Σαντορίνη το νησί με την αξεπέραστη ομορφιά.

ΛΙΓΑ  ΛΟΓΙΑ   ΓΙΑ  ΤΗΝ    ΣΑΝΤΟΡΙΝΗ

ΙΣΤΟΡΙΑ

Η Σαντορίνη ή Θήρα είναι ένα ιδιαίτερο νησί. Η ιστορία της – από την αρχαιότητα ως σήμερα – δεν έχει στιγματιστεί από πολέμους, κατακτητές, πειρατικές επιδρομές και λεηλασίες. Τη μοίρα της Σαντορίνης ανέκαθεν καθόριζε το ηφαίστειο. Αυτό που τη δημιούργησε, τη κατέστρεψε και την ανάστησε μέσα από τις στάχτες της.
Το νησί πρωτοκατοικήθηκε γύρω στο 3000 π.Χ. Τότε ονομαζόταν Καλλίστη ή Στρογγύλη. Ένα όνομα που το όφειλε στο σχήμα του. Το ηφαίστειο δεν είχε αρχίσει την καταστρεπτική του δράση, η οποία άλλαξε ακόμη και το σχήμα του νησιού! Σαν πρώτοι κάτοικοι αναφέρονται οι Φοίνικες οι οποίοι δημιούργησαν έναν εξαιρετικό πολιτισμό στο Ακρωτήρι. Οι ανασκαφές που έγιναν έφεραν στο φως ένα αρχαίο οικισμό, ο οποίος για αιώνες παρέμεινε θαμμένος κάτω από την τέφρα του ηφαιστείου. Από τα ευρήματα είναι εμφανές η μεγάλη επιρροή του Μινωικού πολιτισμού.

Γύρω στο 1450 π.Χ. μια ισχυρή ηφαιστειακή έκρηξη κατάστρεψε ολοσχερώς το νησί. Ένα μεγάλο τμήμα του νησιού καταποντίζεται στα βάθη του Αιγαίου. Η Στρογγυλή τώρα πια αποκτά σχήμα μισοφέγγαρου (το σημερινό σχήμα του νησιού), ενώ από τις ισχυρές εκρήξεις δημιουργήθηκαν άλλα δύο νησάκια. Η Θηρασιά και η Παλιά Καμένη.

Το παλιρροιακό κύμα έφτασε μέχρι την Κρήτη και προκάλεσε μεγάλες καταστροφές. Μάλιστα πολλοί ιστορικοί συνδέουν τη καταστροφή του μινωικού πολιτισμού με την έκρηξη του Ηφαιστείου της Σαντορίνης.

Μετά από αυτή την ολοκληρωτική καταστροφή πέρασαν 2 με 3 αιώνες ώσπου να κατοικηθεί ξανά το νησί. Συγκεκριμένα, σύμφωνα με τις ιστορικές πηγές γύρω στο 1300 π.Χ. άρχισε να ανθίζει στο νησί ένας νέος πολιτισμός.
Στο τέλος του 12ου αιώνα π.Χ. έφτασαν στο νησί οι Δωριείς από τη Λακεδαίμονα, οι οποίοι είχαν βασιλιά το Θήρα. Έτσι το νησί μετονομάστηκε σε Θήρα. Τότε ιδρύθηκαν νέες πόλεις, κτίστηκε λιμάνι και το νησί γνώρισε και πάλι εποχές δόξας. Το 825 π.Χ. εισάγεται στη Θήρα το Φοινικικό αλφάβητο. Τα ερείπια της Αρχαίας Θήρας και τα ευρήματα που εκτίθενται στο αρχαιολογικό μουσείο παρέχουν σημαντικές πληροφορίες για τον πολιτισμό αυτό.

Στα χρόνια του Βυζαντίου και συγκεκριμένα τον 3ο αιώνα η Θήρα γίνεται έδρα του επισκόπου Διόσκουρου και εκχριστιανίζεται.

Ο Αυτοκράτορας Αλέξιος Α’ Κομνηνός έκτισε την εκκλησία της Παναγίας στο χωριό Επισκοπής Γωνιάς, το οποίο είναι το σημαντικότερο Βυζαντινό μνημείο του νησιού. Επίσης, στο Πύργο λειτουργεί βυζαντινό μουσείο, στο οποίο εκτίθενται αξιόλογες Βυζαντινές εικόνες από τις εκκλησίες της περιοχής.



Το 1204 οι Φράγκοι καταλαμβάνουν τη Θήρα. Μια νέα περίοδος αρχίζει. Οι διαμάχες ανάμεσα στους δούκες της Νάξου με της Σαντορίνης, οι εισβολές των Τούρκων και οι προσπάθειες των κατοίκων για απελευθέρωση έχουν ολέθριες συνέπειες για το νησί.

Τη περίοδο αυτή η Θήρα μετονομάστηκε σε Σαντορίνη. Το όνομα αυτό το πήρε από την εκκλησία της Αγίας Ειρήνης (Santa Irini) που βρισκόταν σύμφωνα με μια εκδοχή στην Περίσσα και με μια άλλη στη Θηρασία.

Στα μέσα του 15ου αιώνα ένας ισχυρός σεισμός γίνεται αιτία να δημιουργηθεί ένα ακόμη μικρό νησάκι, μέσα στην αγκαλιά του μισοφέγγαρου, η Νέα Καμένη.
Το 1579 η Σαντορίνη προσαρτήθηκε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Τότε το νησί γνώριζε ήδη μια περίοδο παρακμής, αφού οι αιώνες διαμάχης είχαν ξεκληρίσει τον πληθυσμό του και εμπόδιζαν την κοινωνικοπολιτική του εξέλιξη.

Την περίοδο της Τουρκοκρατίας το νησί είχε κάποια προνόμια. Έτσι οι κάτοικοι άρχισαν να ασχολούνται με το εμπόριο και την ναυτιλία και έφτιαξαν το δικό τους στόλο. Η συμβολή της Σαντορίνης στην Ελληνική επανάσταση υπήρξε σημαντική. Το 1821 ήταν η τρίτη ναυτική δύναμη στον Ελλαδικό χώρο, μετά την Ύδρα και τις Σπέτσες. Το 1830 η Σαντορίνη, μαζί με όλα τα νησιά των Κυκλάδων, προσαρτήθηκε στο ελεύθερο Ελληνικό κράτος.

Το 1956 ένας ισχυρός σεισμός θύμισε στη Σαντορίνη ότι δεν μπορεί να ξεφύγει από τη μοίρα της. Οι καταστροφές ήταν τεράστιες. Οι Σαντορινιοί όμως συνηθισμένοι να μονομαχούν με τα στοιχεία της φύσης, ξανάκτισαν τα χωριά τους, μένοντας πιστοί στη κυκλαδίτικη αρχιτεκτονική και ανέδειξαν τις ιδιαιτερότητες του νησιού τους, οι οποίες το κατατάσσουν σ’ ένα από τους δημοφιλέστερους προορισμούς για διακοπές.

