21 Οκτωβρίου, στην Ανθρακιά Γρεβενών.
Σ' αυτή τη δεύτερη σύσκεψη, στην οποία πήραν μέρος οι καπετάνιοι Μάρκος, Κίσσαβος (καπετάνιος της Θεσσαλικής I μεραρχίας του ΕΛΑΣ στο τέλος της κατοχής), Κικίτσας (καπετάνιος Πιερίων από την αρχή του κατοχικού αντάρτικου) και Λασσάνης (πολιτικός της 10ης μεραρχίας του ΕΛΑΣ), αποφασίζεται η συγκρότηση του Γενικού Αρχηγείου Ανταρτών, με επικεφαλής τον Μάρκο Βαφειάδη. Η απόφαση αυτή θέτει ουσιαστικά τις βάσεις, για τη δημιουργία του "Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας" και την έναρξη του λεγόμενου "δεύτερου αντάρτικου".
Όμως, όπως και στη μετά το ματωμένο Δεκέμβρη του 1944 περίοδο, η διολίσθηση προς τον εμφύλιο πόλεμο δεν ήταν αναπότρεπτη και μπορούσε να αποφευχθεί. ΄Οπως σημειώνει ο Γρηγόρης Φαράκος, "το πρώτο και κύριο μέλημα για όλες τις πολιτικές δυνάμεις έπρεπε να είναι, ιδιαίτερα μετά την οδυνηρή εμπειρία των Δεκεμβριανών, η αποφυγή νέας κλιμάκωσης των εμφύλιων συγκρούσεων και κυρίως η ανόρθωση της χώρας. Προς αυτή την κατεύθυνση, μπορούσε να επιδιώκει η κάθε πολιτική παράταξη την ανάπτυξη της πολιτικής της επιρροής. ΄Εχω την εντύπωση πως αυτό από καμιά πλευρά δεν έγινε κατανοητό. Ούτε από την πλευρά του ΚΚΕ".
Βεβαίως, δεν παραγνωρίζει κανείς ότι τη δύσκολη εκείνη περίοδο, η ηγεσία του Κομμουνιστικού Κόμματος βρέθηκε "στριμωγμένη" από τα γεγονότα και κυρίως από το λουτρό αίματος που δημιούργησαν οι αντίπαλες πολιτικές δυνάμεις, κάτι που είχε σαν συνέπεια μέχρι το Μάρτιο του 1947 οι δολοφονημένοι κομμουνιστές και αριστεροί σε όλη τη χώρα να ανέρχονται σε 1.300 και οι εκτελεσμένοι με αποφάσεις των στρατοδικείων σε 124. Και επί δύο σχεδόν χρόνια μετά τα Δεκεμβριανά, διεξάγονταν ουσιαστικά ένας μονόπλευρος εμφύλιος πόλεμος κατά των αγωνιστών της Αντίστασης, στη διάρκεια του οποίου το εαμικό κίνημα έδειξε μια μεγάλη ζωτικότητα και εκπληκτικό δυναμισμό.
Αλλά, όπως επισημαίνει ο Γρ. Φαράκος, "η ηγεσία της Αριστεράς δεν καταλαβαίνει το πραγματικό περιεχόμενο αυτού του κινήματος, που κάθε άλλο παρά ήταν διατεθειμένο να την ακολουθήσει και σε μια ένοπλη αναμέτρηση. Δεν κατανοεί ούτε τον εσωτερικό συσχετισμό ούτε τις διεθνείς συνθήκες".
Η στάση του Στάλιν
Πολύ συζήτηση για τη στάση του Στάλιν και της ΕΣΣΔ απέναντι στα όσα διαδραματίσθηκαν στην Ελλάδα κατά την περίοδο του εμφυλίου πολέμου, έγινε σε όλη τη διάρκεια της μεταπολεμικής περιόδου, κυρίως με βάση τα όσα προέκυψαν από τις συνομιλίες που είχε ο Στάλιν στη Μόσχα, το Φεβρουάριο του 1948, με αντιπροσωπείες των κομμουνιστικών κομμάτων της Βουλγαρίας και της Γιουγκοσλαβίας. Στη συνάντηση εκείνη, μετείχαν από την σοβιετική ηγεσία οι Στάλιν, Μολότοφ, Ζντάνοφ, Μαλένκοφ, Σουσλόφ και Ζόριν. Από τη Γιουγκοσλαβική οι Τζίλας, Καρντέλι και Ζόριν. Και από τη Βουλγαρική οι Δημητρόφ, Κολάροφ και Κοστόφ.
Οι πληροφορίες που είχαμε μέχρι τώρα για τη σύσκεψη και τα όσα σ΄αυτή διαμείφθηκαν, προέρχονταν κυρίως από γιουγκοσλαβικές πηγές. Συγκεκριμένα, έχουν γράψει σχετικά, ο βιογράφος του Τίτο, Βλάντιμιρ Ντέντιερ, στα βιβλία του "Ο Τίτο μιλάει" (1953) και "Νέα στοιχεία για τη βιογραφία του Γ. Μ. Τίτο" (1984), ο Μίλοβαν Τζίλας στα βιβλία του "Συνομιλίες με τον Στάλιν" (1962) και "Εξουσία" (1983) και τέλος ο ΄Εντβαρντ Καρντέλι στο βιβλίο του "Αναμνήσεις- Η μάχη για την αναγνώριση και την ανεξαρτησία της νέας Γιουγκοσλαβίας 1944 - 1957)".
Στο βιβλίο του "Ο Τίτο μιλάει", που εκδόθηκε το 1953, ο Β. Ντέντιερ αναφέρει ότι ο Στάλιν στην προαναφερόμενη συνάντηση με τους Βούλγαρους και Γιουγκοσλάβους κομμουνιστές ηγέτες, είπε πως ο αγώνας του ΔΣΕ στην Ελλάδα έπρεπε να σταματήσει, γιατί δεν είχε προοπτικές νίκης. Στο μεταγενέστερο όμως τρίτομο έργο του, που εκδόθηκε το 1984 με τίτλο "Νέα στοιχεία για τη βιογραφία του Γ. Μ. Τίτο", ενώ αναφέρεται στο θέμα, παραλείπει τη δήλωση του Στάλιν για σταμάτημα του ελληνικού αντάρτικου.
Ο Μίλοβαν Τζίλας, παλιό ηγετικό στέλεχος του ΚΚΓ και στενός συνεργάτης του Τίτο, στο βιβλίο του που κυκλοφόρησε το 1962 με τίτλο "Συνομιλίες με τον Στάλιν", αναφέρει πως ο Στάλιν, στη συνάντηση στο Κρεμλίνο, το Φεβρουάριο του '48, με κατηγορηματικό τρόπο υπογράμμισε ότι το αντάρτικο στην Ελλάδα έπρεπε να σταματήσει το ταχύτερο δυνατό. Αργότερα, όμως, στο βιβλίο του "Εξουσία" (κυκλοφόρησε το 1983), ο Τζίλας αναφέρει πως ο Στάλιν χρησιμοποίησε τη λέξη "σβαρνούτ" για το ελληνικό αντάρτικο, που σημαίνει "να αναδιπλωθεί" και όχι - όπως αποδόθηκε στην αγγλική μετάφραση του βιβλίου του "Συνομιλίες με τον Στάλιν" - "να σταματήσει".
Η καταγραφή των δηλώσεων Στάλιν από τον Δημητρόφ
Καταγραφή όμως εκείνης της επίμαχης συζήτησης, η οποία έγινε στις 10 Φεβρουαρίου 1948, στο Κρεμλίνο, σχετικά με την ένοπλη εξέγερση στην Ελλάδα, έχουμε στο απόρρητο ημερολόγιο του Γκιόργκι Δημητρόφ που κυκλοφόρησε πρόσφατα και στην Ελλάδα από τις εκδόσεις "Καστανιώτη". Και μάλλον η απόδοση του περιεχομένου της συζήτησης, θα πρέπει να θεωρηθεί ως η πιο σωστή και πιό αξιόπιστη, δεδομένου ότι κρατήθηκαν γι' αυτή στενογραφημένα πρακτικά, με ευθύνη του τότε Γραμματέα του Βουλγαρικού Κ.Κ. Τράϊτσο Κοστόφ.
΄Οπως προκύπτει από το ημερολόγιο του Δημητρόφ, ο Στάλιν αρκετά ωμά και απροσχημάτιστα, προδιέγραψε την πορεία που στο εξής θα έπρεπε να ακολουθηθεί σχετικά με το αντάρτικο κίνημα στην Ελλάδα. Πρώτα απ΄όλα, ο ηγέτης του Κρεμλίνου, εξέφρασε αμφιβολίες σχετικά με το ενδεχόμενο επικράτησης των ανταρτών του "Δημοκρατικού Στρατού", αλλά και υπέδειξε ότι "θα πρέπει να συρρικνωθεί το αντάρτικο κίνημα", δεδομένου ότι σε μία τέτοια περίπτωση "εάν συρρικνωθεί το αντάρτικο κίνημα, δεν θα έχουν αφορμή" να επιτεθούν στη Γιουγκοσλαβία και τη Βουλγαρία. Και για να το εμπεδώσουν οι εκπρόσωποι των ηγεσιών των δύο χωρών που παρίσταντο στη σύσκεψη, επαναλαμβάνει αμέσως μετά ότι, από την ώρα που το ανταρτικό κίνημα στην Ελλάδα συρρικνωθεί, δεν θα είναι τόσο εύκολο οι Αμερικανοί και οι ’γγλοι να αρχίσουν πόλεμο "εάν δεν έχουν την αφορμή ότι εσείς οργανώνετε τον εμφύλιο πόλεμο στην Ελλάδα". ΄Ηταν δηλαδή σαν να έλεγε ο Στάλιν στους Βούλγαρους και Γιουγκοσλάβους ηγέτες, στο πλαίσιο μιας νέου στυλ "διεθνιστικής αλληλεγγύης", ότι από την ώρα που σταματούσαν την ενίσχυση του ΔΣΕ και επέρχονταν η υποχώρηση και κατά συνέπεια η ήττα των ανταρτών, αυτό θα ήταν προς το συμφέρον τους, καθώς θα απομακρύνονταν το ενδεχόμενο μιας επέμβασης των αγγλοαμερικανών κατά των χωρών τους.
Σε άλλο σημείο της συζήτησης και μετά την παρατήρηση του Τράϊτσο Κοστόφ, ότι μία ήττα του ανταρτικού κινήματος στην Ελλάδα, θα δημιουργούσε δυσκολίες στα κομμουνιστικά καθεστώτα που είχαν εγκαθιδρυθεί στις άλλες βαλκανικές χώρες, ο Στάλιν, συνεχίζοντας να δίνει οδηγίες στο πλαίσιο πάντα της ανάγκης "συρρίκνωσης" του ελληνικού αντάρτικου, σημείωνε πως ναι μεν θα πρέπει να ενισχυθούν οι αντάρτες, όμως από την ώρα που μειώνονταν οι προοπτικές επιτυχίας τους, θα ήταν καλύτερο ο αγώνας τους να αναβληθεί για καλύτερες εποχές. "Και άλλη φορά συρρικνώθηκαν τα αντάρτικα κινήματα, εφόσον η κατάσταση ήταν δυσμενής", παρατήρησε ο Στάλιν, καλώντας τους συνομιλητές του να μην έχουν σ΄ αυτό το θέμα κανενός είδους ηθικά διλήμματα, από την ώρα που υπάρχει ζήτημα συσχετισμού δυνάμεων.
Σε ερώτηση εάν οι αμερικανοί θα επέτρεπαν μία νίκη των ανταρτών, ο Στάλιν δήλωνε ότι "αυτούς δεν θα τους ρωτήσει κανείς", καθώς "θα πρέπει να συνεχιστεί ο αγώνας εφόσον υπάρχουν λαϊκές δυνάμεις και στελέχη που μπορούν σωστά να χρησιμοποιήσουν αυτές τις δυνάμεις", για να παρατηρήσει αμέσως μετά ότι, βρε αδελφέ, δεν θα χαθεί ο κόσμος εάν ηττηθούν οι ΄Ελληνες αντάρτες. "Δεν πρέπει να σκεφτεί κανείς ότι, εάν στην Ελλάδα δεν γίνει τίποτα, όλα είναι χαμένα", θα πει με αφοπλιστική αφέλεια.
Στο τέλος της περιβόητης αυτής συζήτησης στο Κρεμλίνο και για να μην μείνουν αμφιβολίες στους συνομιλητές του, ο Στάλιν δίνει οδηγίες ότι θα πρέπει τα γειτονικά προς την Ελλάδα κράτη να αναγνωρίσουν τελευταία την κυβέρνηση των βουνών. "Ας την αναγνωρίσουν πρώτα οι άλλοι που βρίσκονται πιο μακριά", λέει ο σοβιετικός ηγέτης.