ΤΟ   ΠΑΡΑΠΑΝΩ  ΑΡΘΡΟ  ΒΡΗΚΑ  ΣΤΟΝ ΙΣΤΙΟΧΩΡΟ:

http://www.holiday.gr/gr/page.php?page_id=12

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ

.                         " Η   ΓΛΩΣΣΑ  ΠΟΥ ΑΓΑΠΗΣΑ  ΚΑΙ  ΑΓΑΠΩ "
Πριν προχωρήσω στο κυρίως θέμα σχετικά με την Ελληνικά γλώσσα , δεν σημαίνει ότι επειδή η Ελληνική     γλώσσα έχει 5.000.000 περίπου λέξεις θα πρέπει μόνο να μιλάμε, αλλά περισσότερο θα πρέπει να ακούμε.
Πολλοί φίλοι μας ΄Ελληνες ομογενείς που βλέπουν πιο ρεαλιστικά κάποια πράγματα λένε:
Oi ΄Ελληνες δεν χρειάζονται τους όποιους χαρακτηρισμούς γιά να απαξιωθούν.Τα καταφέρνουν καλά και   μόνοι τους.

ΘΕΜΑ: Ελληνική γλώσσα . Η πλουσιότερη στον κόσμο με 5.000.000 λέξεις.

Το Κέντρο Μακεδονικών Σπουδών στο πλαίσιο των εορτασμών των Τριών Ιεραρχών διοργάνωσε πριν από λίγες ημέρες διάλεξη με θέμα τη σημασία της ελληνικής γλώσσας και του αλφαβήτου για τη διατήρηση της πολιτισμικής κληρονομιάς. Οι κίνδυνοι, που εγκυμονούν από την Ευρωπαϊκή Ενωση, καθώς πολλοί ακαδημαϊκοί παρατηρούν πως η ελληνική γλώσσα αλλοιώνεται σημαντικά μέσα από διάφορες διαδικασίες, όπως η χρησιμοποίηση λατινικών χαρακτήρων στις ηλεκτρονικές αλληλογραφίες, η κατάργηση των τόνων, η περίπτωση κατάργησης των φωνηέντων και η γενικότερη χρήση του "ι" για την απλούστευση της γραφής, ήταν το κύριο σημείο αναφοράς στη διάλεξη.
Σύμφωνα με την ομογενειακή εφημερίδα "Πρωινή" της Νέας Υόρκης στην ομιλία της η κ.Βάγια Καραντινίδη, κλινική ψυχολόγος, παιδοψυχολόγος και διεθνής επιστήμων της αρχαίας ελληνικής φιλοσοφίας, έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου λέγοντας χαρακτηριστικά πως «αν ο Eλληνας θέλει να αναδείξει ξανά τις φυλετικές του αρετές, πρέπει να μάθει το παρελθόν του και τη δική του προϊστορία. Ο λαός της έρευνας και του στοχασμού έχει υποχρέωση να γνωρίσει και να περισώσει τον πολιτισμικό γίγαντα των προγόνων του και πάνω απ` όλα τη γλώσσα του». Η ομιλήτρια παρουσίασε ιδέες και ερευνητικά στοιχεία σχετικά με τη σημασία της ελληνικής γλώσσας και κάνοντας αναλυτική αναφορά στη δημιουργία του αλφάβητου και τη συγκεκριμένη σημασία του κάθε συμβόλου/γράμματος, τονίζοντας ότι είναι η πλουσιότερη του κόσμου με 5.000.000 λέξεις και 70.000.000 λεξικούς τύπους, όπως καταγράφτηκε στο βιβλίο Guinness το 1990, ενώ η αγγλική έχει μόνο 490.000 λέξεις. Τόνισε δε πως όταν αγνοείται η σχέση της αλφαβήτου μέσα στη γλώσσα, χάνεται το πραγματικό νόημα και η βασική ενέργεια τις λέξης, εφόσον τα γράμματα συμβολίζουν συγκεκριμένες ιδιότητες. «Η ελληνική γλώσσα είναι η τροφός και η βάση όλων των ευρωπαϊκών γλωσσών με λέξεις που κατέχουν απερίγραπτο οπτικό-ηχητικό εννοιολογικό κάλος. Η γλώσσα ενός λαού εκφράζει την επικοινωνία του και τη διαλογική του. Είναι αδιανόητο μία γλώσσα, που ομιλείται πάνω από 5.000 χρόνια, να ξεχνιέται, να παραγκωνίζεται και να υφίσταται πόλεμο» τόνισε μεταξύ άλλων η κ. Καραντινίδη. Στο πλαίσιο της προσπάθειας να επουλωθεί το καίριο πλήγμα κατά του ελληνικού πολιτισμού που εκφράζεται με γραπτά κείμενα, το Κέντρο Μακεδονικών Σπουδών θα διευρύνεις τις προσπάθειες του με μια σειρά διαλέξεων σε πανεπιστημιακά κέντρα της Νέας Υόρκης, με σκοπό την ενημέρωση αυτών που διδάσκουν μαθήματα συνυφασμένα με τον ελληνικό πολιτισμό, ελπίζοντας να περιορίσουν την παραπληροφόρηση και την ημιμάθεια.
Το παραπάνω κείμενο  κάτω  ακριβώς  απο  το θέμα  βρήκα στον ιστιόχωρο :
http://www.elnews.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=977&catid=34&Itemid=53

ΠΑΣΙΓΝΩΣΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΜΕ ΡΙΖΕΣ ΙΝΔΙΚΕΣ

Η  ΠΑΝΕΜΟΡΦΗ   ΙΝΔΗ   ΗΘΟΠΟΙΟΣ  Η   ΜΠΑΝΤΟΥΜΠΑΛΑ 

Eίναι κάποια πράγματα,γύρω απο το Ελληνικό τραγούδι, που ίσως αρκετοί να μην


γνωρίζουν :

Πολλά Ινδικά τραγούδια τις 10ετίες 50 και 60 έγιναν στην χώρα μας πολύ μεγάλες

επιτυχίες , τεράστιες θα έλεγα , αφού " πολιτογραφήθηκαν" Ελληνικά,αποκτώντας ξαφνικά

΄Ελληνες μουσικούς "ως θετούς γονείς ".Συνήθως δεν αναφέρονταν η Ινδική τους

καταγωγή και προβάλλονταν ως συνθέσεις δικών μας μουσικών.

Κάποια απο τα τα τραγούδια που προανέφερα είναι : "΄Oσο αξίζεις εσύ ", " Μπαντουμπάλα",

"Aυτή η νύχτα μένει ","Μου λένε να μην κλαίω ","Λίγο -λίγο θα με συνηθίσεις","Γύρισε κοντά μου".

Η Μαντουμπάλα μάλιστα είναι Ινδή ηθοποιός απο τις πιό διάσημες.

Τα παραπάνω δεν μειώνουν καθόλου φυσικά την αξία των τραγουδιών αυτών αφού

τραγουδήθηκαν και τραγουδιούνται απο τους ΄Ελληνες , γίναμε ένα με αυτά ,ειδικά σε

ώρες διασκέδασής μας και το σημαντικότερο τα ερμήνευσαν μεγάλοι λαικοί βάρδοι.