Ολόκληρη η συζήτηση του Στάλιν με τους ηγέτες της Βουλγαρίας και της Γιουγκοσλαβίας σχετικά με την Ελλάδα και το ανταρτικό κίνημα του ΔΣΕ, έχει ως εξής:
- Στάλιν : Εάν οι Έλληνες αντάρτες ηττηθούν, εσείς θα αρχίσετε πόλεμο;
- Καρντέλι : ΄Οχι.
- Στάλιν : Εγώ βασίζομαι στην ανάλυση των υπαρχόντων δυνάμεων των ανταρτών και των αντιπάλων τους. Τελευταία αρχίζω να αμφιβάλλω για τη νίκη των ανταρτών. Εάν δεν είστε βέβαιοι ότι οι αντάρτες θα νικήσουν, θα πρέπει να συρρικνωθεί το αντάρτικο κίνημα. Οι Αμερικανοί και οι ΄Αγγλοι ενδιαφέρονται πολύ για τη Μεσόγειο. Αυτοί θέλουν να έχουν βάση στην Ελλάδα και θα χρησιμοποιήσουν κάθε μέσο για να διατηρήσουν εκεί μια τέτοια κυβέρνηση, που να τους υπακούει. Αυτό είναι ένα μεγάλο διεθνές ζήτημα. Εάν συρρικνωθεί το αντάρτικο κίνημα, δεν θα έχουν αφορμή να σας επιτεθούν. Δεν είναι τόσο εύκολο να αρχίσει τώρα πόλεμος, εάν αυτοί δεν έχουν την αφορμή ότι εσείς οργανώνετε στην Ελλάδα τον εμφύλιο πόλεμο. Εάν είστε πεπεισμένοι ότι οι αντάρτες έχουν πιθανότητες νίκης, αυτό είναι ένα άλλο θέμα. Αλλα εγώ αμφιβάλω λίγο γι αυτό...
- Κοστόφ : Εμείς θεωρούμε ότι μια ήττα του αντάρτικου κινήματος στην Ελλάδα θα δημιουργούσε πολύ δύσκολη κατάσταση για τις άλλες βαλκανικές χώρες.
- Στάλιν : Βέβαια, οι αντάρτες θα πρέπει να ενισχυθούν. Αλλά, εάν η προοπτική του αντάρτικου κινήματος σε μία δεδομένη χώρα μειώνεται, είναι καλύτερα ο αγώνας να αναβληθεί για καλύτερες εποχές. Αυτό που λείπει ως συσχετισμός δυνάμεων, δεν μπορεί να αντικατασταθεί με επιφωνήματα και αναστεναγμούς. Χρειάζεται λογικός ισολογισμός των δυνάμεων. Εάν αυτός δείξει ότι τη δεδομένη στιγμή δεν προχωρά, δεν πρέπει να διστάζουμε να το παραδεχτούμε. Και άλλη φορά έχουν συρρικνωθεί τα αντάρτικα κινήματα, εφόσον ήταν δυσμενείς οι συνθήκες. Εάν κάτι δεν είναι δυνατό σήμερα, θα είναι δυνατόν αύριο. Εσείς φοβόσαστε να θέσετε με οξύτητα το θέμα. Σας κάνει εντύπωση "το ηθικό καθήκον". Εάν δεν μπορείτε να σηκώσετε δεδομένο βάρος, με το οποίο έχετε φορτωθεί, θα πρέπει να το παραδεχτείτε. Δεν πρέπει να φοβόσαστε κάποιο "κατηγορηματικό δίλημμα" σχετικά με το θέμα για το ηθικό καθήκον. Εμεις δεν αντιμετωπίζουμε τέτοια "κατηγορηματικά διλήμματα". Το όλο ζήτημα βρίσκεται στον συσχετισμό των δυνάμεων. Εάν είσαι καλά, χτύπα. Εάν όχι, μην δέχεσαι τη μάχη. Εμείς δεχόμαστε τη μάχη όχι όταν το θέλει ο αντίπαλος, αλλά όταν είναι προς το συμφέρον μας.
- Καρντέλι : Μέσα σε μερικούς μήνες θα γίνει σαφές ποιές είναι οι πιθανότητες των ανταρτών.
- Στάλιν : Καλά, τότε περιμένετε. Ισως εσείς να έχετε δίκαιο.
..................
- Κόστοφ : Οι Αμερικανοί θα επιτρέψουν νίκη των ανταρτών;
- Στάλιν : Αυτούς δεν θα τους ρωτήσει κανείς. Εάν υπάρχουν δυνάμεις για τη νίκη και υπάρχουν άνθρωποι, που μπορούν να χρησιμοποιήσουν τις λαϊκές δυνάμεις, θα πρέπει να συνεχιστεί ο αγώνας. Αλλά δεν πρέπει να σκεφτεί κανείς ότι, εάν στην Ελλάδα δεν γίνει τίποτα, όλα είναι χαμένα. Τα γειτονικά κράτη, θα πρέπει να αναγνωρίσουν τελευταία την κυβέρνηση του στρατηγού Μάρκου. Ας την αναγνωρίσουν πρώτα οι άλλοι που βρίσκονται πιο μακριά".
Φυσικά, όλα αυτά και κυρίως οι ξεκάθαρες και αδιαμφισβήτητες παροτρύνσεις Στάλιν, για την εξέλιξη του αντάρτικου στην Ελλάδα, εκτός των άλλων καταρρίπτουν και τον μύθο που καλλιεργήθηκε μετά το τέλος του εμφύλιου πολέμου, ότι ο αδελφοκτόνος σπαραγμός, που τόσα κόστισε στη χώρα σε ανθρώπινες ζωές και υλικές καταστροφές, ήταν αποτέλεσμα "ξενοκίνητης συνωμοσίας" και "σοβιετικής επέμβασης".
Ο ίδιος ο Νίκος Ζαχαριάδης, στο "Χρονικό" του, που άρχισε να γράφει την Πρωτομαγιά του 1966, ταυτόχρονα με την κήρυξη απεργίας πείνας, προκειμένου να διαμαρτυρηθεί για την απάνθρωπη απομόνωσή του από τους σοβιετικούς, στο Σουργκούτ της Σιβηρίας, αναφερόμενος στον ένοπλο αγώνα της περιόδου 1946-49 και κριτικάροντας τη στάση των σοβιετικών προς το ΚΚΕ κατά την περίοδο του εμφυλίου πολέμου, άφηνε την οργή του να ξεχειλίσει. "Εάν συγκρίνουμε τη βοήθεια που πήραμε, με τη βοήθεια στον ένοπλο αγώνα προς την Κορέα και προς το Βιετνάμ, τότε θα πρέπει να βάλουμε τις φωνές και να ξεριζώσουμε τα μαλλιά μας" δήλωνε με πίκρα.
Ανάλογες εκτιμήσεις για παθητική στάση του Στάλιν απέναντι στον ελληνικό εμφύλιο πόλεμο, άρχισαν να διατυπώνονται τα τελευταία χρόνια και στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Στις 12 Μαρτίου 1947, ο τότε Πρόεδρος των ΗΠΑ Χάρυ Τρούμαν, απευθύνθηκε στο Κογκρέσο για να ανακοινώσει εκείνο που αργότερα θα γινόταν γνωστό ως το "Δόγμα Τρούμαν", το οποίο αντιμετώπιζε ως εχθρό τον μέχρι πριν μία διετία σύμμαχο των ΗΠΑ, τους Σοβιετικούς. "Αφορμή, παρατηρεί ο 72χρονος σήμερα συγγραφέας Γκορ Βιντάλ, που παραμένει το πιό κοφτερό και αγέραστο μυαλό της αμερικανικής διανόησης, "υπήρξε ο εμφύλιος πόλεμος στην Ελλάδα, που κατευθυνόταν, δήθεν, από τους Σοβιετικούς και τον οποίο εμείς οι αμερικανοί, δεν μπορούσαμε να ανεχθούμε".
Ο Γκορ Βιντάλ, σε άρθρο του, που δημοσιεύθηκε πρόσφατα, διατυπώνει την εκτίμηση ότι οι σοβιετικοί έμειναν μακριά από τον Ελληνικό εμφύλιο πόλεμο και δεν βοήθησαν τους ΄Ελληνες συντρόφους τους. "Οι ΄Ελληνες αντάρτες", γράφει ο διαπρεπής αμερικανός συγγραφέας, "έπαιρναν κάποια βοήθεια από τη Βουλγαρία και τη Γιουγκοσλαβία, αλλά οι σοβιετικοί, έμειναν μακριά από την υπόθεση, επειδή πίστευαν ότι θα διατηρούσαν τον έλεγχο οι Βρετανοί, στα συμφέροντα των οποίων ανήκε η Ελλάδα.. Η Βρετανία, όμως, που δεν είχε ούτε τη θέληση ούτε τα μέσα για να επέμβει, κάλεσε τις ΗΠΑ να αναλάβουν".
Μετά την προαναφερόμενη διάσκεψη του Κρεμλίνου, στις 10 Φεβρουαρίου 1948 και τις οδηγίες του Στάλιν στις ηγεσίες των κομμουνιστικών κομμάτων και κυβερνήσεων της Βουλγαρίας και της Γιουγκοσλαβίας για "συρρίκνωση του ελληνικού ανταρτικου κινήματος", τα γειτονικά βαλκανικά κράτη θα μειώσουν, περιορίζοντας στο ελάχιστο την υλική βοήθεια προς τους αντάρτες του "Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας". Βέβαια σε αυτό, θα συμβάλουν καθοριστικά και τα γεγονότα που εκείνη την περίοδο διαδραματίζονται στς βαλκανικές χώρες. ΄Ετσι, θα υπάρξει η εκδίωξη της Γιουγκοσλαβίας από την "Κομινφόρμ" στις 28 Ιουνίου 1948, μετά την απροθυμία του Τίτο να υποταχθεί στη γραμμή του Κρεμλίνου, γεγονός που θα επηρεάσει τη στάση της γιουγκοσλαβικής ηγεσίας και έναντι του ελληνικού αντάρτικου.
΄Εντεκα μήνες αργότερα, στις 10 Ιουλίου 1949, η Γιουγκοσλαβία δια του Τίτο ανακοίνωνε το κλείσιμο των συνόρων με την Ελλάδα, για να αποτρέψει τη διακίνηση των ανταρτών διαμέσου των γιουγκοσλαβικών συνόρων και ύστερα από 13 ημέρες, διέταξε τη διάλυση των ανταρτικών στρατοπέδων και νοσοκομείων που λειτουργούσαν στο γιουγκοσλαβικό έδαφος. Γεγονός που είχε κάνει το Ζαχαριάδη να επιτεθεί ευθέως κατά των ηγετών του Βελιγραδίου, κατηγορώντας τους ότι δίνουν βοήθεια στα ελληνικά κυβερνητικά στρατεύματα και ότι σχεδιάζουν την ήττα των ανταρτών.
Την ίδια ακριβώς περίοδο, ένας από τους πλέον ένθερμους υποστηρικτές του "Δημοκρατικού Στρατού" στη βουλγαρική ηγεσία, ο μέχρι τότε γενικός γραμματέας του Κ.Κ. Βουλγαρίας Τράϊτσο Κοστόφ, που είχε πέσει στη δυσμένεια του Στάλιν, θα εκδιωχθεί από το κόμμα του τον Μάρτιο του 1949 και λίγο αργότερα θα δικαστεί με την αστήρικτη κατηγορία της "προδοσίας" και θα εκτελεσθεί. Ενώ την ίδια τύχη, είχε στην Αλβανία το κορυφαίο στέλεχος του Αλβανικού Κ.Κ. Κότσε Τζότζε, στρατηγός των αλβανών παρτιζάνων την περίοδο της αντίστασης, που συνελήφθη τον Ιούνιο του 1949 με την προκατασκευασμένη κατηγορία του "Τιτοϊσμού" και εκτελέσθηκε τον ίδιο μήνα.
Οι δυσμενείς αυτές εξελίξεις στον ελληνικό περίγυρο, πολύ περισσότερο που διαδραματίζονταν στις χώρες από τις οποίες η ηγεσία του ΚΚΕ περίμενε την υλική υποστήριξη του "Δημοκρατικού Στρατού" και κυρίως η συντριβή στο πεδίο των μαχών, με τον Ζαχαριάδη να επιμένει μέχρι τέλους όχι σε ανταρτοπόλεμο αλλά σε τακτική στρατιωτική αναμέτρηση, επέφεραν τον Αύγουστο του 1949 την ήττα και τον οριστικό τερματισμό του αδελφοκτόνου εμφυλίου πολέμου, που τόσο σκληρά τον πλήρωσε η χώρα μας.
Η πολιτική αστάθεια της περιόδου 1946 - 49