ΑΜΦΙΛΟΧΙΚΟ ΑΡΓΟΣ

ΤΟ  ΑΜΦΙΛΟΧΙΚΟ   ΑΡΓΟΣ ΑΝΗΚΕΙ  ΣΤΑ  ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΑ ΟΡΙΑ  ΤΟΥ  ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ
ΔΙΑΜΕΡΙΣΜΑΤΟΣ  ΑΜΠΕΛΑΚΙΟΥ  ΑΜΦΙΛΟΧΙΑΣ  ΚΑΙ  ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΗΝ  ΘΕΣΗ  ΚΑΙΝΟΥΡΙΟ  ΤΟΥ  ΕΝ  ΛΟΓΩ  ΔΙΑΜΕΡΙΣΜΑΤΟΣ
Πρωτεύουσα του αρχαίου κράτους της Αμφιλοχίας ήταν το Αμφιλοχικό Άργος και βρισκόταν πάνω από το Ν.Α. τμήμα του μυχού του Αμβρακικού κόλπου στις όχθες του ποταμού Ινάχου. Κατά την μυθική παράδοση ήταν αποικία του Πελοποννησιακού Άργους, που ιδρύθηκε μετά την άλωση του Ιλίου από φυγάδες Αργείους υπο τον Αμφίλοχο, γιο του Αμφιαράου, ο οποίος έδωσε το όνομα της ιδιαίτερης πατρίδας του στην πόλη (Θουκυδ. Β΄ 68. Παυς. Β΄ 18,5 *. Απολλόδ. Γ΄ 7,7. Σέφ. Βυζ. Εν.λ. «Αμφιλοχίοι») ή από τον αδερφό του Αμφιλόχου Αλκμαίωνα («Έφορος» Στράβ. Ζ΄ 325κ. εξ.). Πιθανώς όμως επειδή η πεδιάδα ήταν από αρχαιοτάτων χρόνων παραθαλάσσια να καλείται Άργος και να κατοικήθηκε για πρώτη φορά από κατοίκους της γειτονικής Αμβρακίας, αποικίας των Κορινθίων. Αυτό συμπεραίνεται και από την μαρτυρία του Θουκυδίδη σύμφωνα με την οποία, πολλές γενιές μετά την ίδρυση του Αμφιλοχικού Άργους εγκαταστάθηκαν εκεί και αναμίχτηκαν με τους κατοίκους του, Αμβρακιώτες, που προσκλήθηκαν απ’ τους Αμφιλόχους σαν «συγκάτοικοι» για την αντιμετώπιση προφανώς εχθρικού κινδύνου κατά του κράτους. Οι νέοι άποικοι όμως νωρίς έδιωξαν τους Αργείους, τους παλαιούς κατοίκους της πόλης οι οποίοι έθεσαν τους εαυτούς τους κάτω από την προστασία των Ακαρνάνων και ζήτησαν την βοήθεια των Αθηναίων. Οι τελευταίοι έστειλαν ναυτικές δυνάμεις υπό τον Φορμίωνα που κατέκτησε το Άργος και πούλησε τους Αμβρακιώτες κατοίκους σαν δούλους. Στην περιοχή εγκαταστάθηκαν Αμφίλοχοι και Ακαρνάνες με αρκετά στενές σχέσεις μεταξύ τους. Πιθανόν τότε να ορίστηκε να συνέρχονται σε κοινό δικαστήριο που έδρευε στις Όλπες(αρχαία πόλη κοντά στον σημερινό οικισμό Μπούκα, θέση Αγριλοβούνι) για την επίλυση των διαφορών τους (πρβλ. Θουκυδ. Γ. 105, 1).



Το καλοκαίρι του 430 π.Χ. οι Αβρακιώτες βοηθούμενοι από Χάονες και άλλους Βάρβαρους, εισέβαλαν στην Αμφιλοχία και έγιναν κύριοι της υπαίθρου φτάνοντας μέχρι το Άργος. Δεν μπόρεσαν όμως να καταλάβουν την πόλη και επέστρεψαν στην πατρίδα τους. (Θουκυδ. Β’ 68,9)

ο ίδιο επαναλήφθηκε λίγα χρόνια αργότερα το 426 π.Χ. οπου οι Αμβρακιώτες εκστράτευσαν εναντίον του Άργους και κατέλαβαν τις οχυρωμένες Όλπες των οποίων οι δυνάμεις ενισχύθηκαν από τον στρατηγό των Λακεδαιμονίων Ευρύλοχο. Τους Ακαρνάνες και Αμφιλόχους έσωσε τότε η επέμβαση του Αθηναίου στρατηγού Δημοσθένη στον οποίο ανατέθηκε και η αρχηγία του στρατού. Ο τελευταίος νίκησε πρώτα τους ενωμένους αντιπάλους στις Όλπες - όπου σκοτώθηκε ο Ευρύλοχος - και ακολούθως τους Αμβρακιώτες στο στενό τις Ιδομένης. Κατά τον Θυκυδίδη, που περιγράφει τα γεγονότα, θα επιτυγχάνονταν από τον Δημοσθένη και αυτή η άλωση της Αμβρακίας όμως οι Ακαρνάνες και οι Αμφίλοχοι φοβούμενοι τυχόν εγκατάσταση σε αυτήν των ισχυρών Αθηνάιων, υπόγραψαν συμφωνία, μετά τη λήξη των εχθροπραξιών, με τους Αμβρακιώτες τους οποίους και θεωρούσαν λιγότερο επικίνδυνους γείτονες (πρβλ. Θουκυδ. Γ’ 114, 3).


Οι γνώσεις για την ιστορία του Αμφιλοχικού Άργους και της Αμφιλοχίας κατά τους δύο επόμενους αιώνες (4ο και 3ο π.Χ.) είναι λίγες. Γύρω στο 390 π.Χ. αναφέρεται συμμαχία Ακαρνάνων, Αιτωλών και Αργείων (Αμφιλόχων) με την Σπάρτη (πρβλ. Ξενοφ. Αγης. Β’ 20).


Ακολούθως φαίνεται πως ο εκ των διαδόχων του Μ. Αλεξάνδρου, Βασιλιάς της Μακεδονίας Κάσσανδρος, υπόταξε τους Αμφιλόχους και τους Αμβρακιώτες, ενώ μερικά χρόνια αργότερα ο γιος του Κάσσανδρου, Αλέξανδρος, επειδή ήρθε σε σύγκρουση με τον αδερφό του Αντίπατρο, ζήτησε την βοήθεια του Βασιλιά της Ηπείρου Πύρρου ο οποίος πήρε σαν «μισθό» τις Στυμφαία και Παραναία της Μακεδονίας και «των επικτήτων εθνών Αμβρακίαν, Ακαρνανίαν, Αμφιλοχίαν» (Πλουτ. Πύρρ. 6). Τους τελευταίους χρόνους του 3ου π.Χ. αιώνα οι Αργείοι μαζί με τους Αμφιλόχους ανήκουν στην Αιτωλική Συμμαχία.