Ο Νικόλαος Πλαστήρας
Η περίοδος του Εμφυλίου Πολέμου, σφραγίστηκε εκτός των άλλων και με την πολιτική αστάθεια που επικράτησε στη χώρα, κυρίως την τριετία 1946-48, όταν ακόμη ήταν αβέβαιη η έκβαση των πολεμικών επιχειρήσεων, πολλές από τις οποίες έληγαν με νίκες των ανταρτικών δυνάμεων ή συνοδεύονταν από εντυπωσιακές επιθέσεις τους κατά μεγάλων πόλεων.
Αναλυτικά οι κυβερνήσεις που γνώρισε η χώρα μετά την απελευθέρωση από τους Γερμανούς και την άφιξη στην Αθήνα στις 18 Οκτωβρίου 1944 της κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας του Γεωργίου Παπανδρέου, με τη συμμετοχή και πέντε ΕΑΜιτών υπουργών, ήταν οι ακόλουθες:

Ο Θεμιστοκλής Σοφούλης
Μετά την-ουσιαστικά αποπομπή του από τους Αγγλους- παραίτηση του Γ. Παπανδρέου, πρωθυπουργός ορκίστηκε ο παλαίμαχος στρατηγός Νικόλαος Πλαστήρας, ο οποίος εξαναγκάζεται σε παραίτηση από τους Αγγλους στις 7 Απριλίου 1945 και πρωθυπουργός αναλαμβάνει ο ναύαρχος Π. Βούλγαρης, που και αυτός θα παραιτηθεί στις 3 Αυγούστου 1945, λαμβάνοντας όμως εκ νέου εντολή στις 9 του ίδιου μήνα για το σχηματισμό υπηρεσιακής κυβέρνησης και υποβάλλοντας και πάλι παραίτηση στις 17 Οκτωβρίου.
Παραίτηση, υπέβαλε στις 25 Νοεμβρίου 1945 και ο Αντιβασιλέας, αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός.Νωρίτερα, στις 22 Νοεμβρίου, σχηματίστηκε νέα κυβέρνηση υπό το Θεμιστοκλή Σοφούλη.

Ο Γεώργιος Καφαντάρης
Στις 9 Μαρτίου 1946, παραιτείται ο Αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Γεώργιος Καφαντάρης και 11 υπουργοί, μετά την άρνηση του Σοφούλη για αναβολή των εκλογών. Οι πρώτες μετά την Απελευθέρωση εκλογές, που θα διεξαχθούν στις 31 Μαρτίου 1946, θα μετατραπούν σε παρωδία εκλογών, από τις οποίες νικητής θα εξέλθει το Λαϊκό Κόμμα, λαμβάνοντας το 54,5% των ψήφων.