Γύρω στο 190 π.Χ. η Αμφιλοχία καταλαμβάνεται από τον Φίλλιπο τον Γ΄ αλλά παρέμεινε Μακεδονική για ελάχιστο διάστημα, καθότι τον επόμενο χρόνο (189 π.Χ) απελευθερώνεται από τον στρατηγό των Αιτωλών Νίκανδρο και επανασυνδέεται με την Αιτωλική Συμμαχία (Πολύβ. ΚΑ΄ 25, 3 Λίβ. ΧΧΧΧΙΙΙ 3,3 Κ. εξ.)



Συγχρόνως μνημονεύεται λεηλασία της χώρας από τον Περσέα, ενώ την ίδια χρονιά (189 π.Χ) ο Ρωμαίος ύπατος, Φούλβιος Νοβιλιώρ, μετά την κατάληψη της Αμβρακίας έφτασε μέχρι το Αμφιλοχικό Άργος και στρατοπέδευσε κοντά σ’ αυτό, τελικά όμως άφησε την πόλη και την υπόλοιπη χώρα στους Αιτωλούς - οι οποίοι στο μεταξύ είχαν αποδεχτεί τους όρους ειρήνης των Ρωμαίων - και επέστρεψε στην Αμβρακία. Οι Αργείοι και άλλοι Αμφίλοχοι παρέμειναν στην Αιτωλική μέχρι το 167 π.Χ. οπότε και αποσκίρτησαν, αφού πιθανώς συγκρότησαν δική τους αυτόνομη πολιτική κοινότητα (πρβλ. Διόδ. ΧΧΧΙ 8,6 εκδ. Dind.). Με την ίδρυση της Νικόπολης από τον Οκταβιανό Αύγουστο - σε ανάμνηση της νίκης τους το 31 π.Χ. στο Άκτιο - το Αμφιλοχικό Άργος παρακμάζει και ερημώνεται, επειδή οι κάτοικοι του καθώς και άλλων περιοχών της Β.Δ. Ελλάδας μετοίκησαν στη νέα πόλη. (Παλαί. Ανθολ. Ζ΄ 553). Παρ’ όλα αυτά η πρωτεύουσα των Αμφιλόχων Άργος, μνημονεύεται και από μερικούς μεταγενέστερους συγγραφείς (Πλιν. Nat. Hist IX, 5΄ Πτολεμ. Γεωργ. Γ΄ 14, 6).



Η θέση του Αμφιλοχικού Άργους πρέπει να αναζητηθεί κοντά στη μοναδική πεδιάδα της Αμφιλοχίας, στη θέση Καινούργιο (του Δημοτικού Διαμερίσματος Αμπελακίου) όπου σώζονται ερείπια αρχαίας πόλης. Η άποψη αυτή συμφωνεί και με την πληροφορία του Πολύβιου, κατά την οποία το Άργος απείχε απ’ την αρχαία Αμβρακία 180 στάδια, δηλαδή όση ακριβώς είναι η απόσταση αυτή απ’ τη θέση των ερειπίων στο Καινούργιο. Δημιουργεί όμως αντιρρήσεις το γεγονός ότι τα ερείπια αυτά βρίσκονται σε απόσταση 2 χλμ. από τη θάλασσα, ενώ από τον Θουκυδίδη (Γ’ 105, 1) η πόλη αναφέρεται σαν επιθαλάσσια. Ίσως όμως αυτό να σημαίνει πως το Αμφιλοχικό Άργος ήταν στην περιοχή της θάλασσας και πιθανώς η χωρίζουσα την πόλη από την παραλία μικρή προσχωσιγενής πεδιάδα να αποτελούσε όρμο αυτής (βλ. L. Henzey “Le mont Olympe et l’ Acarnanie” 6.287 Κ. εξ.). Πιθανόν στους χρόνους του Πελοποννησιακού πολέμου το Αμφιλοχικό Άργος ήταν πλησιέστερα προς τη θάλασσα απ’ ότι αργότερα - κατά την Ελληνιστική εποχή - όταν το εγκατέλειψαν οι κάτοικοι του.



Το Αμφιλοχικό Άργος προστατευόταν από ισχυρά τείχη ενισχυμένα με πύργους, ερείπια τους σώζονται σε πολλά σημεία, όπως στο λόφο της Λίμπας, όπου ο Leake τοποθετεί την Ακρόπολη της πόλης. Είναι όπως και του Στράτου, μόνο ψευδοϊσοδομικά και δεν παρουσιάζουν πουθενά, ούτε στη βάση, λείψανα πολυγωνικού τρόπου. Φαίνεται πως δεν ανήκουν σε πολύ παλιά εποχή, οπωσδήποτε όμως είναι προϋφιστάμενα του Ε’ π.Χ. αιώνα.



Οι κατά καιρούς ερευνήσαντες την περιοχή αναφέρουν θεμέλια οικοδομημάτων, κατάλοιπα περιβόλου ναού πιθανώς, καθώς και θεάτρου, από την αρχαία πόλη προέρχονται, επίσης, πολλά αρχιτεκτονικά μέλη (όπως σπόνδυλοι δωρικών κιόνων και κομμάτια πεσσών) τα οποία βρίσκουμε και στο Ηρώο της Καλυδώνας και στην Απολλωνία της Ηπείρου. Κατά μήκος των δρόμων της πόλης αποκαλύφθηκαν πολυάριθμοι τάφοι απλής κατασκευής αλλά επιμελημένοι.



Συνάμα σώζονται αρκετά νομίσματα από το Αμφιλοχικό Άργος, τα παλαιότερα χρονολογούνται γύρω στον 4ο π.Χ. αιώνα και είναι στατήρες Κορινθιακού τύπου, των μεταξύ 360 και 250 π.Χ. χρόνων, με παράσταση Πηγάσου και τις επιγραφές Α, ΑΡ, ΑΡΓΕΩΝ, ΑΡΓΕΙΩΝ, αργότερα δε ΑΜΦΙ, ΑΜΦΙΛΟΧΩΝ. Συχνά πάνω στα νομίσματα απαντώνται παραστάσεις πολεμικών εμβλημάτων (αιχμή λόγχης, ακόντιο, μεσάγκυλο, κ.α.). Έχουν βρεθεί επίσης χάλκινα δύο τύπων, όπου στο πρώτο εικονίζεται στην μπροστινή όψη κεφάλι νέου (ίσως ο Ερμής) με κοντά μαλλιά και στην πίσω σκύλο, ενώ στο δεύτερο κεφάλι Αθηνάς και κουκουβάγια.

ΠΑΡΑΔΟΣΕΙΣ- ΗΘΗ ΚΑΙ ΕΘΙΜΑ

ΒΕΓΓΕΡΑ

:Η βεγγέρα δεν ήταν τίποτα άλλο απο ένα έθμο , μιά κοινωνική εκδήλωση θα έλεγα,


όπου συνδέονταν περισσότερο οι άνθρωποι μεταξύ τους,ανέπτυσαν δηλαδή την κοινωνικότητά

τους.Το κυριότερο όμως στοιχείο που χαρακτήριζε τις ευχάριστες αυτές οικογενειακές

συγκεντρώσεις ήταν η συνύπαρξη και των τριών γενεών που χαίρονταν στο μεγάλο ζεστό και ευχάριστο οικογενειακό περιβάλλον.

Σε όλα τα σπίτια που διοργανώνονταν οι βεγγέρες υπήρχαν πάντα τα απαραίτητα

κεραστικά (λουκάνικα,πίττες διάφορες(γλυκές αλμυρές κ.λ.π),ξηροί καρποί,γλυκίσματα,

μπακλαβάδες,χαλβάς, ραβανί , κ.λ.π, κρασί, τσίπουρο, ρακί ,ανάλογα την κάθε περιοχή.

Ξεκινούσαν λοιπόν όλοι μαζί απο το σπίτι τους , γονείς παιδιά,γιαγιάδες,παππούδες και

με το λυχνάρι αναμμένο για να φωτίζει τον δρόμο έφταναν στο φιλικό ή το συγγενικό

σπίτι.Το αντάμωμα αυτό μπορούσε να είναι προκαθορισμένο , αλλά αρκετές φορές

και όχι .Τα παιδιά έπαιζαν μεταξύ τους στην αυλή του σπιτιού και οι μεγάλοι συζητούσαν

γιά διάφορα θέματα της καθημερινότητάς τους.Η νοικοκυρά πρόσφερε τα κεράσματα

που προανέφερα.Πολλές φορές αν τα παιδιά κουράζονταν απο το παιγνίδι, το λόγο

είχαν η γιαγιά και ο παππούς γιά κάποιο παραμύθι.

"Ο ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟΣ ΧΟΡΟΣ " ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙ' ΑΥΤΟΝ

Οι Ζεϊμπέκηδες ήταν ΄΄Ελληνες απο την Θράκη που μετανάστευσαν στην Προύσα και το

Αϊδίνι.Ο Ζεϊμπέκικος αρχικά,ήταν καθαρά αντρικός χορός αργός και βαρύς, αποκαλούμενος

και μοναχικός θρήνος. Δεν έχει βήματα,χορός με εσωτερική ένταση και νόημα που ο χορευτής

οφείλει να το γνωρίζει και να το σέβεται.Χορός αντρίκιος , λοιπόν , χορός μοναχικός,

χορός πόνου και καημού,χορός " μάγκικος".Ο ' Μάγκας" είναι άντρας σεμνός, καλοντυμένος

και μοναχικός.Δεν είναι επιδεικτικό κουτσαβάκι και αλανιάρης.<<μάγκας: ΄Εξυπνος και με

συμπεριφορά που ταιριάζει σε άντρα >>.Το ζεϊμπέκικο δεν σε κάνει μάγκα χορεύοντάς

το πρέπει να είσαι γιά να το χορέψεις.Τα παλαμάκια που κτυπάνε οι άλλοι (φίλοι κ.λ.π)

καλύτερα να λείπουν.Ο πόνος του άλλου δεν αποθεώνεται.Το σωστότερο είναι να περιμένουν

τον χορευτή γιά να τον κεράσουν.Να πιούνε παρέα γιά να γιάνει ο καημός του που τον

έκανε να χορέψει.Είπαμε πως είναι μοναχικός χορός.Πολλές φορές παρατηρούμε

"ψευτόμαγκες " στις πίστες να χορεύουν ομαδικά ζειμπέκικο λες και πατάνε σταφύλια.

Το ζεϊμπέκικο δεν είναι γυναικείος χορός .Απαγορεύονταν αυστηρώς σε γυναίκα να

εκδηλώσει καημούς ενώπιον τρίτων , είναι προσβολή γι' αυτόν που την συνοδεύει.

Μιά γυναίκα δεν είναι " μάγκας " είναι θηλυκό.Του κανόνα αυτού εξαιρούνται οι

γυναίκες μεγάλης ηλικίας που μπορεί να έχουν προσωπικά βάσανα,χηρεία ή πένθος

γιά παιδιά κ.λ.π.

Κλείνοντας το σχόλιό μου γιά τον ζεϊμπέκικο χορό να πώ πως αυτά που προανέφερα

έθεταν τα όρια της εποχής και δεν θεοποιείται κανένας ,ούτε και αποκλείεται κανένας.

Στον πόνο και τον προβληματισμό δικαίωμα έχουν όλοι αρκεί να γίνεται χωρίς

υπερβολές.΄Εχουμε δεί γυναίκες να χορέυουν αντρίκια και άντρες να χορεύουν

γυναικεία.

Προσωπικά θα προτιμούσα να μείνει και ένας χορός καθαρά αντρικός και αυτός

γιατί να μην είναι ο ζεϊμπέκικος!!

Ο "ΕΘΕΛΟΝΤΙΣΜΟΣ" ΤΟ ΕΤΟΣ 2011 ΟΡΙΣΤΗΚΕ ΩΣ ΕΤΟΣ ΕΘΕΛΟΝΤΙΣΜΟΥ.

" Ο ΕΘΕΛΟΝΤΙΣΜΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΑ , ΑΛΛΑ ΜΙΑ ΕΜΠΡΑΚΤΗ ΕΚΦΡΑΣΗ ΤΗΣ


ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ"



ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΘΕΛΟΝΤΙΣΜΟ ΤΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΑΥΤΟ ΚΟΜΜΑΤΙ ΠΡΟΣΦΟΡΑΣ

ΣΤΗ ΦΥΣΗ, ΣΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ, ΣΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ:

Ο ΕΘΕΛΟΝΤΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΔΙΑΔΕΔΟΜΕΝΟΣ ΟΠΩΣ

ΣΤΙΣ ΥΠΟΛΟΙΠΕΣ ΑΝΑΠΤΥΓΜΕΝΕΣ ΧΩΡΕΣ ΜΕ ΕΞΑΙΡΕΣΗ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΔΟ ΤΩΝ

ΟΛΥΜΠΙΑΚΩΝ ΑΓΩΝΩΝ ΠΟΥ ΘΕΩΡΗΘΗΚΕ ΕΘΝΙΚΗ ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΓΟΗΤΡΟΥ.
Σε γενικές γραμμές, ο όρος εθελοντισμός αναφέρεται στην ηθελημένη παροχή υπηρεσιών για κάποιο κοινοφελή σκοπό.

Μορφές εθελοντισμού

Συχνά θεωρείται πως ο εθελοντισμός δεν έχει υλικά ανταλλάγματα, όμως μάλλον δεν υπάρχει απόλυτη συμφωνία πάνω στο ζήτημα αυτό: αρκετοί εκτιμούν πως, για λόγους που εξυπηρετούν τη βιωσιμότητά της, η εθελοντική εργασία θα πρέπει να αμοίβεται. Αρκετές φορές η αμοιβή πραγματοποιείται με έμμεσο τρόπο, παρέχοντας για παράδειγμα στον εθελοντή δωρεάν διαμονή, διατροφή ή άλλες διευκολύνσεις. Η έννοια 'εθελοντισμός' είναι αρκετά ευρεία, καθώς συμπεριλαμβάνει μέχρι και την εθελοντική αιμοδοσία ή τη μετά θάνατο προσφορά μελών του ανθρώπινου σώματος για επιστημονικούς σκοπούς.