Ο Παναγιώτης Πουλίτσας
Ομως στις 4 Απριλίου, θα σχηματισθεί κυβέρνηση κοινής αποδοχής με πρωθυπουργό τον πρόεδρο του Συμβουλίου Επικρατείας Παναγιώτη Πουλίτσα, ο οποίος θα παραιτηθεί μετά από 15 μέρες και στη θέση του πρωθυπουργός θα αναλάβει ο Κων. Τσαλδάρης.
Μετά το δημοψήφισμα της 1ης Σεπτεμβρίου 1946 επανέρχεται στις 28 του ίδιου μήνα ο βασιλιάς Γεώργιος Β΄ και λίγες μέρες μετά, στις 2 Οκτωβρίου, ανασχηματίζεται η κυβέρνηση Τσαλδάρη και στις 24 Οκτωβρίου εισέρχεται στην κυβέρνηση ως υπουργός Εργασίας ο νεαρός Σερραίος πολιτικός Κων. Καραμανλής.
Το φθινόπωρο του 1946 προετοιμάζεται "αλλαγή φρουράς" στη συμμαχική βοήθεια προς την Ελλάδα και στη θέση της Αγγλίας, που αντιμετώπιζε βαθιά οικονομική κρίση, ανέλαβαν οι ΗΠΑ, που δήλωναν ότι θεωρούν την Ελλάδα "ζωτικόν χώρον διά την ασφάλειάν των".

Ο Δημήτριος Μάξιμος
Μετά και από σχετικές πιέσεις του αμερικανικού παράγοντα, που θεωρούσε ότι για την επιτυχή αντιμετώπιση των ανταρτών, χρειάζονταν συσπείρωση και όχι πολυδιάσπαση του αστικού πολιτικού κόσμου της χώρας, στις 27 Ιανουαρίου 1947 παραιτήθηκε η κυβέρνηση Τσαλδάρη και ορκίστηκε κυβέρνηση με τη συμμετοχή όλων των πολιτικών κομμάτων της τότε Βουλής. Πρωθυπουργός ορκίστηκε ο τραπεζίτης Δημήτριος Μάξιμος, με αντιπροέδρους τους Κ. Τσαλδάρη και Σ. Βενιζέλο. Ο Γ. Παπανδρέου ανέλαβε το υπουργείο Εσωτερικών, ο Στ. Γονατάς το Δημοσίων Εργων, ο Π. Κανελλόπουλος το Ναυτικών και ο Ν. Ζέρβας το Δημοσίας Τάξεως. Ηταν η λεγόμενη "επτακέφαλος κυβέρνηση".
Στις 15 Φεβρουαρίου 1947 ο υπουργός Εξωτερικών της Μ. Βρετανίας, Μπέβιν, ανακοίνωσε την αποχώρηση των βρετανικών στρατευμάτων από την Ελλάδα και στις 12 Μαρτίου, ο Αμερικανός πρόεδρος Χάρυ Τρούμαν εξήγγειλε το περίφημο "δόγμα" του. Στο μεταξύ, τον Απρίλιο του 1947 πέθανε ο βασιλιάς Γεώργιος Β` και ανέβηκε στο θρόνο ο αδελφός του Παύλος, σύζυγος της Γερμανίδας Φρειδερίκης.

Ο Κωνσταντίνος Τσαλδάρης
Οι Αμερικανοί, που ήταν δυσαρεστημένοι από την αποτυχία των εκκαθαριστικών επιχειρήσεων του κυβερνητικού στρατού εναντίον του ΔΣΕ, προσανατολίζονται στο σχηματισμό διευρυμένης κυβέρνησης, με τη συμμετοχή και του Θ. Σοφούλη, αρχηγού του κόμματος των Φιλελευθέρων. Στις 23 Αυγούστου παραιτείται ο πρωθυπουργός Μάξιμος και στις 31 Αυγούστου ο Κ. Τσαλδάρης σχηματίζει κυβέρνηση του Λαϊκού Κόμματος. Όμως η κυβέρνηση αυτή θα είναι βραχύβια, θα παραιτηθεί λίγες μέρες αργότερα και στις 7 Σεπτεμβρίου 1947, ορκίζεται συμμαχική κυβέρνηση, που την αποτελούσαν 10 Φιλελεύθεροι και 14 Λαϊκοί υπουργοί, με πρωθυπουργό τον Θ. Σοφούλη και αντιπρόεδρο και υπουργό Εξωτερικών τον Κ. Τσαλδάρη.
Στις 24 Δεκεμβρίου 1947 ο ραδιοφωνικός σταθμός του ΔΣΕ ανήγγειλε το σχηματισμό της "Προσωρινής Δημοκρατικής Κυβέρνησης", από ηγετικά στελέχη του ΚΚΕ και με πρόεδρο, τον τότε αρχηγό του ΔΣΕ, Μάρκο Βαφειάδη. Η άμεση απάντηση της κυβέρνησης Σοφούλη - Τσαλδάρη στο σχηματισμό της ΠΔΚ. ήταν να θέσει στις 8 Ιανουαρίου 1948 και τυπικά εκτός νόμου το ΚΚΕ, το ΕΑΜ και την "Εθνική Αλληλεγγύη" με βάση το νόμο 509/47 "Περί προστασίας του κοινωνικού καθεστώτος".

Ο Τζορτζ Μάρσαλ
Υστερα από το "δόγμα Τρούμαν", που συνοδεύτηκε και από το "Σχέδιο Μάρσαλ",το οποίο εξαγγέλθηκε στα τέλη του 1947, άρχισε ο εντατικός εξοπλισμός του στρατού από τις ΗΠΑ, με σύγχρονα όπλα, αεροπλάνα, τανκς και άλλο υλικό. Ουσιαστικό ρόλο στη διοίκηση των εθνικών στρατιωτικών δυνάμεων, είχε ο στρατηγός Βαν Φλιτ, που έφτασε στην Ελλάδα το Φεβρουάριο του 1948, ως επικεφαλής της αμερικανικής στρατιωτικής αποστολής.
Ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, στρατηγός Μάρσαλ, που έφτασε στην Αθήνα το Νοέμβριο του 1948, αξίωσε το σχηματισμό ευρείας αντιπροσωπευτικής κυβέρνησης απ' όλα τα κόμματα, για την πιο αποτελεσματική αντιμετώπιση του ΔΣΕ. Υπό το βάρος και των στρατιωτικών αποτυχιών στο Βίτσι, η κυβέρνηση παραιτήθηκε και στις 12 Νοεμβρίου ορκίστηκε νέα, υπό τον Θ. Σοφούλη και πάλι, χωρίς τη συμμετοχή όμως των Παπανδρέου, Βενιζέλου και Κανελλόπουλου. Στις 19 Ιανουαρίου 1948, ο 89ετής Θ. Σοφούλης, μόλις ανέρρωσε από πνευμονικό οίδημα, σχημάτισε νέα κυβέρνηση, αφού στο μεταξύ ξεπεράστηκαν οι αντιρρήσεις ορισμένων πολιτικών αρχηγών.

Ο Αρχιστράτηγος Αλ. Παπάγος
Στη νέα κυβέρνηση Σοφούλη πήραν μέρος, εκτός του Κ. Τσαλδάρη, και οι Σ. Βενιζέλος, Γ. Παπανδρέου και Π. Κανελόπουλος. Επίσης, οι Σπύρος Μαρκεζίνης, Κ. Καραμανλής, Στ. Στεφανόπουλος, Κ. Τσάτσος, Ευάγ. Αβέρωφ και άλλοι πολιτικοί παράγοντες. Αρχιστράτηγος των Ενόπλων Δυνάμεων διορίστηκε ο Αλέξανδρος Παπάγος, που του ανέθεσαν την αποφασιστική αναμέτρηση με το ΔΣΕ και την οριστική συντριβή του.

Ο Σοφοκλής Βενιζέλος
Όμως στις 28 Ιουνίου 1949 πέθανε ο πρωθυπουργός Θ. Σοφούλης και τον διαδέχθηκε ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Αλέξανδρος Διομήδης.
Η κυβέρνηση Διομήδη, θα καταρρεύσει στις 6 Ιανουαρίου 1950, όταν θα αποκαλυφθεί σκάνδαλο με πρωταγωνιστή τον υπουργό Μεταφορών Χατζηπάνο. Τότε, ο βασιλιάς θα αναθέσει το σχηματισμό κυβέρνησης στον Τζον Θεοτόκη και στις πρώτες μετά τον τερματισμό του Εμφυλίου Πολέμου εκλογές, που διεξήχθησαν στις 6 Μαρτίου 1950, θα σχηματισθεί κυβέρνηση Σοφοκλή Βενιζέλου.

Η κυβερνητική αστάθεια, θα διαρκέσει για πολύ μεγάλο ακόμη διάστημα και η Ελλάδα θα αρχίσει να αποκτά σταθερές κυβερνήσεις μόνο μετά τον Οκτώβριο του 1955, όταν την πρωθυπουργία αναλαμβάνει, ύστερα από το θάνατο του Παπάγου, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής.