Αρκετοί διαχωρίζουν τον εθελοντισμό σε επίσημο και ανεπίσημο. Ο επίσημος εθελοντισμός αφορά την προσφορά, για παράδειγμα, προς μία μη κυβερνητική οργάνωση ή ένα ίδρυμα. Ο ανεπίσημος εθελοντισμός αφορά την προσφορά σε περισσότερο προσωπικό επίπεδο, βοηθώντας για παράδειγμα κάποιον ηλικιωμένο στο δρόμο.

Ιδιαίτερη απήχηση στις μέρες μας έχει μία συγκεκριμένη μορφή εθελοντισμού. Αυτός ο εθελοντισμός συνήθως απευθύνεται σε νέους και συσχετίζεται με τις μη κυβερνητικές οργανώσεις, για θέματα όπως είναι η οικολογία, ο αθλητισμός ή βοήθεια κοινωνικών ομάδων που αντιμετωπίζουν κάποια μορφή δυσκολίας (τοξικομανείς, άτομα με ειδικές ανάγκες κ.α.). Αρκετοί θεωρούν ότι αυτή η μορφή εθελοντισμού πραγματοποιείται με ουσιαστικό και μακροπρόθεσμο στόχο την ομαλή ένταξη των νέων στο κοινωνικό σύστημα, και όχι τόσο την ανάπτυξη κάποιου αισθήματος αλληλεγγύης.

Κριτική του εθελοντισμού

Συχνά ο εθελοντισμός καλλιεργείται σε παγκόσμια γεγονότα, όπως για παράδειγμα στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Τέτοιου είδους 'χρήσεις' του εθελοντισμού έχουν στο παρελθόν προκαλέσει αντιδράσεις, καθώς αρκετοί μιλούν για εκμετάλλευση του και αντιμετώπιση των εθελοντών ως 'δωρεάν εργατικά χέρια'.

Το έτος 2001 ονομάστηκε από τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών 'Διεθνές Ετος Εθελοντισμού'. Επίσης, ο ίδιος φορέας έχει κατοχυρώσει την 5η Δεκεμβρίου κάθε έτους ως 'Διεθνή Ημέρα Εθελοντισμού'.

Το παραπάνω άρθρο βρήκα στον ιστιόχωρο:http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%95%CE%B8%CE%B5%CE%BB%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82

TI EINAI ΑΚΡΙΒΩΣ Ο ΕΘΕΛΟΝΤΙΣΜΟΣ

Ο εθελοντισμός είναι μια πράξη μέσα από την οποία οι άνθρωποι αποκτούν νέες δεξιότητες και βοηθούνται να είναι ενεργοί πολίτες στην κοινότητα τους. Ο εθελοντισμός δεν έχει πλαίσια και όρια, είναι ένα κοινωνικό φαινόμενο που μπορεί να πάρει διάφορες μορφές και διαστάσεις με βάσει τις αξίες, αρχές και την κοινωνικό -οικονομική και πολιτισμική πραγματικότητα της κοινωνίας.



Οι εθελοντές προέρχονται από οποιοδήποτε κοινωνικό-οικονομικό στρώμα της κοινωνίας. Αν λάβουμε υπόψη ότι ένας εθελοντής μπορεί να είναι οποιασδήποτε ηλικίας, οικονομικής κατάστασης, ακαδημαϊκού υπόβαθρου, τότε μπορούμε εύκολα να ισχυριστούμε ότι σχεδόν όλοι οι πολίτες μπορούν να είναι υποψήφιοι εθελοντές.



Εθελοντής είναι ο πολίτης εκείνος που προσφέρει ανιδιοτελώς τον ελεύθερο του χρόνο ή τη γνώση του για χρήσιμες δράσεις προς όφελος άλλων, χωρίς να περιμένει αντάλλαγμα. Με αυτή την έννοια ο εθελοντισμός ταυτίζεται με τη φιλανθρωπία, όπως χρησιμοποιήθηκε κατά την κλασική εποχή κυρίως για να αποδώσει μια καινούργια αρετή, την αγάπη για το συνάνθρωπο. Η διαφορά ανάμεσα στον εκπαιδευμένο εθελοντή και στην παλιά έννοια της φιλανθρωπίας είναι ότι ο εθελοντής αντιμετωπίζει τα άτομα στα οποία προσφέρει εθελοντική εργασία, όχι με οίκτο αλλά σαν άτομα ισότιμα τα οποία περνούν δυσκολίες και στα οποία μπορεί να προσφέρει.



Εθελοντισμός είναι η μη αμειβόμενη και δίχως επαγγελματική εξέλιξη δραστηριοποίηση των πολιτών που αποβλέπει στην ευημερία του συνανθρώπου, της κοινότητας και της κοινωνίας γενικότερα. Δεν περιορίζεται μόνο στην παροχή ανιδιοτελούς κοινωνικού έργου, αλλά περισσότερο αφορά μια στάση ζωής με ιδιαίτερες αξίες, όπως η φιλανθρωπία, η αλληλεγγύη, η κοινωνική δικαιοσύνη και η κοινωνική συμμετοχή.



Oι εθελοντές προσεγγίζονται και θεωρούνται περισσότερο συνεργάτες παρά φιλάνθρωποι. Εντάσσονται στη λειτουργία των υπηρεσιών και των προγραμμάτων κάποιου οργανισμού, αναλαμβάνουν εξειδικευμένους ρόλους, συναλλάσσονται με τα μέλη του προσωπικού και τα άτομα.



Η προσφορά εθελοντικής υπηρεσίας, έχει πολλές μορφές δράσης: συνοδεία, βοήθεια στο σπίτι, εμψύχωση, πρόληψη, δωρεά αίματος, μεταφορά ασθενών, επανένταξη, τηλεφωνική ακρόαση, εξειδικευμένες και επαγγελματικές παροχές, υγειονομικές φροντίδες, ψυχαγωγία, κοινωνική γραμματεία, νομική βοήθεια κ.λ.π.



Υπάρχει, επίσης, ο διεθνής εθελοντισμός: ως προσφορά αλληλεγγύης και γνώσης στις χώρες του Τρίτου κόσμου ή ανθρωπιστικών υπηρεσιών στις ζώνες πολεμικών συγκρούσεων. Σε ανάπτυξη βρίσκεται επίσης, ο περιβαλλοντικός εθελοντισμός, μέσω της ανάπτυξης πρωτοβουλιών για την καθαριότητα των δασών και των παραθαλάσσιων περιοχών, της οργάνωσης προγραμμάτων περιβαλλοντικής εκπαίδευσης των παιδιών και των νέων κ.λπ. Τέλος, υπάρχει ο πολιτιστικός εθελοντισμός, η οργάνωση από νεανικές ιδίως εθελοντικές οργανώσεις πολιτιστικών θεατρικών, μουσικών και κοινωνικών δραστηριοτήτων που εκφράζουν τη νεανική φαντασία και δημιουργικότητα , πέρα από τη λογική της αγοράς και του κέρδους.