Οι τρεις μεγάλες πολιτικές δολοφονίες

Τρεις στυγερές πολιτικές δολοφονίες, που διαπράχθηκαν στη χώρα μας κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου, συντάραξαν όχι μόνο την ελληνική αλλά και τη διεθνή κοινή γνώμη, πολύ περισσότερο που τα δύο από τα θύματα ήταν γνωστές κορυφαίες πολιτικές προσωπικότητες και το τρίτο ένας διαπρεπής αμερικανός δημοσιογράφος.
Η δολοφονία του Γ. Ζέβγου
Η δολοφονία του ηγετικού στελέχους του ΚΚΕ, Γιάννη Ζέβγου, έγινε στις 20 Μαρτίου 1947, σε μία περίοδο που είχε αρχίσει η κορύφωση των πολιτικών παθών τα οποία οδήγησαν στον αδελφοκτόνο αλληλοσπαραγμό που τόσο ακριβά τον πλήρωσε η Ελλάδα.
Ο Γ. Ζέβγος, αναπληρωματικό μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, από τους ηγέτες του ΕΑΜ, υπουργός Γεωργίας στην πρώτη μετά την απελευθέρωση κυβέρνηση "Εθνικής Ενότητας", βρισκόταν από τις πρώτες μέρες του Φεβρουαρίου στη Θεσσαλονίκη, επικεφαλής αντιπροσωπείας του ΕΑΜ, για να παρακολουθήσει το έργο διεθνούς Επιτροπής του ΟΗΕ, που, εγκαταστημένη εκείνη την περίοδο στη συμπρωτεύουσα, διερευνούσε την κατάσταση στην ελληνική ύπαιθρο, όπως αυτή είχε διαμορφωθεί, μετά τη συμφωνία της Βάρκιζας.
Το μεσημέρι της Πέμπτης, 20 Μαρτίου 1947, ο Γ. Ζέβγος βγήκε από το εστιατόριο "Ελβετικόν", όπου γευμάτιζε κάθε μέρα και περπατούσε στο πεζοδρόμιο, κατευθυνόμενος προς το ξενοδοχείο "Αστόρια", στο οποίο διέμενε. Εκεί, παραφύλαγε ο δολοφόνος Χρήστος Βλάχος, κρεοπώλης από τις Σέρρες, πλαισιωμένος από δύο άλλα άτομα. Ο δράστης πυροβόλησε από πολύ κοντά, τρεις φορές το ηγετικό στέλεχος του ΚΚΕ και καθώς αυτός έπεσε θανάσιμα πληγωμένος, τον πυροβόλησε ξανά, για τέταρτη φορά και στη συνέχεια τράπηκε σε φυγή, για να συλληφθεί μετά από λίγη ώρα, από πολίτες, που τον καταδίωξαν.
Η είδηση της δολοφονίας του Ζέβγου αναστάτωσε τους πάντες. Ο φιλοκυβερνητικός Τύπος επιχείρησε να παρουσιάσει το έγκλημα, σαν ένα "ξεκαθάρισμα λογαριασμών" στους κόλπους της Αριστεράς, εκμεταλλευόμενος το γεγονός πως ο δολοφόνος είχε κάνει, για ένα διάστημα, στο στρατόπεδο των καταδιωκόμενων κομμουνιστών, στο Μπούλκες της Γιουγκοσλαβίας. Όμως το σκηνικό άλλαξε μετά τις αποκαλύψεις του Νίκου Σιδηρόπουλου, ενός από την παρέα του δολοφόνου, ο οποίος κατήγγειλε, ότι η δολοφονία οργανώθηκε από τις "εθνικόφρονες οργανώσεις", το Α2 και την ΕΣΑ.
Ο Βλάχος καταδικάστηκε σε φυλάκιση δύο ετών, το 1948. Πολύ γρήγορα, όμως, δραπέτευσε από τη φυλακή και φυγαδεύτηκε στην Αργεντινή. Μετά από αρκετά χρόνια επέστρεψε στην Ελλάδα και στις 20 Σεπτεμβρίου 1981, ως τρόφιμος του ψυχιατρείου της Λέρου, σε συνέντευξή του στην εφημερίδα "Ακρόπολις" αποκάλυψε: "Εγώ δούλευα για την ελληνική και τη συμμαχική αντικατασκοπία, πολεμούσα τους κομμουνιστές και τους Τούρκους... Ετσι, εκτέλεσα και την εντολή που πήρα από τους ανωτέρους μου, να σκοτώσω τον Γιάννη Ζέβγο. Επρεπε να υπακούσω. Η πατρίδα κινδύνευε, έπρεπε να την καθαρίσω από τους κομμουνιστές. Και τον Σουλτάνο του ΚΚΕ έπρεπε να τον σκοτώσω".
Η δολοφονία του Χρ. Λαδά
Μία άλλη αποτρόπαια πολιτική δολοφονία, στελέχους της άλλης πλευράς, ήταν αυτή που διαπράχθηκε κατά του υπουργού Δικαιοσύνης της κυβέρνησης Σοφούλη - Τσαλδάρη, του Χρήστου Λαδά, την Πρωτομαγιά του 1948.
Είχε προηγηθεί η δημιουργία της "Προσωρινής Δημοκρατικής Κυβέρνησης" από τους αντάρτες του λεγόμενου "Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας", γεγονός που οδήγησε την κυβέρνηση στο να θέσει στις 8 Ιανουαρίου 1948, και τυπικά, εκτός νόμου το ΚΚΕ, το ΕΑΜ και την Εθνική Αλληλεγγύη, να εντείνει τους ρυθμούς θανατικής καταδίκης από τα στρατοδικεία μελών και στελεχών του ΚΚΕ και να οδηγήσει χιλιάδες οπαδούς του στις φυλακές και στα στρατόπεδα.
Αποτέλεσμα εφαρμογής των νόμων 509/47 "περί προστασίας του κοινωνικού καθεστώτος" και του Γ` Ψήφισματος του 1946 "περί προστασίας της ακεραιότητας της χώρας", ήταν ότι ενώ το 1946 είχαν καταδικαστεί σε θάνατο 116 άτομα και το 1947 περίπου 688 οπαδοί του ΚΚΕ, το πρώτο εξάμηνο του 1948 καταδικάστηκαν 1.547. Το ΚΚΕ αποφάσισε τότε να αντιδράσει, καταφέροντας ένα δυναμικό χτύπημα αντιπερισπασμού.
Το πρωί της Πρωτομαγιάς του 1948, που συνέπεσε να είναι Μεγάλο Σάββατο, δολοφονήθηκε στην Αθήνα, την ώρα που έβγαινε από την εκκλησία του Αγίου Γεωργίου Καρύτση, ο υπουργός Δικαιοσύνης, Χρήστος Λαδάς. Από τους περαστικούς, συνελήφθη ο ηλικίας 22 χρόνων Ευστράτιος Μουτσογιάννης, ο οποίος, φορώντας στολή σμηνίτη, έριξε χειροβομβίδα και τραυμάτισε θανάσιμα τον υπουργό.
Η δολοφονική επίθεση, προκάλεσε συγκίνηση και αποτροπιασμό στην ελληνική και τη διεθνή κοινή γνώμη και κυβερνητική κρίση στην Αθήνα. Σε αντίποινα για τη δολοφονία του υπουργού Χρήστου Λαδά, εκτελέστηκαν την τρίτη μέρα του Πάσχα, 154 καταδικασμένοι από Κακουργιοδικεία, οπαδοί του ΚΚΕ. Ο ίδιος ο δράστης δεν εκτελέστηκε, γιατί έδειξε "μεταμέλεια" και συνεργάστηκε με τις αρχές, καταδίδοντας πολλούς από τους συντρόφους του.
Η δολοφονία του Τζορτζ Πολκ
Η τρίτη και πιο στυγερή δολοφονία, που εκτός των άλλων προκάλεσε και διεθνείς περιπλοκές, ήταν αυτή του γνωστού Αμερικανού δημοσιογράφου Τζορτζ Πολκ, απεσταλμένου του ραδιοφωνικού δικτύου της Νέας Υόρκης, CBS.
Στις 16 Μάη του 1948, ο βαρκάρης Λάμπρος Αντώναρος βρήκε να επιπλέει στο θαλάσσιο χώρο της Θεσσαλονίκης το πτώμα του Πολκ και γρήγορα πιστοποιήθηκε ότι επρόκειτο περί δολοφονίας. Η είδηση έκανε τον γύρο του κόσμου και προκάλεσε σάλο, ιδιαίτερα στον δημοσιογραφικό κόσμο.
Ο Αμερικανός δημοσιογράφος είχε φτάσει στις 9 Μαίου και στο δωμάτιό του, στο ξενοδοχείο "Αστόρια" της Θεσσαλονίκης, βρέθηκε ένα γράμμα που αποκάλυπτε ότι προγραμμάτιζε να προωθηθεί στο Αρχηγείο του ΔΣΕ, που έδρευε κάπου στη Βόρεια Ελλάδα και να συναντηθεί με τον τότε αρχηγό του ΔΣΕ, Μάρκο Βαφειάδη, για να εξασφαλίσει μία συνέντευξη μαζί του.
Στις 16 Μαίου 1948, λίγες ώρες μετά την ανακάλυψη του πτώματός του, ο πρωθυπουργός, Θεμιστοκλής Σοφούλης, δήλωνε ότι "αποτελεί ζήτημα τιμής διά την Ελλάδα η ταχεία ανακάλυψις των δραστών και των αιτίων του αποτρόπαιου τούτου εγκλήματος". Διαβεβαίωνε δε ότι "η κυβέρνησις θέλει καταβάλει πάσαν προσπάθειαν προς ανάκαλυψιν των δολοφόνων και την αμείλικτον αυτών τιμωρίαν".
Οι διωκτικές αρχές και πιο συγκεκριμένα η Ειδική Ασφάλεια Θεσσαλονίκης, επέρριψε εξ αρχής την ευθύνη στο ΚΚΕ, και συγκεκριμένα στα στελέχη του Αδάμ Μουζενίδη και Βαγγέλη Βασβανά. Αντίθετα το Κομμουνιστικό Κόμμα, δια του ηγετικού του στελέχους Γιάννη Ιωαννίδη κατήγγειλε με δηλώσεις του ότι "ο Πολκ δολοφονήθηκε από τους εγκληματίες της Ειδικής Ασφάλειας Θεσσαλονίκης, για να μην έρθει στην Ελεύθερη Ελλάδα και για να αποδοθεί η δολοφονία του στους δημοκρατικούς".
Κάτω από την πίεση της αμερικανικής κοινής γνώμης και των δημοσιογράφων των ΗΠΑ, αλλά και την αποκάλυψη ότι ο μεν Μουζενίδης είχε σκοτωθεί μερικούς μήνες πριν τη δολοφονία, ο δε Βασβανάς βρισκόταν αποδεδειγμένα εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά από τη Θεσσαλονίκη, οι αρχές αποφάσισαν να κατασκευάσουν έναν "ένοχο". Ετσι, η όλη διαδικασία κλιμακώθηκε τον Αύγουστο του 1948, με τη σύλληψη και τις "ομολογίες" κάτω από φριχτά βασανιστήρια του δημοσιογράφου της εφημερίδας "Μακεδονία" Γρηγόρη Στακτόπουλου".