H εθελοντική δράση αποτελεί μαθησιακή-μορφωτική λειτουργία. Eνισχύει την απόκτηση κοινωνικών, επικοινωνιακών και επαγγελματικών δεξιοτήτων και αναπτύσσει νέες ικανότητες. Eνδυναμώνει και δίνει νέο περιεχόμενο στη ζωή των ατόμων. Aυξάνει τη δυνατότητα ενεργού συμμετοχής των νέων στη ζωή και την εργασία. Aποτελεί εν δυνάμει χώρο ανάπτυξης νέων κοινωνικών υπηρεσιών αυξάνοντας την απασχόληση. Η εθελοντική δράση μπορεί να διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στη μάχη της ανεργίας και αποτελεί πηγή θέσεων εργασίας.

Το σχόλιο τι είναι εθελοντισμός βρήκα στον ιστιόχωρο :http://www.cyfamplan.org/FamPlan/page.php?pageID=18

O EΘΕΛΟΝΤΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

ΔΟΤΕΣ ΜΥΕΛΟΥ ΤΩΝ ΟΣΤΩΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Μόλις 22.000 οι δότες μυελού στην Ελλάδα

Ο εθελοντισμός δεν είναι φιλανθρωπία, αλλά μία έμπρακτη έκφραση της κοινωνικής αλληλεγγύης.

Ο εθελοντισμός δεν είναι φιλανθρωπία, αλλά μία έμπρακτη έκφραση της κοινωνικής αλληλεγγύης.

Μίας έννοιας, που στους σημερινούς χαλεπούς καιρούς γίνεται ιδιαίτερα επίκαιρη.

Ελάχιστο είναι στην Ελλάδα το ενδιαφέρον για προσφορά μυελού των οστών και αίματος από τον ομφάλιο λώρο.

Η χώρα μας έχει μόλις 22.000 δότες μυελού, όταν ο αντίστοιχος αριθμός στην Κύπρο ανέρχεται σε 110.000. Η μεταμόσχευση αιμοποιητικών κυττάρων μπορεί κυριολεκτικά να σώσει τη ζωή ασθενών, οι οποίοι πάσχουν από σοβαρές ασθένειες, όπως λευχαιμία, απλαστική αναιμία και μεσογειακή αναιμία.

Τα παραπάνω ανακοίνωσαν χθες οι εκπρόσωποι της Ελληνικής Αιματολογικής Εταιρείας, η οποίοι ξεκινούν ενημερωτική εκστρατεία με στόχο την ευαισθητοποίηση των Ελλήνων για δωρεά αίματος, μυελού και ομφάλιου αίματος.

Οι επιστήμονες τόνισαν ότι κάθε χρόνο πραγματοποιούνται στη χώρα μας 350 μεταμοσχεύσεις αιμοποιητικών κυττάρων.

Από αυτές, οι 200 είναι αυτόλογες, δηλαδή δότης και λήπτης είναι το ίδιο άτομο. Οι 150 είναι αλλογενείς, δηλαδή ο δότης είναι τρίτο πρόσωπο. Λόγω της πολύ μικρής προσφοράς, ωστόσο, σχεδόν το σύνολο των αλλογενών μεταμοσχεύσεων γίνεται χάρη σε δότες από την οικογένεια του λήπτη ή από το εξωτερικό.

«Δεξαμενή» δοτών

Σύμφωνα με τους αιματολόγους, η δημιουργία μιας μεγάλης «δεξαμενής» δοτών μπορεί να σώσει ζωές, καθώς θα αυξήσει σημαντικά την πιθανότητα εύρεσης συμβατού μοσχεύματος.

Η πιθανότητα εύρεσης συμβατού με τον ασθενή αδελφού είναι μόλις 30%, γεγονός το οποίο καθιστά επιτακτική την ανάγκη ύπαρξης της «δεξαμενής».

ΑΠΟ ΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΚΑΛΛΙΣΤΑ ΝΑ ΜΑΘΟΥΜΕ ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΘΕΛΟΝΤΙΣΜΟ,

ΤΙΣ ΟΜΑΔΕΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΕΙ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΝΤΑΙ , ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΠΕΥΘΥΝΘΟΥΜΕ Κ.Λ.Π .

Η ΑΙΜΟΔΟΣΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

http://www.aima.gr/

http://www.youtube.com/watch?v=OdgQJ6Ppmks

ΕΥΧΗ , ΚΑΘΕ ΠΟΛΗ ΜΑΣ ΝΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕΙ ΤΡΑΠΕΖΑ ΑΙΜΑΤΟΣ ,ΑΡΚΕΤΕΣ ΠΟΛΕΙΣ ΜΑΣ

ΤΟ ΕΧΟΥΝ ΗΔΗ ΠΡΑΞΕΙ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΝ ΤΙΜΗΝ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΠΟΥ ΤΟ ΟΡΓΑΝΩΣΑΝ

ΚΑΙ ΦΥΣΙΚΑ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΑΙΜΟΔΟΤΩΝ .



Ουραγός η Ελλάδα σε εθελοντές αιμοδότες

Την πλάτη τους γυρίζουν οι Έλληνες στην εθελοντική αιμοδοσία: είναι ενδεικτικό πως μόλις τέσσερις στις δέκα μονάδες αίματος που χρησιμοποιούνται καθημερινά στα νοσοκομεία προέρχονται από εθελοντές αιμοδότες. Αντίθετα, ο κύριος όγκος αίματος προέρχεται από συγγενείς και φίλους του ασθενούς που βρίσκεται σε ανάγκη!



Ειδικότερα και σύμφωνα με στοιχεία που ανακοίνωσε ο αντιπρόεδρος της Εταιρίας και διευθυντής Αιμοδοσίας στο «Τζάνειο» κ. Λουκάς Λαδιώτης, οι ετήσιες ανάγκες της χώρα μας ανέρχονται στις 650.000 μονάδες αίματος . Όμως από αυτές, μόλις οι 285.000 προέρχονται από οργανωμένους εθελοντές αιμοδότες μέσω τραπεζών αίματος, οι 324.000 μονάδες αίματος από το συγγενικό και φιλικό περιβάλλον των ασθενών, οι 23.000 από τις ένοπλες δυνάμεις και οι υπόλοιπες28.000 μονάδες αίματος εισάγονται από την Ελβετία.



Όπως ωστόσο, ο ίδιος τόνισε, η κατάσταση αυτή οδηγεί μοιραία σε ζητήματα ασφάλειας του αίματος, δεδομένου πως «η ασφυκτική πίεση που ασκείται στον περίγυρο ενός ασθενούς για να εξασφαλιστεί το αίμα δεν επιτρέπει τον σωστό έλεγχο»

Ίδιο είναι το σκηνικό και σε ό,τι αφορά στην εθελοντικήπροσφορά μυελού των οστών: στην χώρα μας είναι εγγεγραμμένοι μόνο 22.000 εθελοντές δότες, όταν στην Κύπρο ο αριθμός δοτών αγγίζει τους 110.000.