Σύμφωνα με τις απόψεις που διατυπώθηκαν μετά από νεότερες έρευνες, τον Τζορτζ Πολκ δολοφόνησε ο Αγγλος πράκτορας της Ιντέλιτζενς Σέρβις, Ράνταλ Κόουτς, ο οποίος και υπηρετούσε ως πρόξενος της Μ. Βρετανίας στη Θεσσαλονίκη. Στην εισαγωγή του βιβλίου του "Πόλεμος, διείσδυση και προπαγάνδα", ο Φ. Οικονομίδης σημειώνει, σχετικά με την υπόθεση Πολκ ότι "κύριος οργανωτής της συνωμοσίας εναντίον του Πολκ ήταν ο στρατιωτικός ακόλουθος της πρεσβείας των ΗΠΑ στην Αθήνα, συνταγματάρχης του αμερικανικού ΓΕΣ, Χάρβι Σμιθ".



 Θα   επανέλθω .....

 Σχόλιο:Kώστας  Χαμπαίος
 

Πέμπτη, 12 Σεπτεμβρίου 2013

Στραβά αρμενίζουμε

Λαός  που άντεξε  τετρακόσια  χρόνια σκλαβωμένος,λαός που άντεξε  στημένους  εμφύλιους πολέμους  ,λαός  που άντεξε   στημένες  δικτατορίες,δεν μπορεί να μην  αντέξει  πάλι   μιά στημένη   κρίση  φτάνει να μην έχει  τα μυαλά  του στα  κάγκελα , αποπροσανατολιζόμενος από τα   άμεσα σοβαρά   προβλήματά  του  οδηγούμενος  στο   τι  λέει  κάποια    κ. Ρεπούση  και πολλοί  άλλοι  σαν και αυτή.΄Οταν   μάθουμε  να  αγναντεύουμε  το δάσος  και όχι  το δένδρο θα  έρθουν καλύτερες μέρες  γιά  όλους,όταν θα μάθουμε  να  ιεραρχούμε  τα   σοβαρά προβλήματά  μας  και  όχι   πηγαίνοντας  από το    ένα  ουσιώδες   στο  άλλο ανούσιο.Με  την ευκαιρία  περί  δάσους  προχθές στο  χωριό μου ,στο Αμπελάκι Βάλτου   Αιτ/νίας  κόπηκε  με  τσαμπουκά   από  κάποιους γραφικούς   ολόκληρο  αλσύλλιο  ,δένδρα  που είχαμε  φυτέψει  εμείς   ως  μαθητές  την δεκαετία του  70  με τον δάσκαλό  μας   στο  δημοτικό σχολείο ,δίχως   να αιτιολογήσουν  την κοπή ,δίχως έως  τώρα   να λογοδοτήσει κάποιος.
Να   θυμούνται  κάποιοι   ότι  και  οι  έσχατοι έσονται    πρώτοι  φτάνει να μην  κοιμούνται  όταν οι άλλοι  γράφουν ιστορία.

Φιλικότατα   Κώστας  !

Σχόλιο  :  Κώστας  Χαμπαίος

Σάββατο, 31 Αυγούστου 2013

΄Οταν ο άνθρωπος παύει να είναι άνθρωπος.

Δημοτικό σχολείο Αμπελακίου στην Επαρχία Βάλτου του Νομού Αιτωλοακαρνανίας.
Αν δείτε τις δύο εικόνες θα καταλάβετε φίλοι μου γιά τι αλητεία μιλάμε,κάποιοι σιωπούν ,κάποιοι άλλοι όμως και του λόγου μου δεν θα το πράξω γιατί θεωρώ ότι η συνείδησή μου το επιτάσσει να τα πω και μάλιστα έξω από τα δόντια γιατί είμαι ένα από τα παιδιά της δεκαετίας εκείνης (1970) που φυτέψαμε τα δένδρα αυτά με την προτροπή του δασκάλου μας του κ.Κώστα Καραγιώργου(να είναι καλά όπου και αν βρίσκεται). Προτρέπω όλους εκεί που ακόμα τους απόμεινε λίγη ανθρωπιά,λίγη τσίπα ,να μην το αφήσουν έτσι και τάχιστα να δούμε αποτελέσματα ενεργειών και να στείλουν στην "σέντρα" όλους εκείνους τους ηλίθιους ,γιατί περί ηλιθίων πρόκειται.

Ο  τόπος   μας   δεν   χρειάζεται   σιωπηρούς , αδιάφορους  ,αλλά  ενεργούς πολίτες  που θα  έχουν  την  τόλμη  , το  φιλότιμο  να  πούνε  τα πράγματα   με  το όνομά  τους,χωρίς  να  κρύβονται πίσω από το  δάκτυλό  τους.

"Δρυός  πεσούσης  πας  ανήρ  ξυλεύεται  " ,μόνο   που εδώ  δεν  μιλάμε  γιά  βελανιδιές  αλλά  γιά πεύκο  ,ευκάλυπτο  κ.λ.π .

Σχόλιο : Κώστας  Χαμπαίος  , ένας  Αμπελακιώτης  εξοργισμένος .

Τετάρτη, 3 Ιουλίου 2013

Στου κουφού την πόρτα ,πάρ' την πόρτα και φύγε .

Γιά  τα    μαύρα  μας  τα χάλια  το  σχόλιό μου  σήμερα  :

Kατά  το ήμισυ  τα  δεινά  που περνάμε  είναι συμπεριφορές  Τραπεζών  που  ήθελαν  να  αυξήσουν τα  κέρδη   τους  πέραν του  δέοντος  και να  γίνουν  ημίθεοι.
Παραμύθιαζαν  ,έταξαν ,ξεγέλασαν  λοιπόν  αφελείς  και  μη  γιά  την μεγάλη  ζωή .
Πως  γίνεται  φίλε  μου  από την μία  ημέρα  στην άλλη  από το  γάϊδαρο  και το DATSUN  να  πας  με  B.M.W   με  MERCEDES  (Γερμανικές    αυτοβιομηχανίες) ή  με πανάκριβα  JIP?
Πως  γίνεται  μέσα  σε  λίγα  χρόνια  από   τα  χαγιάτια   και  από  τον  θερινό  ύπνο  με  σκέπαστρα  τις  φτέρες  να  πας  σε  σπίτια  που   χάνεσαι(ψάχνει  ο ένας  τον άλλον)?
Πως   γίνεται   από  τα  λεωφορεία  που αγκομαχούσαν  στον ανήφορο  να  περάσεις  σε  πολυτελέστατα  πούλμαν ,διώροφα   κ.λ.π?
Πως   γίνεται  να  κάνεις  τις  διακοπές  σου  στο   πατρικό  ή το  εξοχικό  του παππού  της  γιαγιάς,των γονιών σου   και  να  θέλεις  να  γνωρίσεις  όλη την Ευρώπη?Θεμιτό  είναι  βεβαίως  αν αυτά  γίνονται   με   τα  χρήματά  σου  και πάντα  δίχως  την  υπερβολή  ,τον  εγωϊσμό,το  ψώνισμα  γενικώς.
Εν  κατακλείδι  εκείνοι που ευθύνονταν περισσότερο  ,αντί  να  τους επαναφέρουν  στην  τάξη  να  τους αποδοκιμάσουν  ,συνεχίζουν  να τους  επιβραβεύουν,τοποθετώντας  σε  θέσεις   κλειδιά  ,σε  ότι αφορά  το  εσωτερικό γίγνεσθαι , ανθρώπους  δικούς  τους  του   σιναφιού   τους.

Και  μη  χειρότερα  λοιπόν  ,ο σοφός  λαός μας  το "Στου  κουφού  την πόρτα  όσο θέλεις  βρόντα"   δεν  το   έβγαλε  όλως  τυχαίως.

Θα  κλείσω  το σχόλιό  μου  με  το "Στου  κουφού  την πόρτα  πάρ'  την πόρτα  και φύγε ".


Πηγή   εικόνας  : (https://www.google.gr/search?gs_rn=19&gs_ri=psy-ab&tok=8S7mq4-CjGX8A9cBmPZOMg&pq=bmw&cp=4&gs_id=2b&xhr=t&q=mercedes&bav=on.2,or.r_cp.r_qf.&bvm=bv.48705608,d.ZWU&biw=1024&bih=653&um=1&ie=UTF-8&hl=el&tbm=isch&source=og&sa=N&tab=wi&ei=psvTUeODC4WAPfupgNAH#um=1&hl=el&tbm=isch&oq=%CE%A3%CE%A4%CE%9F%CE%A5+%CE%9A%CE%9F%CE%A5%CE%A6%CE%9F%CE%A5+%CE%A4%CE%97%CE%9D+%CE%A0%CE%9F%CE%A1%CE%A4%CE%91++&gs_l=img.12..0i24l2.1946.9864.0.13245.31.21.1.8.8.0.326.2464.8j10j2j1.21.0....0...1c.1.19.img.4oE7a2au7lI&bav=on.2,or.r_cp.r_qf.&bvm=bv.48705608,d.ZWU&fp=384e316578efe2bc&biw=1024&bih=653&q=%CE%A3%CE%A4%CE%9F%CE%A5%20%CE%9A%CE%9F%CE%A5%CE%A6%CE%9F%CE%A5%20%CE%A4%CE%97%CE%9D%20%CE%A0%CE%9F%CE%A1%CE%A4%CE%91&facrc=_&imgdii=_&imgrc=-AxDzeNquz3ilM%3A%3BjKWHi2WmgVru0M%3Bhttp%253A%252F%252Fdata.whicdn.com%252Fimages%252F53105719%252F166715_3850688125384_1517194612_n_thumb.jpg%3Bhttp%253A%252F%252Fweheartit.com%252Ftag%252Fgreek%252520funny%252520quotes%3B240%3B200)

Καλημέρα   σε  όλους  !!




Σάββατο, 23 Φεβρουαρίου 2013

Με ματιά στην ωμή πραγματικότητα .

Ας   ξυπνήσουμε  από τον λήθαργο και   την   χειμερία νάρκη ....

Αυτό  που  όλοι  θέλω  να πιστεύω  ότι  βλέπουν και  γιά το  οποίο δυστυχώς  ελάχιστοι  μιλούν .

Πως  γίνεται  μόνο  η Γερμανία   να  μην  έχει   επηρεαστεί  από  την  διεθνή οικονομική  κρίση ,ή
 γιά να  είμαι ακριβέστερος  να έχει επηρεαστεί   τόσο  λίγο.Αυτοί εκεί  είναι  μόνο  εργατικοί?
αυτοί  μόνο είναι  νοικοκύρηδες ? ,αυτοί  μόνο έχουν βαριά    βιομηχανία? αυτοί τέλος πάντων
 είναι οι "όμορφοι"  της υπόθεσης ?Αυτοί  δεν  είναι που πρωτοστάτησαν  ,με  μάλιστα  τόσο
 ισχυρό νόμισμα  όπως ήταν  το μάρκο ,στην  νομισματική  ένωση  (δεν γεννά απορίες  αλήθεια
γιατί  οι  ΄Αγγλοι με ισχυρότερο ακόμα  νόμισμα  δεν  επεδίωξαν  την είσοδό τους στη  νομισματική  ένωση ?) Η  Γερμανία  αυτό  που κατάφερε  τελικά   ,σε  τόσο  βαθιά  κρίση ,είναι   να  περισώσει  την οικονομία  της   με  πάρα  πολύ μικρούς δείκτες  ανεργίας  ,γιατί ένα   4%  είναι  ελάχιστο  μπροστά  στα  τριαντάρια  άλλων χωρών και ειδικά χωρών της  νότιας  Ευρώπης και αυτό  το  κατάφερε  θέλω  να  πιστεύω  σε  βάρος άλλων οικονομιών.Ως  ηγέτης  της  ενωμένης   Ευρώπης  ,γιατί κακά  τα ψέματα  τέτοια είναι η  Γερμανία, αυτό που  κατάφερε συνεπικουρούμενη   από τα  " δεξιά  της χέρια " ,όπως είναι  Γάλλοι , Αυστριακοί , Ολλανδοί  κ.λ.π   είναι να δημιουργήσουν
 μία  ένωση  κόλαφο  ,τριών και τεσσάρων  ταχυτήτων  με  λαούς  έχοντες  εργασία  και λαούς  εξαθλιωμένους.
΄Οταν   σε  ένα  δένδρο (Ενωμένη Ευρώπη) κόπτονται  οι  ρίζες (πτωχευμένος νότος  ειδικά) το δένδρο αυτό  είναι  θέμα  λίγου  χρόνου  να πέσει  και να γίνει  βορά  των ξυλοκόπων (δρυός πεσούσης  πας  ανήρ  ξυλεύεται ) και  ο   δασοφύλακας , που  εν προκειμένω είναι η Γερμανία,  έχει  κλείσει τα μάτια ,γιατί  έχει  δημιουργήσει  το  δικό  της  δασάκι  γιά  να  έχουν  οξυγόνο  μόνο  οι δικοί της, ρίχνοντας  στάχτη   στα μάτια  αφελών .
Αυτά  τα  λίγα   γιά  σήμερα   και μακάρι  να μην είναι  έτσι τα πράγματα ,αλλά  πολύ                      αμφιβάλω.

          
       

Παρασκευή, 22 Φεβρουαρίου 2013

" Μαρίκα Νίνου " η γυναίκα μύθος στο Ελληνικό τραγούδι

ΕΝΑΣ  ΜΥΘΟΣ  ΛΟΙΠΟΝ  ΣΤΟ  ΛΑΪΚΟ  ΤΡΑΓΟΥΔΙ  !!!!!
Και  λέω  λαϊκό   γιατί  δεν  θέλω  να  διαχωρίσω  το  ρεμπέτικο  με  το  λαϊκό  κάτι   βεβαίως  που  λένε  και πιστεύουν  πολλοί ,κάτι  που   έλεγε  και ο Βασίλης  Τσιτσάνης  ,μούσα  του οποίου  υπήρξε  η μεγάλη  Μαρίκα Νίνου.



ΜΑΡΙΚΑ  ΝΙΝΟΥ : Στην τόσο σύντομη πορεία της  ζωής  της  σφράγισε  με  την  φωνή  της   174   σπουδαία  τραγούδια  ,τα περισσότερα  βεβαίως του Βασίλη   Τσιτσάνη , εκείνου  που  δεν θα πάει στο  νοσοκομείο να την δεί ,που δεν παραστεί στην κηδεία  της, που τέσσερα  χρόνια μετά το θάνατό της  όμως    θα   γράψει  γιά  εκείνη το ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΕ  ΓΝΩΡΙΣΑ  "Κυριακή σε  γνώρισα,Κυριακή σε  χάνω  ,θέλω να είναι Κυριακή κι'αυτή που θα πεθάνω,  το  οποίο   θα ακουστεί  με την  φωνή της άλλης  μεγάλης της Καίτης Γκρέϋ .Οι ηχογραφήσεις της συνολικά είναι 174, όπου στις 119 τραγουδάει  σαν  πρώτη φωνή, ηχογράφησε 20 τραγούδια στη Liberty Αμερικής, 11 είναι από ζωντανή ηχογράφηση στου "Τζίμη του Χοντρού" το 1955 και 9 από συναυλία στον "Παρνασσό" το 1954 (ηχογρ. Γαλλικού συνεργείου), ενώ περίπου 60 είναι τα τραγούδια του Βασίλη  Τσιτσάνη που ερμήνευσε.





23   Φεβρουαρίου  του  1957  φεύγει  από  την  ζωή  ,σε ηλικία  μόλις  35  ετών,  η Μαρίκα  Νίνου (πραγματικό  της όνομα Ευαγγελία Νικολαΐδου,κατ'  άλλους  επώνυμο  Αταμιάν.) .Οι πηγές για την χρονολογία και τον τόπο γέννησής της αλληλοσυγκρούονται, άλλοι τη θέλουν
να γεννιέται το 1918 στην Πόλη και  άλλοι στον Καύκασο, όμως η ανιψιά της, η Γκιούλα Αταμιάν-Ανσεριάν, κόρη του αδελφού της, υποστηρίζει ότι η Μαρίκα Νίνου γεννήθηκε  εν πλω στα  1922  κατά   την Μικρασιατική καταστροφή  την  ώρα  που η Σμύρνη φλέγεται  παραδομένη στην  λύσσα  των στρατιωτών του  Κεμάλ  .Το κλάμα  της Μαρίκας  Νίνου  ακούγεται  για πρώτη  φορά   καταμεσής του Αιγαίου πελάγους στο
πλοίο Ευαγγελίστρια  ,το  οποίο μεταφέρει τη μάνα  της  με τα τρία της παιδιά  από την Σμύρνη στον Πειραιά. Γιά  δε το όνομα  Ευαγγελία θα
της  το χαρίσει ο θείος της, καπετάνιος, χάρη στο  όνομα  του  καραβιού. Το Μαρίκα  τώρα  είναι  προς τιμήν  της μεγάλης  Μαρίκας             Κοτοπούλη   για  δε  το Νίνου  είναι παράγωγο του  ονόματος του δεύτερου συζύγου  της Νίνο Νικολαϊδη.
Σε κάποια εμφάνισή της το 1948 στο Ναύσταθμο της Σαλαμίνας  θα  τη ακούσει   ο Πέτρος Κυριακός  ο οποίος  και την  γνωρίζει   στο Μανώλη Χιώτη, Ιούνιο   του  ίδιου χρόνου   η Μαρίκα  Νίνου  με  τον Μανώλη Χιώτη  ηχογραφούν  δύο  τραγούδια του Χιώτη  πού είναι και τα πρώτα  της.
Τον   μήνα Οκτώβριο του  ίδιου χρόνου  ο Στελλάκης Περπινιάδης την παίρνει  κοντά του για τραγουδίστρια (25  δραχμές  μεροκάματο) στο κέντρο «Φλόριντα» της Λεωφόρου Αλεξάνδρας, όπου της  μαθαίνει  τα μυστικά   του τραγουδιού. ΄Ομως   η συνεργασία   εκείνη που θα μείνει  περισσότερο ,ως  η παραγωγικότερη   και μακροβιότερη σαφώς   είναι αυτή    με τον Βασίλη Τσιτσάνη, υπήρξε  η μούσα  του Τσιτσάνη  που  τον ενέπνευσε όσο  άλλη καμία. Το 1949  στο κέντρο «Τζίμης ο Χοντρός» (90  δραχμές  μεροκάματο  η  Νίνου)η  συνεργασία τους  αρχικά  που υπήρξε καθοριστική στη ζωή ,στην  πορεία  και των δύο. Τα επόμενα χρόνια συνεργάστηκε στο πάλκο και στη δισκογραφία με πλήθος σημαντικών λαϊκών συνθετών, όπως ο Βασίλης  Τσιτσάνης  που  προείπα ,ο Μανώλης Χιώτης, ο Γιάννης Παπαϊωάννου, ο Γιώργος Μητσάκης, ο Απόστολος Καλδάρας,ο Κώστας  Καπλάνης  κ.α. Αρχές  της   10ετίας  του  50  η  Νίνου  θα μεταβεί  και στην Αμερική   όπου θα  τραγουδήσει   δίπλα  στον Κώστα  Καπλάνη  γιά δύο χρόνια ,είχε  ήδη αρρωστήσει  .Οι  πολύ φίλες  της τραγουδίστριες  στην Αμερική  Ρένα  Ντάλια  και Εύα  Στυλ  θα της συμπαρασταθούν  κατά  την  ασθένειά  της  ,όσο  κανένας  άλλος ,μέχρι έρανο στα  μαγαζιά κάνουν γιά   να καλύψουν  τα έξοδα νοσηλείας. Η  συνέχεια   γνωστή  δυστυχώς .