«Με το απόθεμα που διαθέτει η Κύπρος σε μονάδες αίματος καλύπτει το 100% των δικών της αναγκών σε αίμα αλλά και των ταξιδιωτών που την επισκέπτονται, όπως συμβαίνει σε όλα τα προηγμένα ευρωπαϊκά κράτη» ανέφερε ο κ. Ιωάννης Μπαλταδάκης, επιμελητής της Αιματολιγικής Κλινικής και της Μονάδας Μεταμόσχευσης Μυελού των Οστών στον «Ευαγγελισμό».



Αντίθετα στην χώρα μας, εκείνοι οι ασθενείς που πρέπει να υποβληθούν σε μεταμόσχευση αγωνιούν έως ότου να βρεθεί συμβατό μόσχευμα, που θα τους χαρίσει την ζωή.



Το παράδοξο, σύμφωνα με τους ειδικούς είναι πως η χώρα μας αναδεικνύεται «πρωταθλήτρια» στην φύλαξη ομφάλιου αίματος (βλαστοκυττάρων) σε ιδιωτικές τράπεζες. Έτσι, άλλωστε εξηγείται και το γεγονός πως στην Ελλάδα λειτουργούν 20 από τις 150 τράπεζες, που υπάρχουν σε όλο τον κόσμο.

Το σχόλιο γιά την αομοδοσία στην Eλλάδα βρήκα στον ιστιόχωρο :

http://ygeia.tanea.gr/default.asp?pid=8&ct=1&articleID=9650&la=1



MEΡΙΚΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΡΗΓΟΡΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΕΘΕΛΟΝΤΙΣΜΟ

7η Πανελλήνια Εκπαίδευση Διάσωσης και Αντιμετώπισης Καταστροφών

24 Ιουνίου 2010: Η μεγαλύτερη εκπαιδευτική διοργάνωση του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού, στην Πάτρα.



Την παραπάνω ημερομηνία Ξεκίνησε στο Κατασκηνωτικό - Εκπαιδευτικό Κέντρο του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού, στον Ψαθόπυργο Αχαΐας, η 7η Πανελλήνια Εκπαίδευση του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού, με την συνεργασία και υποστήριξη του Γερμανικού Ερυθρού Σταυρού.



Η 7η Πανελλήνια Εκπαίδευση Διάσωσης και Αντιμετώπισης Καταστροφών, με 210 Εθελοντές Σαμαρείτες, Διασώστες, Ναυαγοσώστες, Εκτιμητές Επικινδυνότητας, Οδηγούς Διασωστικών Μέσων και 25 Εκπαιδευτές του Ελληνικού και Γερμανικού Ερυθρού Σταυρού, είναι η μεγαλύτερη σε συμμετοχή εκπαίδευση που υλοποιήθηκε ποτέ από το Τμήμα Εκπαίδευσης της Διεύθυνσης Σώματος Σαμαρειτών, Διασωστών και Ναυαγοσωστών του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού, από το 1998, τότε που ξεκίνησε ο θεσμός.



Παράλληλα, η πραγματοποίηση αυτής της τεράστιας δραστηριότητας, αποτελεί και τον καλύτερο τρόπο να εορτασθούν τα 30 χρόνια Αδελφοποίησης του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού με τον Γερμανικό Ερυθρό Σταυρό. ¨Ένα γεγονός, το οποίο έφερε επανάσταση στην Ελλάδα, στο πεδίο των εθελοντικών οργανώσεων, προκαλώντας την δημιουργία του αυστηρότερου και πληρέστερου συστήματος εκπαίδευσης Εθελοντών Πρώτων Βοηθειών και Διάσωσης στην Ελλάδα. Μάλιστα ο επικεφαλής από πλευράς Γερμανικού Ερυθρού Σταυρού και πρωτεργάτης της Αδελφοποίησης κύριος THEODOR HERBERT BRANT (Εκπαιδευτής Εκπαιδευτών του Γερμανικού Ερυθρού Σταυρού και Αρχηγός Περιφερειακής Ετοιμότητας του κρατιδίου της Έσσης), στην ομιλία του τόνισε χαρακτηριστικά "ο Ελληνικός Ερυθρός Σταυρός, μέσα από αυτή την αδελφοποίηση, ξεπέρασε τα όρια των στόχων που είχαν τεθεί 30 χρόνια πρίν. Το Σώμα Εθελοντών Σαμαρειτών, Διασωστών και Ναυαγοσωστών του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού, με το υψηλό επίπεδο και σύστημα εκπαίδευσης που διαθέτει, πρέπει πλέον να βγει από τα σύνορα της Ελλάδας και να αναπτύξει γειτονικούς Εθνικούς Συλλόγους στην περιοχή των Βαλκανίων και όχι μόνο, ώστε και αυτοί να αποκτήσουν Εθελοντές Πρώτων Βοηθειών και Διάσωσης υψηλού επιπέδου".



Ο κ. Αναστάσιος Γ. Γερασιμάτος (Διασώστης - Εκπαιδευτής Εκπαιδευτών - Προϊστάμενος του Τμήματος Εκπαίδευσης του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού) εστίασε στο ότι "μπορούμε να είμαστε υπερήφανοι για το ότι διαθέτουμε την μεγαλύτερη Εθελοντική δύναμη Διάσωσης και Πρώτων Βοηθειών στην Ελλάδα. Αυτό επιτεύχθει χάρη στην Αδελφοποίηση με τον Γερμανικό Ερυθρό Σταυρό και την σκληρή δουλειά όλων των Εθελοντών Σαμαρειτών, Διασωστών και Ναυαγοσωστών σε ολόκληρη την επικράτεια της χώρας. Προκαλέσαμε μια επανάσταση για τα Ελληνικά δεδομένα, δημιουργώντας ένα σύστημα εκπαίδευσης που παράγει αυτάρκης μονάδες έτοιμες να σώσουν ανθρώπινες ζωές και περιουσίες όταν χρειαστεί."



Τα αντικείμενα εκπαίδευσης της 7ης Πανελλήνιας Εκπαίδευσης Διάσωσης και Αντιμετώπισης Καταστροφών είναι η Προνοσοκομειακή υποστήριξη Ζωής, η Ασφαλής Οδήγηση Διασωστικής Μοτοσυκλέτας, η Αστική Πυρόσβεση, η Αστική Έρευνα και Διάσωσης και η Διάσωση από περιορισμένους χώρους. Το πρόγραμμα εκπαίδευσης υλοποιείται σε όλη την διάρκεια του 24ωρου και οι εκπαιδευόμενοι μετά από εξετάσεις θα πιστοποιηθούν στα παραπάνω αντικείμενα.


Το τελευταίο άρθρο είναι απο τον ιστιόχωρο.

http://www.samarites.gr/?section=1209&language=el_GR