Δεν  θα  ήθελα  να πω περισσότερα  ,εξάλλου  υπάρχουν τόσα και τόσα  άρθρα  γιά  την   μεγάλη  Μαρίκα  Νίνου. Στην  μνήμη  της   λοιπόν η  μικρή αυτή εργασία  μου .
Κείμενο :Kώστας  Χαμπαίος 

Σαντορίνη -Τουρισμός-υποδομές

"ΣΑΝΤΟΡΙΝΗ " Η   ΝΥΦΗ  ΤΟΥ  ΑΙΓΑΙΟΥ ,ΤΟ   ΦΥΣΙΚΟ  ΣΤΟΛΙΔΙ  ΤΩΝ ΚΥΚΛΑΔΩΝ  .

΄Ενας   τόπος  ευλογημένος  από  την  φύση  και αδικημένος  από τους ανθρώπους  και δη  της κρατικής  μηχανής κυρίως.
Το  σχόλιό μου  αυτό   δεν έχει βεβαίως  σκοπό να  καταδείξει  τις  ομορφιές  του τόπου  αυτού ,που  ούτως ή άλλως είναι  γνωστές  παγκοσμίως  , αλλά  την  κρατική  απουσία  σε ότι αφοράς  τις υποδομές  του νησιού  την  στιγμή μάλιστα  που ο τουρισμός αποτελεί   εθνικό προϊόν πλέον  και  η  ενίσχυσή  του  από   τους  άμεσους  αλλά και βασικότερους   στόχους  γιά   την  ανάταξη  της Ελληνικής  οικονομίας  .



Σαντορίνη  ,τόπος  ιδιαίτερου  φυσικού  κάλους  ,από  τους γνωστότερους παγκόσμια  τουριστικούς  προορισμούς  με  υποδομές  δυστυχώς  που  μας  παραπέμπουν  σε  εποχές   ισχνών αγελάδων  και εξηγούμαι:

Σαν κάτοικος  του νησιού  τα τελευταία  τριάντα  (30)χρόνια  είμαι σε θέση να γνωρίζω  κάποια  πράγματα  γιά το νησί ,τις  ανάγκες  του  ,τις  ελλείψεις, παραλείψεις ,τις  υποδομές  του  και  πολλά ακόμα.
Την  τελευταία  τριακονταετία στο νησί  τα μόνα  σοβαρά  πράγματα  σε  θέματα  υποδομών  είναι  η  κατασκευή του  νεότερου αεροδρομίου (πριν  μιά  25ετία η κατασκευή  του  με  κάποιες  βελτιώσεις  συμπληρώσεις κατόπιν  ),πράγματα   επιβεβλημένα  βεβαίως, η  κατασκευή  του δημοτικού  κλειστού  γυμναστηρίου Σαντορίνης  στον Καρτεράδο που  έγινε  ύστερα  από αγώνες  των τοπικών παραγόντων και  κατοίκων βεβαίως  και  κάποια  λιμανάκια  των ψαράδων ,πάλι  με πρωτοβουλίες  τοπικών παραγόντων  και  κατοίκων.


 ΄Ενα  τμήμα του Κρατικού  αερολιμένα Σαντορίνης




Το   δημοτικό κλειστό γυμναστήριο  Σαντορίνης στον Καρτεράδο.




Το γραφικό ψαροχώρι της Βλυχάδας βρίσκεται στη νότια ακτή της Σαντορίνης και αποτελεί ιδανικό προορισμό για ήρεμες διακοπές. Αρκετά κοντά το χωριό βρίσκεται ο αρχαιολογικός χώρος του Ακρωτηρίου.
Πηγή  εικόνας :(http://www.ferries-greece.com/gr/greek_islands/cyclades/santorini_ferries/santorini_areas.asp)


Και   ας  πάμε  στις  σημαντικές  ελλείψεις   αρχής  γενομένης  από ένα  οργανωμένο  νοσοκομείο γενικής ιατρικής  το οποίο  βέβαια έχει ολοκληρωθεί  και  εξοπλιστεί, παραμένει  όμως  κλειστό  δίχως  να  στελεχώνεται  από  ιατρικό   και νοσηλευτικό προσωπικό  .


  Το  ολοκληρωμένο  νοσοκομείο της Σαντορίνης  και εξοπλισμένο,  πλην όμως  κλειστό  λόγω μη στελέχωσής του  με  ιατρικό  και  νοσηλευτικό προσωπικό.

To   λιμάνι   του Αθηνιού  με  τα  χίλια  μύρια  προβλήματα  και την επικινδυνότητα  σε ότι αφορά  την  πρόσβαση  από  και προς  οδικώς λόγω  κατολισθήσεων πολλές  φορές , της στενότητας  του  δρόμου, του μη  φωτισμού  αλλά  και των πολλών στροφών.



Το λιμάνι του Αθηνιού.


Τον  ΄Ορμο  Φηρών  με  το  ένα και μοναδικό   τελεφερίκ  το  οποίο  φυσικά δεν είναι δυνατόν να  καλύψει τις ανάγκες  ειδικά  την  υψηλή  τουριστική περίοδο  ,  με  το φαινόμενο πλήθος  επισκεπτών   να  αναμένει ώρες  στην ουρά  γιά  να  επιβιβαστεί  από  και  προς τον ΄Ορμο .




Τελεφερίκ  στα  πρανή  της καλντέρας  προς  τον  ΄Ορμο Φηρών.

΄Οταν   θέλουμε   λοιπόν  να  μιλήσουμε    γιά  κρατικό ενδιαφέρον  ,κρατική  μέριμνα  στον τόπο ετούτο  πρέπει να γίνουν πολλά  και άμεσα , με  πρώτο στόχο   την λειτουργία του νοσοκομείου,  την βελτίωση  του λιμανιού  ή  την κατασκευή   νέου, την κατασκευή  Μαρίνας  ,την  βελτίωση  του  οδικού   δικτύου,  την λύση  του προβλήματος   με την αποκομιδή  των σκουπιδιών  και  κατόπιν πάμε  στα  υπόλοιπα , όχι  άμεσα  αναγκαίων,  αλλά  που θα  βοηθούσαν πάρα  πολύ   την  προσέλευση  και άλλων  τουριστών, όπως  ένα  ποδηλατοδρόμιο,  ή ένα κλειστό κολυμβητήριο .
Το  έχουμε πεί   πολλές  φορές  πως  γιά να οικονομήσεις  πρέπει να  επενδύσεις στις  υποδομές  σου  και όχι  να  περιμένεις  να  οικονομήσεις  γιά να  επενδύσεις, γιατί έτσι  πηγαίνεις σαν τον Κάβουρα  στραβά  δηλαδή  ή  σαν την χελώνα  και δεν φτάνεις  πουθενά.  




Το  πανέμορφο Αμμούδι στην Οία .




΄Ομορφο  Ηλιοβασίλεμα  στην Σαντορίνη.



Η γραφικότατη Οία .


Γραφικό   σοκάκι

Πηγή   των τελευταίων  τριών(3)  εικόνων (http://dagfooyo.com/blog/?p=436)


Με   φόντο  το  ηφαίστειο.

Δεν είναι κρίμα  και άδικο λοιπόν ένας  τόσο  χαρισματικός  από την φύση  του τόπος  να είναι  αφημένος   στην   τύχη  του   και  στον αγώνα   μόνο κάποιων  ανθρώπων  γιά το καλύτερο?

Εργασία  - σχόλιο  : Kώστας  Χαμπαίος